حکم زندان برای متهم جادوگری در فوتبال ایران؛ روایت محمد مایلی‌کهن از پشت‌پرده نفوذ، دلالی و مدیریت ضعیف

انتشار خبر صدور حکم زندان برای فردی که از او با نام اختصاری الف. الف یاد می‌شود، بار دیگر یکی از جنجالی‌ترین پرونده‌های سال‌های اخیر فوتبال ایران را به صدر توجه افکار عمومی بازگرداند. فردی که نامش سال‌ها در حاشیه فوتبال ایران با ادعاهای مرتبط با جادوگری، ارتباط با مربیان و مدیران و تاثیرگذاری بر نتایج مسابقات شنیده می‌شد، حالا با حکم قضایی مواجه شده و این موضوع باعث شده بسیاری از اهالی فوتبال، روایت‌های ناگفته خود را بازگو کنند. در این میان نام محمد مایلی‌کهن، مربی باسابقه فوتبال ایران، بار دیگر به میان آمد؛ چهره‌ای که همواره موضعی صریح و بدون تعارف نسبت به پدیده‌هایی چون جادوگری، دلالی و ضعف مدیریتی داشته است.

جادوگری در فوتبال ایران و پرونده‌ای که دوباره باز شد

ماجرای جادوگری در فوتبال ایران موضوع تازه‌ای نیست و در دو دهه گذشته بارها به شکل‌های مختلف مطرح شده است. با این حال صدور حکم زندان برای متهمی که گفته می‌شود با برخی چهره‌های سرشناس فوتبال ارتباط داشته، این بحث را از سطح شایعه و گمانه‌زنی به سطحی جدی‌تر رسانده است. نام الف. الف سال‌ها در محافل فوتبالی شنیده می‌شد و برخی مدعی بودند او با وعده‌های عجیب و ایجاد فضای روانی خاص تلاش می‌کرد به تیم‌ها و افراد نزدیک شود. حالا با اعلام رسمی مراجع قانونی، این پرونده وارد مرحله‌ای شده که نمی‌توان به سادگی از کنار آن عبور کرد.

روایت نادر فریادشیران از ایستادگی مایلی‌کهن

نادر فریادشیران، دوست نزدیک و همکار قدیمی محمد مایلی‌کهن، در واکنش به این خبر پرده از تلاش‌های مکرر این فرد برای نزدیک شدن به تیم سایپا در دوران سرمربیگری مایلی‌کهن برداشت. او تاکید کرد که متهم جادوگری از مسیرهای مختلف، به‌ویژه از طریق مدیران باشگاه، سعی داشت به کادر فنی و تیم نزدیک شود اما با مخالفت قاطع مایلی‌کهن روبه‌رو شد. به گفته فریادشیران، این مخالفت تا حدی جدی بود که حتی اجازه حضور این فرد به عنوان تماشاگر در تمرینات سایپا نیز داده نشد. این موضع‌گیری صریح نشان می‌دهد که مایلی‌کهن از همان ابتدا اعتقادی به چنین روش‌هایی نداشته و آن را در تضاد کامل با روح ورزش می‌دانسته است.

موضع محمد مایلی‌کهن درباره نفوذ افراد غیرورزشی

محمد مایلی‌کهن در واکنش به این پرونده بار دیگر تاکید کرده است که هیچ‌گاه به جادوگری و خرافات اعتقاد نداشته و معتقد است فوتبال باید بر پایه علم، تلاش و استعداد پیش برود. او بر این باور است که ورود افرادی با ادعاهای غیرواقعی به فضای تیم‌ها نه‌تنها کمکی به موفقیت نمی‌کند بلکه بنیان اخلاقی و حرفه‌ای ورزش را تضعیف می‌کند. از نگاه او، اگر در مقاطعی چنین افرادی توانسته‌اند به برخی تیم‌ها نزدیک شوند، این مسئله بیش از هر چیز به ضعف ساختار مدیریتی و نبود نظارت دقیق بازمی‌گردد.

جادوگران واقعی فوتبال از نگاه مایلی‌کهن

در ادامه این بحث، مایلی‌کهن نگاه متفاوتی به مفهوم جادوگری در فوتبال ایران ارائه می‌دهد. او معتقد است جادوگران واقعی فوتبال نه کسانی هستند که ادعاهای ماورایی دارند، بلکه دلال‌هایی هستند که با استفاده از روابط و خلأهای مدیریتی، بازیکنان و مربیان بی‌کیفیت را وارد فوتبال ایران می‌کنند و از این مسیر به منافع مالی کلان می‌رسند. از نگاه این مربی باسابقه، این دلال‌ها با بهره‌گیری از حمایت برخی مدیران و حتی بعضی رسانه‌ها، فضای فوتبال را به سمتی برده‌اند که تصمیم‌های فنی جای خود را به معاملات پشت‌پرده داده است.

نقش دلال‌ها در تضعیف استعدادهای داخلی

مایلی‌کهن با اشاره به تجربه سال‌ها فعالیت در فوتبال ملی و باشگاهی، تاکید می‌کند که فوتبال ایران از نظر استعداد بازیکن هیچ کمبودی ندارد. او معتقد است حتی در مقایسه با دهه هفتاد، امروز استعدادهای بیشتری در رده‌های پایه و جوانان وجود دارند اما مشکل اصلی در نادیده گرفتن این ظرفیت‌هاست. به باور او، حضور پررنگ دلالان باعث شده مسیر رشد استعدادهای داخلی مسدود شود و در عوض بازیکنان و مربیان خارجی ضعیف با قراردادهای سنگین وارد فوتبال کشور شوند. این روند نه‌تنها به پیشرفت فنی کمک نمی‌کند بلکه منابع مالی باشگاه‌ها را نیز هدر می‌دهد.

بحران مدیریت در فوتبال ایران

یکی از محورهای اصلی انتقاد محمد مایلی‌کهن، ضعف مدیریتی در فوتبال ایران است. او بدون تعارف می‌گوید که فوتبال ایران از نبود مدیران واقعی رنج می‌برد. از نگاه او، برخی مدیرانی که امروز در رأس باشگاه‌ها قرار دارند نه تجربه فوتبالی قابل توجهی دارند و نه سابقه مدیریتی مشخص. این مسئله باعث شده تصمیم‌گیری‌ها بیشتر بر اساس روابط و فشارهای بیرونی باشد تا منافع فنی و بلندمدت فوتبال. مایلی‌کهن تاکید می‌کند که تا زمانی که این چرخه معیوب اصلاح نشود، پرونده‌هایی مانند جادوگری در فوتبال ایران همچنان تکرار خواهند شد.

اسکوچیچ و نمونه‌ای از دخالت‌های غیرحرفه‌ای

در بخش دیگری از اظهاراتش، مایلی‌کهن به موضوع دراگان اسکوچیچ می‌پردازد؛ مربی‌ای که همواره از او با احترام یاد کرده است. او معتقد است اسکوچیچ عملکرد قابل قبولی در فوتبال ایران داشت و قهرمانی تراکتور در لیگ برتر نیز مهر تاییدی بر توانایی‌های فنی او بود. با این حال مایلی‌کهن دلیل جدایی این مربی از فوتبال ایران را دخالت‌های غیرحرفه‌ای در کار فنی می‌داند. از نگاه او، در فوتبال حرفه‌ای بازیکن باید در اختیار کادر فنی باشد و عبور از این مرزها نتیجه‌ای جز بی‌ثباتی ندارد.

حذف تیم ملی امید و آغاز موج انتقادها

حذف تیم ملی امید از رقابت‌ها و انتقادهای مطرح‌شده علیه امیدرضا روانخواه، موضوع دیگری است که واکنش مایلی‌کهن را به دنبال داشته است. او صراحتا اعلام می‌کند که از ابتدا موافق انتخاب روانخواه به عنوان سرمربی تیم ملی امید نبوده اما در عین حال معتقد است حجم و جنس برخی انتقادها منصفانه نیست. به باور او، نقد فنی باید از سوی افرادی مطرح شود که خود دارای سابقه حرفه‌ای، تحصیلات مرتبط یا تجربه عملی در فوتبال باشند.

انتقاد صریح از مهدی دادرس

مایلی‌کهن در این بخش به طور مشخص به اظهارات مهدی دادرس اشاره می‌کند و می‌گوید برایش عجیب است که او وارد نقد فنی عملکرد تیم ملی امید شده است. از نگاه مایلی‌کهن، کسی که در جایگاه حقوقی و اداری فعالیت می‌کند، نباید بدون پشتوانه تخصصی در مسائل فنی اظهارنظر کند. او با حفظ احترام شخصی، تاکید می‌کند که بهتر است هر فرد در حوزه تخصصی خود صحبت کند تا فضای فوتبال بیش از این دچار تنش و حاشیه نشود.

جمع‌بندی

پرونده محکومیت متهم جادوگری در فوتبال ایران بار دیگر نشان داد که مشکلات این ورزش ریشه‌ای‌تر از چند نام و پرونده خاص است. روایت محمد مایلی‌کهن از این ماجرا تصویری روشن از چالش‌هایی چون نفوذ افراد غیرورزشی، نقش مخرب دلال‌ها، ضعف مدیریتی و دخالت‌های غیرحرفه‌ای ارائه می‌دهد. از نگاه او، فوتبال ایران بیش از هر چیز نیازمند شفافیت، مدیریت تخصصی و اعتماد به استعدادهای داخلی است. اگر این اصول جدی گرفته نشود، حتی با برخورد قضایی با برخی افراد، ریشه‌های بحران همچنان باقی خواهد ماند و هر از چند گاهی در قالب پرونده‌ای جدید خود را نشان خواهد داد.