بحران گلزنی در پرسپولیس؛ افت علی علیپور نماد روزهای سخت سرخ‌ها

پرسپولیس در هفته‌های اخیر تصویری ناآشنا از خود به نمایش گذاشته است؛ تیمی که سال‌ها با ثبات، اقتدار و مدیریت بحران شناخته می‌شد، حالا در گرداب نتایج ضعیف گرفتار شده و نشانه‌های آشکار یک افت ساختاری را بروز می‌دهد. پنج شکست در هفت بازی آخر، برای تیمی با استانداردهای پرسپولیس، صرفاً یک نوسان مقطعی نیست و به‌وضوح از ورود سرخ‌ها به یک بحران تمام‌عیار خبر می‌دهد. در این میان، افت عملکرد مهره‌های کلیدی، بیش از هر عامل دیگری به چشم می‌آید و نام علی علیپور، مهاجمی که فصل را طوفانی آغاز کرد، حالا در مرکز این نگرانی‌ها قرار گرفته است.

آغاز طوفانی فصل و شکل‌گیری انتظارات بالا

علی علیپور لیگ را با انگیزه‌ای مضاعف شروع کرد و در همان هفته‌های ابتدایی نشان داد که آمده تا نقش تعیین‌کننده‌ای در سرنوشت پرسپولیس ایفا کند. پنج گل در هشت بازی نخست، آماری بود که او را به‌عنوان مدعی جدی آقای گلی مطرح کرد و امید هواداران را برای تداوم خط آتش سرخ‌ها زنده نگه داشت. تحرک بالا، جاگیری‌های مناسب و اعتمادبه‌نفس در ضربات آخر، تصویر یک مهاجم آماده را از علیپور ترسیم می‌کرد؛ تصویری که با نیازهای پرسپولیسِ مدعی کاملاً همخوانی داشت.

در همان مقطع، پرسپولیس اگرچه بی‌نقص نبود، اما از نظر هجومی قابل اتکا به نظر می‌رسید. نقش علی علیپور در این وضعیت غیرقابل انکار بود و بسیاری او را کلید باز کردن گره بازی‌های بسته می‌دانستند. همین شروع درخشان، سطح توقعات را به‌شدت بالا برد و طبیعی بود که هر افتی، بزرگ‌تر از حد معمول دیده شود.

شروع ناکامی‌ها و فروکش کردن آتش خط حمله

اما فوتبال همیشه روی خوش خود را حفظ نمی‌کند. از مقطعی به بعد، روند گلزنی علی علیپور به‌طور محسوسی متوقف شد و این افت، همزمان با نزول کلی پرسپولیس اتفاق افتاد. مهاجمی که در هشت بازی ابتدایی پنج گل زده بود، در ۱۴ بازی اخیر تیمش تنها یک بار موفق به گلزنی شد؛ گلی که آن هم از روی نقطه پنالتی به ثمر رسید و در جریان بازی، هرگز تکرار نشد.

این آمار برای مهاجم اول پرسپولیس، زنگ خطری جدی است. تیمی که در بحران نتیجه‌گیری قرار دارد، بیش از هر زمان دیگری به گل‌های مهاجمانش نیاز دارد و وقتی این مهم محقق نمی‌شود، فشار روانی به کل مجموعه منتقل می‌شود. علیپور نه‌تنها در گلزنی ناکام بوده، بلکه در خلق موقعیت و تأثیرگذاری در فاز تهاجمی نیز افت محسوسی داشته و همین موضوع، نقدها را نسبت به او افزایش داده است.

پیوند افت علیپور با بحران کلی پرسپولیس

نمی‌توان افت علی علیپور را جدا از شرایط کلی پرسپولیس تحلیل کرد. تیمی که در هفت بازی اخیر پنج شکست را تجربه کرده، به‌طور طبیعی دچار آشفتگی تاکتیکی و روانی شده است. فاصله خطوط، کاهش خلاقیت در میانه میدان و افت کیفیت ارسال‌ها، همه عواملی هستند که کار را برای مهاجم نوک دشوارتر می‌کنند. با این حال، از مهاجمی در سطح علیپور انتظار می‌رود حتی در چنین شرایطی، راهی برای تأثیرگذاری پیدا کند.

در بسیاری از بازی‌های اخیر، پرسپولیس در مالکیت توپ مشکلی نداشته اما در تبدیل این مالکیت به موقعیت جدی ناکام بوده است. این مسئله باعث شده علیپور اغلب با مدافعان چندلایه حریف روبه‌رو شود و فضای لازم برای ضربه نهایی را در اختیار نداشته باشد. با این وجود، بخشی از انتقادات به تصمیم‌گیری‌های فردی او بازمی‌گردد؛ جایی که گاهی تعلل یا انتخاب نادرست، فرصت‌های نیم‌بند را هم از بین برده است.

عملکرد کم‌فروغ مقابل خیبر و تشدید انتقادات

بازی اخیر پرسپولیس مقابل خیبر، یکی از نمونه‌های واضح روزهای سخت علی علیپور بود. مهاجمی که انتظار می‌رفت در چنین دیداری گره‌گشا باشد، نتوانست نقش مؤثری ایفا کند و بار دیگر بدون گل زمین را ترک کرد. تحرک محدود، ناهماهنگی با سایر بازیکنان خط حمله و ناتوانی در استفاده از معدود موقعیت‌ها، باعث شد نگاه‌ها بیش از پیش به سمت او معطوف شود.

این نمایش کم‌فروغ، در شرایطی رقم خورد که پرسپولیس به‌شدت به یک پیروزی روحیه‌بخش نیاز داشت. از دست رفتن چنین فرصت‌هایی، فشار روانی را نه‌تنها بر علیپور، بلکه بر کل تیم افزایش می‌دهد و چرخه‌ای از بی‌اعتمادی و استرس را شکل می‌دهد که خروج از آن ساده نیست.

سایه تیم ملی و نگرانی از دست رفتن جام جهانی

فراتر از مسائل باشگاهی، افت علی علیپور می‌تواند پیامدهای جدی‌تری برای آینده ملی او داشته باشد. رقابت برای حضور در جام جهانی، مستلزم آمادگی مداوم و درخشش در سطح باشگاهی است و مهاجمی که در تیم خود دچار افت طولانی‌مدت شده، به‌سختی می‌تواند نظر کادرفنی تیم ملی را جلب کند. علیپور در ابتدای فصل، با گلزنی‌های پیاپی، خود را به‌عنوان یکی از گزینه‌های جدی خط حمله مطرح کرده بود، اما تداوم این روند نزولی، می‌تواند شانس او را به‌طور جدی کاهش دهد.

در شرایطی که رقابت میان مهاجمان ایرانی فشرده است، هر لغزش می‌تواند به بهای از دست رفتن یک فرصت بزرگ تمام شود. علیپور برای بازگشت به جمع گزینه‌های اصلی، نیازمند تغییر فوری در روند عملکرد خود است؛ تغییری که بدون بازگشت اعتمادبه‌نفس و حمایت تاکتیکی مناسب، به‌سادگی حاصل نخواهد شد.

نقش کادرفنی در احیای مهاجم گلزن

یکی از پرسش‌های اساسی این روزهای پرسپولیس، نقش کادرفنی در مدیریت افت علی علیپور است. آیا تغییر در سیستم بازی می‌تواند او را به فرم ایده‌آل برگرداند یا نیاز به استراحت و بازنگری ذهنی دارد؟ تجربه نشان داده مهاجمان در دوره‌های افت، بیش از هر چیز به حمایت روانی و ایجاد موقعیت‌های ساده‌تر برای گلزنی نیاز دارند.

پرسپولیس اگر می‌خواهد از این بحران خارج شود، ناچار است خط حمله خود را بازسازی کند و علیپور، در صورت بازگشت به روزهای اوج، می‌تواند محور این احیا باشد. استفاده هوشمندانه از وینگرها، افزایش تنوع تاکتیکی و کاهش فشار مستقیم روی یک بازیکن، از جمله راهکارهایی است که می‌تواند به بازگشت مهاجم سرخ‌ها کمک کند.

جمع‌بندی

پرسپولیس در یکی از دشوارترین مقاطع سال‌های اخیر خود قرار دارد و افت علی علیپور، به‌عنوان مهاجم اول تیم، نمادی از این روزهای سخت است. مهاجمی که فصل را با درخشش آغاز کرد، حالا درگیر بحرانی شده که اگر ادامه‌دار باشد، نه‌تنها سرنوشت پرسپولیس، بلکه آینده ملی او را نیز تحت تأثیر قرار خواهد داد. بازگشت به فرم ابتدای فصل، نیازمند تصمیمات دقیق فنی، حمایت روانی و البته تلاش مضاعف خود علیپور است. سرخ‌ها برای خروج از بحران، به گل نیاز دارند و این گل‌ها، بیش از هر زمان دیگری، باید از نوک حمله بیاید.