افشاگری طاهری از پشت‌پرده بحران پرسپولیس

پرسپولیس در سال‌های اخیر همواره به‌عنوان نماد ثبات، قهرمانی و مدیریت موفق در فوتبال ایران شناخته می‌شد. تیمی که با اتکا به ساختار نسبتاً منسجم، کادر فنی قدرتمند و ترکیبی هماهنگ از بازیکنان، توانست جام‌های متعددی را به ویترین افتخارات خود اضافه کند. اما فصل جاری برای سرخ‌پوشان پایتخت روایت دیگری داشته است؛ روایتی تلخ از ناکامی‌های متوالی، چهار شکست در هفته‌های اخیر و قرار گرفتن در بحرانی که حتی تغییرات مدیریتی و تعویض سرمربی هم نتوانسته آن را مهار کند. حالا امید هواداران به بازی پیش رو مقابل خیبر خرم‌آباد دوخته شده؛ مسابقه‌ای که شاید بتواند نقطه آغاز خروج از این شرایط دشوار باشد.

در همین فضا، گفت‌وگو با علی‌اکبر طاهری، مدیرعامل اسبق پرسپولیس، ابعاد تازه‌ای از این بحران را روشن می‌کند. طاهری که خود را دلسوز باشگاه می‌داند، معتقد است مشکل پرسپولیس امروز صرفاً به یک فرد یا یک تصمیم محدود نمی‌شود و ریشه‌های عمیق‌تری در ساختار مدیریتی، نگاه هیئت‌مدیره و حتی تعریف اهداف فنی تیم دارد.

پرسپولیسِ امروز؛ تیمی گرفتار در چرخه ناکامی

پرسپولیس این فصل نه‌تنها از نظر نتیجه‌گیری، بلکه از منظر روحی و روانی نیز دچار افت شده است. چهار شکست متوالی در هفته‌های اخیر، فشار مضاعفی را بر بازیکنان و کادر فنی وارد کرده و فضای اطراف تیم را ملتهب ساخته است. در چنین شرایطی، تغییر سرمربی و مدیرعامل به‌عنوان راه‌حل‌های فوری مطرح شد، اما به گفته طاهری، این تصمیم‌ها زمانی اتخاذ شد که دیگر فرصت چندانی برای اثرگذاری باقی نمانده بود.

او معتقد است که در فوتبال ایران، نگاه صفر و یکی به مربیان و مدیران رایج است؛ مربی تا زمانی که نتیجه می‌گیرد، خوب است و با اولین لغزش، تمام دستاوردهایش نادیده گرفته می‌شود. این رویکرد، نه‌تنها به ثبات کمک نمی‌کند، بلکه بحران را عمیق‌تر می‌سازد و تیم را وارد چرخه‌ای از تغییرات بی‌پایان می‌کند.

تغییرات مدیریتی؛ درمان یا مُسکن موقت؟

یکی از محورهای اصلی صحبت‌های مدیرعامل اسبق پرسپولیس، نقد نگاه مدیریتی حاکم بر باشگاه است. او بدون اشاره مستقیم به افراد، تأکید می‌کند که نوع نگاه هیئت‌مدیره و مجموعه‌ای که به نام بانک شهر مدیریت باشگاه را در دست دارد، نتوانسته انتظارات را برآورده کند. از نگاه طاهری، تغییر مدیرعامل به‌تنهایی نمی‌تواند راهگشا باشد، زمانی که ساختار تصمیم‌گیری و سیاست‌گذاری دچار ایراد است.

او بر این باور است که مدیریت باشگاه فوتبال، صرفاً به معنای تصمیم‌گیری از بالا و صدور دستور نیست. مدیران باید خود را جزئی از تیم بدانند، نه ناظری جدا از بدنه باشگاه. زمانی که مدیران سعی می‌کنند مسئولیت‌ها را از خود دور کنند و به دنبال مقصر بگردند، فضای بی‌اعتمادی شکل می‌گیرد؛ فضایی که مستقیماً بر عملکرد بازیکنان در زمین تأثیر می‌گذارد.

آیا تعویض سرمربی راه‌حل بود؟

بحث سرمربی، همواره یکی از حساس‌ترین موضوعات در پرسپولیس بوده است. طاهری در این‌باره دیدگاهی فراتر از دوگانه مربی داخلی یا خارجی ارائه می‌دهد. از نظر او، معیار اصلی باید «قابلیت» باشد، نه ملیت. مربی‌ای که بتواند با اهداف تعریف‌شده باشگاه کار کند، شاخص‌های فنی را بشناسد و بر اساس آن تیم را بسازد، می‌تواند موفق باشد؛ چه ایرانی باشد و چه خارجی.

او تأکید می‌کند که انتخاب سرمربی باید بر اساس آنالیز دقیق انجام شود؛ آنالیزی که شامل میانگین سنی بازیکنان، میزان دوندگی، تعداد حملات، نوع حرکت تیمی و حتی توان بدنی بازیکنان برای تحمل فشار مسابقات است. بدون چنین نگاهی، تغییر سرمربی تنها به تعویض یک نام روی نیمکت محدود می‌شود و مشکل اصلی پابرجا می‌ماند.

تیم فقط سرمربی نیست؛ اهمیت ساختار فنی و پزشکی

یکی از نکات کلیدی در صحبت‌های طاهری، اشاره به نقش سایر ارکان فنی باشگاه است. او معتقد است که تیم فوتبال یک مجموعه به‌هم‌پیوسته است و موفقیت یا شکست، نتیجه عملکرد تمام اجزای آن است. از کادر پزشکی گرفته تا بدنسازان و آنالیزورها، همگی در مسیر موفقیت یا ناکامی نقش دارند.

او با اشاره به تجربه پپ گواردیولا در بایرن مونیخ، یادآور می‌شود که حتی مربیان بزرگ جهان نیز در صورت لزوم، کل تیم پزشکی خود را تغییر می‌دهند تا برنامه‌های درمانی و آماده‌سازی بازیکنان با اهداف فنی هماهنگ شود. از نگاه او، آماده‌سازی بدنی، پیشگیری از مصدومیت، تغذیه، خواب و سبک زندگی بازیکنان، همگی عواملی هستند که اگر نادیده گرفته شوند، تیم را از درون فرسوده می‌کنند.

بازیکنان و فشار حرفه‌ای‌گری

پرسپولیس امروز با ترکیبی از بازیکنان باتجربه و جوان وارد فصل شده، اما سؤال اساسی این است که آیا این ترکیب توان تحمل فشار بالای مسابقات را دارد یا خیر. طاهری معتقد است که بازیکن حرفه‌ای باید نه‌تنها در زمین، بلکه در تمرینات، بدنسازی و زندگی شخصی نیز استانداردهای حرفه‌ای را رعایت کند. یک بی‌احتیاطی در تغذیه یا خواب، می‌تواند به مصدومیت و افت عملکرد منجر شود؛ موضوعی که در تیم‌های بزرگ دنیا به‌شدت کنترل می‌شود.

از نگاه او، انتخاب بازیکنان نیز باید بر اساس همین شاخص‌ها انجام شود. اینکه بازیکن با چه شرایط سنی و بدنی جذب شده و آیا می‌تواند فشار تاکتیکی و فیزیکی سرمربی را تحمل کند یا نه، پرسشی است که پاسخ آن باید پیش از عقد قرارداد داده شود، نه زمانی که تیم وارد بحران شده است.

بیانیه پرسپولیس؛ واکنشی غیرحرفه‌ای؟

بیانیه اخیر باشگاه پرسپولیس نیز از دید مدیرعامل اسبق، نمونه‌ای از مدیریت نادرست بحران است. او این بیانیه را غیرحرفه‌ای می‌داند و معتقد است که جدا کردن خود از بدنه تیم و نفی مسئولیت، تنها به تشدید مشکلات منجر می‌شود. به باور طاهری، اولین مخاطب در هر ناکامی، مجمع و هیئت‌مدیره هستند و پس از آن مدیرعامل و اعضای تیم.

او تأکید می‌کند که مقصرجویی، راه‌حل نیست. باشگاه باید فضایی شبیه به خانواده ایجاد کند؛ فضایی که در آن مشکلات بازیکنان، از استرس‌های روحی گرفته تا مسائل خانوادگی، دیده و مدیریت شود. در غیر این صورت، فشارهای بیرونی به زمین بازی منتقل می‌شود و نتیجه‌ای جز افت عملکرد ندارد.

تجربه گذشته؛ درس‌هایی که فراموش شد

طاهری با اشاره به دوران مدیریت خود، از نحوه تعامل با برانکو ایوانکوویچ یاد می‌کند. او می‌گوید که همواره اولین فردی که برای بررسی مشکلات با او صحبت می‌کرد، سرمربی بود. این گفت‌وگوهای مستقیم و صادقانه، به حل مسائل پیش از تبدیل شدن به بحران کمک می‌کرد. از نظر او، جدا کردن سرمربی از سایر ارکان باشگاه و دسته‌بندی تیم، به معنای ضربه زدن به کل مجموعه است.

جمع‌بندی

پرسپولیس امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند نگاه کلان و تحلیلی است. بحرانی که سرخ‌پوشان با آن مواجه‌اند، نه با تغییر یک مدیر حل می‌شود و نه با تعویض عجولانه سرمربی. آنچه از دل صحبت‌های علی‌اکبر طاهری برمی‌آید، ضرورت بازنگری عمیق در ساختار مدیریتی، تعریف اهداف فنی، انتخاب درست بازیکنان و ایجاد هماهنگی میان تمام ارکان باشگاه است. پرسپولیس اگر بخواهد بار دیگر به مسیر موفقیت بازگردد، باید از مقصرجویی فاصله بگیرد و با نگاهی حرفه‌ای، تیم را به‌عنوان یک کل منسجم مدیریت کند؛ در غیر این صورت، حتی پرافتخارترین باشگاه ایران نیز می‌تواند در گرداب بحران گرفتار بماند.