سقوط آرام سرخ‌ها؛ آیا پرسپولیس بدترین فصل یک دهه اخیر را تجربه می‌کند؟

پرسپولیس، تیمی که طی یک دهه گذشته به نماد ثبات، قهرمانی و اقتدار در فوتبال ایران تبدیل شده بود، حالا در مسیری قرار گرفته که بیش از هر زمان دیگری زنگ خطر را برای هواداران و مدیرانش به صدا درآورده است. بررسی آمار شکست‌های سرخپوشان در لیگ برتر نشان می‌دهد این تیم در فصل جاری، به شکلی نگران‌کننده در حال نزدیک شدن به بدترین عملکرد خود در سال‌های اخیر است؛ مسیری که اگر متوقف نشود، می‌تواند جایگاه تاریخی پرسپولیس را در این دهه زیر سؤال ببرد.

بازگشت به خاطرات تلخ لیگ چهاردهم

آخرین باری که پرسپولیس چنین آمار ضعیفی از نظر تعداد شکست را تجربه کرد، به لیگ چهاردهم بازمی‌گردد؛ فصلی پرالتهاب که سرخپوشان با هدایت سه سرمربی مختلف یعنی علی دایی، حمید درخشان و در نهایت برانکو ایوانکوویچ، مجموعا ۱۲ شکست را در لیگ برتر متحمل شدند. آن فصل به‌عنوان یکی از بی‌ثبات‌ترین و پرحاشیه‌ترین دوره‌های تاریخ پرسپولیس شناخته می‌شود؛ دوره‌ای که تغییرات فنی مداوم و نبود یک برنامه مشخص، تیم را از مسیر موفقیت دور کرد.

پس از آن فصل، با آغاز دوران برانکو و سپس ادامه روند موفقیت در سال‌های بعد، پرسپولیس هرگز بیش از ۵ بار در یک فصل لیگ برتر شکست نخورد. این آمار، نمادی از ثبات فنی و ذهنیت برنده‌ای بود که پرسپولیس را به پرافتخارترین تیم دهه اخیر فوتبال ایران تبدیل کرد.

شکسته شدن مرز ثبات در فصل گذشته

این روند اما در فصل گذشته دچار ترک جدی شد. پرسپولیس در لیگ برتر فصل قبل ۶ بار شکست خورد؛ آماری که برای تیمی با استانداردهای سرخپوشان غیرمنتظره و هشداردهنده بود. هرچند این تعداد باخت هنوز فاصله زیادی با فاجعه لیگ چهاردهم داشت، اما برای تیمی که سال‌ها به باخت‌ناپذیری عادت کرده بود، یک عقبگرد آشکار محسوب می‌شد.

تحلیلگران فوتبال در همان مقطع، این افت را به عواملی مانند فرسودگی فنی، تغییر نسل بازیکنان، فشار انتظارات و نوسانات مدیریتی نسبت می‌دادند. با این حال، بسیاری امیدوار بودند این لغزش موقتی باشد و پرسپولیس بار دیگر به مسیر کم‌نوسان سال‌های طلایی خود بازگردد.

تکرار آمار نگران‌کننده در فصل جاری

اما حالا و در فصل جاری لیگ برتر، نشانه‌ها از عمیق‌تر شدن این بحران حکایت دارد. پرسپولیس تا اینجای فصل، ۶ شکست را تجربه کرده است؛ آماری که آن را به‌صورت مشترک با فصل گذشته، به بدترین عملکرد سرخپوشان در ۱۰ سال اخیر تبدیل می‌کند. نکته نگران‌کننده‌تر اینجاست که هنوز هفته‌های حساسی از لیگ باقی مانده و این عدد می‌تواند افزایش پیدا کند.

این آمار زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که بدانیم پرسپولیس در سال‌های اوج خود، حتی در فصل‌هایی که قهرمانی را از دست می‌داد، به‌سختی بیش از ۳ یا ۴ بار شکست می‌خورد. رسیدن دوباره به عدد ۶، آن هم پیش از پایان فصل، نشانه‌ای واضح از افت ساختاری و فنی است.

بررسی دلایل افزایش شکست‌های پرسپولیس

افزایش تعداد باخت‌های پرسپولیس را نمی‌توان به یک عامل محدود کرد. نوسان در ترکیب اصلی، عدم ثبات تاکتیکی، افت بدنی برخی مهره‌های کلیدی و فشار روانی ناشی از انتظارات بالا، همگی در این روند نقش داشته‌اند. پرسپولیس دیگر آن تیمی نیست که حتی در روزهای بد هم بتواند حداقل یک امتیاز از زمین خارج شود؛ مسئله‌ای که تفاوت تیم‌های قهرمان با تیم‌های معمولی را مشخص می‌کند.

از سوی دیگر، رقبا نیز در سال‌های اخیر پیشرفت محسوسی داشته‌اند. تیم‌هایی که پیش‌تر با رویکرد تدافعی مقابل پرسپولیس صف‌آرایی می‌کردند، حالا با جسارت بیشتری بازی می‌کنند و از ضعف‌های ساختاری سرخپوشان بهره می‌برند. نتیجه این تغییر، افزایش تعداد شکست‌هایی است که پیش‌تر کمتر در کارنامه پرسپولیس دیده می‌شد.

خطر عبور از رکورد منفی فصل گذشته

با توجه به فرم فعلی پرسپولیس، بعید نیست که این تیم در هفته‌های آینده نیز با شکست‌های بیشتری مواجه شود. اگر این اتفاق رخ دهد، پرسپولیس نه‌تنها آمار فصل گذشته خود را تکرار نکرده، بلکه از آن عبور خواهد کرد؛ اتفاقی که می‌تواند این فصل را به یکی از ضعیف‌ترین دوره‌های سرخپوشان در یک دهه اخیر تبدیل کند.

این سناریو زمانی نگران‌کننده‌تر می‌شود که بدانیم پرسپولیس همواره تیمی بوده که در مقاطع حساس فصل، با مدیریت بحران و جمع کردن امتیازات، شرایط را به سود خود تغییر می‌داد. نشانه‌های فعلی اما حاکی از آن است که این توانایی در فصل جاری کمرنگ‌تر از همیشه شده است.

واکنش هواداران و فشار بر کادر فنی

افزایش شکست‌ها، به‌طور طبیعی فشار را بر کادر فنی و بازیکنان پرسپولیس افزایش داده است. هوادارانی که سال‌ها به موفقیت‌های پیاپی عادت کرده‌اند، حالا با تیمی مواجه‌اند که ثبات گذشته را ندارد. این فشار روانی، اگر به‌درستی مدیریت نشود، می‌تواند خود به عاملی برای تداوم نتایج ضعیف تبدیل شود و چرخه‌ای معیوب ایجاد کند.

در چنین شرایطی، نقش مدیریت باشگاه در حمایت منطقی و همزمان مطالبه‌گری هوشمندانه، بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا می‌کند؛ چرا که تصمیمات احساسی می‌تواند شرایط را از آنچه هست، پیچیده‌تر کند.

جمع‌بندی

پرسپولیس با ثبت ۶ شکست تا اینجای فصل، به نقطه‌ای رسیده که زنگ خطر یک رکورد منفی جدی در دهه اخیر را به صدا درآورده است. تکرار آمار فصل گذشته و احتمال عبور از آن، نشان می‌دهد که این افت صرفا یک نوسان مقطعی نیست و نیاز به بازنگری عمیق در ساختار فنی و مدیریتی دارد. اگر سرخپوشان نتوانند در هفته‌های آینده روند خود را اصلاح کنند، این فصل می‌تواند در تاریخ باشگاه به‌عنوان فصلی هشداردهنده ثبت شود؛ فصلی که یادآور این واقعیت است که حتی بزرگ‌ترین تیم‌ها نیز بدون ثبات و برنامه، از مسیر موفقیت فاصله می‌گیرند.