هشدار یک پرسپولیسی قدیمی؛ زنگ خطر عادت به باخت در پرسپولیس به صدا درآمد

پرسپولیس در مقطعی از فصل قرار گرفته که نشانه‌های بحران دیگر قابل کتمان نیست. نتایج ضعیف، افت محسوس کیفیت بازی و تکرار اشتباهات فنی باعث شده حتی چهره‌های باسابقه و وفادار به این تیم نیز با نگرانی از آینده سرخپوشان سخن بگویند. ناصر ابراهیمی، مربی پیشین پرسپولیس، با نگاهی تحلیلی و به دور از هیجان، تصویری نگران‌کننده از شرایط این تیم ترسیم کرده؛ تصویری که بیش از هر چیز، زنگ خطر عادت کردن به شکست را برای پرسپولیس به صدا درمی‌آورد.

پرسپولیس دور از استانداردهای همیشگی

به اعتقاد ابراهیمی، پرسپولیس هفته‌هاست از شرایط مطلوب فاصله گرفته و آنچه بیش از همه آزاردهنده است، نبود نشانه‌ای از بهبود در عملکرد تیم است. سرخپوشان از یک بازی به بازی دیگر، تقریباً با همان کیفیت و همان ضعف‌ها وارد زمین می‌شوند؛ بدون تغییر، بدون پیشرفت و بدون واکنش مؤثر به شکست‌ها. این وضعیت برای تیمی با سابقه قهرمانی‌های متوالی و انتظارات بالای هواداران، غیرقابل قبول است و نشان می‌دهد مشکل، مقطعی یا صرفاً نتیجه بدشانسی نیست.

نقش کلیدی اوسمار و مسئولیت کادرفنی

در این میان، اوسمار به عنوان نفر اول کادرفنی، بیشترین مسئولیت را بر دوش دارد. ابراهیمی تأکید می‌کند که سرمربی باید پیش از آنکه بازیکنان به باخت عادت کنند، تغییرات لازم را اعمال کند. عادت به شکست، خطرناک‌ترین آفت برای هر تیم بزرگی است و اگر این ذهنیت در رختکن شکل بگیرد، بازگشت به مسیر موفقیت بسیار دشوار خواهد شد. در کنار اوسمار، حضور چهره‌هایی مانند کریم باقری و افشین پیروانی به عنوان دو وزنه باتجربه می‌تواند در عبور از این روزهای بحرانی نقش تعیین‌کننده‌ای داشته باشد؛ به شرط آنکه از ظرفیت فنی و مدیریتی آنها به‌درستی استفاده شود.

ریشه‌های بحران از ابتدای فصل

ابراهیمی بحران فعلی پرسپولیس را محصول اتفاقات چند هفته اخیر نمی‌داند، بلکه ریشه آن را در ابتدای فصل جست‌وجو می‌کند. به باور او، پرسپولیس از همان شروع فصل به‌خوبی آماده نشده و نقل‌وانتقالات نیز متناسب با نیازهای واقعی تیم نبوده است. تیمی که برای قهرمانی بسته می‌شود، باید در پست‌های کلیدی، عمق ترکیب و بازیکنان تأثیرگذار داشته باشد؛ موضوعی که اکنون نبود آن به‌وضوح احساس می‌شود. نتیجه تصمیمات آن روزها، حالا به شکل یکی از بدترین مقاطع پرسپولیس در سال‌های اخیر نمایان شده است.

آمار شکست‌ها و افت کیفیت فنی

ناکامی‌های اخیر، صرفاً در عدد و رقم خلاصه نمی‌شود، اما آمار نیز گویای شرایط غیرعادی است. ابراهیمی یادآور می‌شود که به‌سختی می‌توان دوره‌ای را به خاطر آورد که پرسپولیس در فاصله پنج یا شش هفته، چهار بار شکست خورده باشد. حتی در بازی‌هایی که پرسپولیس به پیروزی رسیده، کیفیت فنی تیم رضایت‌بخش نبوده و فوتبال ارائه‌شده، فاصله زیادی با استانداردهای مورد انتظار داشته است. این افت تا جایی پیش رفته که تماشای بازی‌های پرسپولیس برای برخی از پیشکسوتان نیز جذابیت خود را از دست داده است.

سؤال بزرگ درباره اردوی قطر

یکی از نکات مهمی که ابراهیمی به آن اشاره می‌کند، برگزاری اردوی آماده‌سازی در قطر در نیم‌فصل است. اردویی که با هزینه و حمایت قابل توجه برگزار شد و انتظار می‌رفت پرسپولیس را از نظر بدنی و تاکتیکی به سطح بالاتری برساند. با این حال، نتایج و نمایش‌های اخیر، این سؤال جدی را مطرح می‌کند که چه اتفاقی در این اردو افتاده و چرا تأثیر مثبتی در عملکرد تیم دیده نمی‌شود. پاسخ این سؤال، بیش از همه متوجه کادرفنی و مدیران باشگاه است.

ضعف بدنی و از دست رفتن میانه میدان

نگاهی دقیق به بازی‌های اخیر پرسپولیس نشان می‌دهد که تیم از نظر دوندگی و توان بدنی، شرایط مطلوبی ندارد. بازیکنان در بسیاری از دقایق، عقب‌تر از حریفان خود هستند و به‌ویژه در چند مسابقه گذشته، مرکز زمین را به‌راحتی در اختیار رقبا قرار داده‌اند. از دست دادن میانه میدان، یعنی از دست دادن کنترل بازی و این دقیقاً همان مشکلی است که پرسپولیس با آن دست‌وپنجه نرم می‌کند. نبود بازیسازی منسجم و کارهای ترکیبی، باعث شده حملات تیم قابل پیش‌بینی و کم‌اثر شود.

پرسپولیس قابل آنالیز و قفل‌شده

یکی دیگر از هشدارهای مهم ابراهیمی، قابل آنالیز شدن پرسپولیس برای رقباست. تیم‌های حریف به‌خوبی پرسپولیس را بررسی کرده‌اند و می‌دانند که با مهار بازیکنی مانند ارونوف، بخش زیادی از خلاقیت هجومی سرخپوشان از کار می‌افتد. مشکل اصلی اینجاست که پرسپولیس، پلن جایگزین مشخصی برای رسیدن به گل ندارد. وقتی یک مسیر بسته می‌شود، راه دیگری باز نمی‌شود و تیم در بن‌بست تاکتیکی گرفتار می‌شود.

تغییر سرمربی؛ تصمیم احساسی یا منطقی؟

در شرایطی که نتایج ضعیف ادامه دارد، بحث تغییر سرمربی به‌طور طبیعی مطرح می‌شود، اما ابراهیمی با این رویکرد موافق نیست. او معتقد است تصمیمات احساسی، بیش از آنکه مشکل را حل کند، بحران را عمیق‌تر می‌کند. ابتدا باید دید سرمربی و کادرفنی چه ابزارهایی در اختیار دارند و آیا ترکیب فعلی بازیکنان، امکان تغییر اساسی را فراهم می‌کند یا خیر. پرسپولیس به‌وضوح با کمبود بازیکنانی مواجه است که بتوانند در لحظات گره‌خورده، جریان بازی را عوض کنند و این مسئله، کار هر سرمربی‌ای را سخت می‌کند.

نیاز به شوک فنی بدون تغییر عجولانه

با وجود همه انتقادات، ابراهیمی تأکید می‌کند که اوسمار توانایی ایجاد تغییر را دارد و پیش از این نیز نشانه‌هایی از این توانایی را نشان داده است. پرسپولیس بیش از هر چیز، به یک شوک فنی و ذهنی نیاز دارد؛ شوکی که می‌تواند از دل تغییرات تاکتیکی، افزایش انگیزه و استفاده بهتر از داشته‌ها شکل بگیرد، نه لزوماً از تغییر سرمربی. اگر این شوک به‌موقع وارد نشود، خطر فرو رفتن بیشتر در بحران جدی است.

شانس قهرمانی هنوز زنده است

با وجود شکست‌های اخیر، شانس قهرمانی پرسپولیس به‌طور کامل از بین نرفته است. شرایط جدول به‌گونه‌ای است که تیم‌های مدعی نیز ثبات لازم را ندارند و صدر جدول مدام دست‌به‌دست می‌شود. فاصله امتیازها کم است و همین موضوع، روزنه امیدی برای پرسپولیس باقی گذاشته است. اما این شانس، مشروط به تغییر مسیر سریع است. اگر کادرفنی و بازیکنان با انگیزه و تمرکز بیشتری کار کنند، بازگشت به صدر دور از دسترس نیست.

هشدار نهایی برای فصل جاری

جمع‌بندی صحبت‌های ناصر ابراهیمی، یک هشدار صریح برای پرسپولیس است. زمان به‌سرعت در حال از دست رفتن است و هر هفته تعلل، بهای سنگین‌تری خواهد داشت. اگر پرسپولیس دیر بجنبد و نتواند از این مقطع عبور کند، باید با رؤیای قهرمانی در این فصل خداحافظی کند. بحران فعلی، آزمونی بزرگ برای کادرفنی، مدیریت و بازیکنان است؛ آزمونی که نتیجه آن، سرنوشت فصل و شاید آینده نزدیک پرسپولیس را رقم خواهد زد.