ساپینتو منفجر شد؛ افشاگری بی‌سابقه علیه مدیریت استقلال

ریکاردو ساپینتو، سرمربی پرتغالی که نامش با روزهای پرتنش استقلال گره خورد، پس از برکناری ناگهانی‌اش سکوت چندماهه را شکست و در گفت‌وگویی مفصل، تصویری متفاوت از آنچه در این باشگاه پرهوادار گذشت ترسیم کرد. روایت ساپینتو، فراتر از یک اعتراض شخصی، به سندی انتقادی از ساختار مدیریتی استقلال بدل شده است؛ روایتی که از عشق به هواداران آغاز می‌شود و به اتهام کارشکنی، بی‌ثباتی و تصمیمات از پیش تعیین‌شده ختم می‌شود.

پذیرش مأموریتی پرریسک به نام استقلال

ساپینتو تأکید می‌کند که بازگشتش به استقلال نه از سر ماجراجویی، بلکه به احترام هوادارانی بود که در سخت‌ترین شرایط پشت تیم ایستادند. او مدعی است در زمانی پیشنهاد استقلال را پذیرفت که بسیاری از مربیان خارجی حاضر به حضور در ایران نبودند و حتی هشدارهای سفارت و نزدیکانش نیز مانع ماندنش نشد. از نگاه او، این انتخاب یک مأموریت ناتمام بود؛ مأموریتی که قرار بود با شجاعت و وفاداری به پایان برسد، اما با دیواری از بی‌اعتمادی و بی‌میلی مدیریتی روبه‌رو شد.

سکوتی که برای آرامش تیم شکسته شد

سرمربی پرتغالی استقلال می‌گوید ماه‌ها ترجیح داده مشکلات درون تیمی را رسانه‌ای نکند تا تمرکز بازیکنان برهم نخورد. با این حال، برکناری‌اش نقطه‌ای بود که به باور او دیگر امکان سکوت وجود نداشت. ساپینتو معتقد است اگر امروز لب به سخن گشوده، نه برای توجیه شکست، بلکه برای روشن شدن حقیقت درباره ماه‌هایی است که استقلال درگیر حاشیه‌های پنهان بود.

شروع فصلی که با بحران شکل گرفت

ساپینتو به آغاز فصل بازمی‌گردد؛ جایی که استقلال با ترکیبی ناقص و تنها سیزده بازیکن راهی اردوی آماده‌سازی شد. او این شرایط را نتیجه مستقیم نبود برنامه‌ریزی و تمایل نداشتن مدیریت به همکاری واقعی می‌داند. به گفته او، زمانی که تیم از رقبا عقب افتاد، ناگهان مدیران با ورود پررنگ به نقل‌وانتقالات تلاش کردند نقش ناجی را ایفا کنند، در حالی که آسیب اصلی پیش‌تر به بدنه فنی تیم وارد شده بود.

نقل‌وانتقالات دیرهنگام و بهای از دست‌رفته

از نگاه ساپینتو، استقلال قربانی نمایش تبلیغاتی نقل‌وانتقالات شد. خریدها انجام شد، اما زمان طلایی آماده‌سازی از دست رفت و امتیازاتی که می‌توانست سرنوشت فصل را تغییر دهد، در هفته‌های ابتدایی هدر رفت. او این روند را نمونه‌ای از مدیریت نمایشی می‌داند که در آن تصویرسازی مهم‌تر از نتیجه فنی است.

وعده‌های تکراری و امکاناتی که هرگز نرسید

ساپینتو در بخش دیگری از صحبت‌هایش به کمبود امکانات اولیه اشاره می‌کند؛ از زمین تمرین و تدارکات گرفته تا پرداخت‌های نامنظم. به گفته او، در حالی که انتظار قهرمانی هر هفته تکرار می‌شد، تیم حتی از حداقل زیرساخت‌ها محروم بود. اوج این تناقض زمانی بود که خبر محرومیت نقل‌وانتقالاتی منتشر شد و وعده‌های مکرر درباره باز شدن پنجره، در نهایت به واقعیت نپیوست.

بسته ماندن پنجره و فشار مضاعف رقابتی

بسته ماندن پنجره نقل‌وانتقالات، به باور ساپینتو، استقلال را در مقایسه با رقبا در موقعیتی نابرابر قرار داد. تیمی که هم‌زمان در سه جام می‌جنگید، امکان تقویت نداشت و در برخی پست‌ها با کمبود جدی روبه‌رو بود. او این اتفاق را نه یک خطای ساده، بلکه فاجعه‌ای مدیریتی می‌نامد که هیچ‌گاه پاسخ روشنی برای آن داده نشد.

مطالبات معوق و فاصله مدیران از تیم

یکی از محورهای تند انتقاد ساپینتو، پرداخت نشدن مطالبات کادر فنی و بازیکنان خارجی است. او می‌گوید حتی هزینه‌های اولیه زندگی اعضای کادر نیز معوق مانده و اعتراض‌های بازیکنان حرفه‌ای تیم نادیده گرفته شده است. این شرایط، به گفته او، فضای روانی تیم را به شدت تحت تأثیر قرار داد و اعتماد متقابل را از بین برد.

اردوهایی که به جای آمادگی، مصدومیت آورد

ساپینتو اردوی خارجی استقلال را نمونه‌ای از بی‌برنامگی می‌داند. مشکلات زمین تمرین، فشار بدنی نامناسب و نبود شرایط استاندارد باعث مصدومیت بازیکنان کلیدی شد. در کنار آن، از دست دادن بازیکنی تأثیرگذار به دلیل انجام نشدن تعهدات مالی، ضربه دیگری بود که تیم را تضعیف کرد.

ایستادن پای کار با وجود همه فشارها

با وجود تمام این چالش‌ها، ساپینتو تأکید می‌کند هرگز به ترک تیم فکر نکرده است. او حتی پس از پیروزی‌های بزرگ و هم‌زمان از دست دادن مهره‌های کلیدی، تلاش کرد تیم را در مسیر رقابت نگه دارد. از نگاه او، ماندن در استقلال انتخابی احساسی نبود، بلکه تعهدی حرفه‌ای به هواداران بود.

مقایسه با رقبا و احساس بی‌عدالتی

سرمربی سابق استقلال به تفاوت مدیریت در سایر باشگاه‌ها اشاره می‌کند؛ جایی که مدیران توانستند بازیکنان خارجی را حفظ کرده و آرامش ایجاد کنند. در مقابل، استقلال در مقاطعی حساس بدون مهره‌های اصلی به میدان رفت؛ وضعیتی که به باور ساپینتو نتیجه مستقیم بی‌تفاوتی مدیریتی بود.

برتری فنی و تصمیمی که از پیش گرفته شده بود

ساپینتو مدعی است تیمش از نظر فنی برتر از حریفان منطقه‌ای بود و حذف‌ها بیشتر حاصل اشتباهات فردی و داوری است. او باور دارد که نتایج فنی، بهانه‌ای برای تصمیمی بود که پیش‌تر گرفته شده بود؛ تصمیمی که ارتباطی با عملکرد واقعی تیم نداشت.

ترس از قهرمانی و برکناری ناگهانی

در بخش پایانی روایت، ساپینتو به حساس‌ترین ادعای خود می‌رسد؛ اینکه استقلال با وجود همه مشکلات، همچنان شانس اصلی قهرمانی بود و همین موضوع برخی مدیران را نگران کرد. از نگاه او، برکناری در مقطعی انجام شد که شانس تیم برای فتح جام‌ها افزایش یافته بود.

ریشه بحران از نگاه ساپینتو

ساپینتو مشکل اصلی استقلال را نه فنی، بلکه مدیریتی می‌داند؛ مدیریتی که به زعم او در سال‌های اخیر با تغییرات پی‌درپی مربیان، ثبات را از باشگاه گرفته است. او تأکید می‌کند تا زمانی که نگاه غیرحرفه‌ای بر استقلال حاکم باشد، آرزوهای هواداران محقق نخواهد شد.

جمع‌بندی

گفت‌وگوی ریکاردو ساپینتو، صرف‌نظر از صحت یا اغراق احتمالی در برخی ادعاها، یک نکته روشن دارد؛ استقلال بیش از هر چیز نیازمند ثبات، شفافیت و مدیریت پاسخگو است. روایت این سرمربی پرتغالی، بار دیگر نشان داد که در فوتبال ایران، بحران‌ها اغلب پیش از آنکه در زمین شکل بگیرند، در اتاق‌های مدیریت متولد می‌شوند. استقلال اگر بخواهد به جایگاه واقعی خود بازگردد، ناگزیر است پیش از تغییر مربیان، به بازنگری جدی در ساختار تصمیم‌گیری خود تن دهد.