سه تفنگدار جدا شدند؛ فقط یکی کابوس پرسپولیس شد!

تابستان ۱۴۰۳ برای فوتبال ایران فقط فصل نقل‌وانتقالات نبود؛ نقطه انفجاری بود که یکی از بزرگ‌ترین جنجال‌های تاریخ لیگ برتر را رقم زد. جدایی همزمان علیرضا بیرانوند، مهدی ترابی و دانیال اسماعیلی‌فر از پرسپولیس و پیوستن این سه مهره کلیدی به تراکتور تبریز، نه‌تنها معادلات قهرمانی را تغییر داد، بلکه ساختار اعتماد میان مدیریت، هواداران و تیم را نیز به چالش کشید. در میان این سه انتقال، اگرچه نام بیرانوند با پرونده‌های حقوقی و حاشیه‌های بی‌پایان گره خورد و بازگشت احتمالی ترابی همواره به یک سوژه داغ تبدیل شد، اما دانیال اسماعیلی‌فر آرام، بی‌صدا و بی‌حاشیه مسیرش را رفت؛ مسیری که امروز بیش از هر زمان دیگری ارزش آن برای پرسپولیس روشن شده است.

جدایی سه تفنگدار و آغاز یک شکاف عمیق

قهرمانی پرسپولیس در لیگ بیست و سوم بدون نقش‌آفرینی علیرضا بیرانوند، مهدی ترابی و دانیال اسماعیلی‌فر قابل تصور نبود. هر سه بازیکن مهره‌های ثابت ترکیب بودند و در سخت‌ترین مقاطع فصل، بار فنی و روانی تیم را به دوش کشیدند. با این حال، مدیریت باشگاه در تابستان ۱۴۰۳ نتوانست این ستون‌ها را حفظ کند؛ اتفاقی که بیش از همه به اعتبار رضا درویش ضربه زد. در فضای پرتنش آن روزها، شکایت از بیرانوند و حرف‌وحدیث‌های پایان‌ناپذیر درباره بازگشت احتمالی ترابی، تیتر رسانه‌ها را پر کرد، اما خروج دانیال اسماعیلی‌فر بی‌سر و صدا اتفاق افتاد؛ انتقالی که شاید در همان زمان کمتر کسی عمق اثرات آن را پیش‌بینی می‌کرد.

دانیال اسماعیلی‌فر؛ مهره‌ای که کمتر دیده می‌شد

دانیال در سال‌های حضورش در پرسپولیس، همواره یکی از باثبات‌ترین مدافعان راست لیگ بود، اما paradox عجیبی در کارنامه‌اش دیده می‌شد. او بارها تأکید کرده بود که در مقایسه با دوران حضورش در ذوب‌آهن و سپاهان، کمتر مورد توجه کادر فنی تیم ملی قرار می‌گرفت. شاید رقابت سنگین در پرسپولیس، شاید نگاه متفاوت مربیان ملی یا شاید کم‌اهمیت جلوه دادن نقش یک مدافع راست در تیمی پرستاره، باعث شده بود دانیال آن‌طور که باید دیده نشود. اما فوتبال قانون نانوشته‌ای دارد؛ ارزش برخی بازیکنان زمانی مشخص می‌شود که دیگر در تیم نیستند.

پرسپولیس بعد از دانیال؛ جست‌وجوی بی‌پایان برای یک دفاع راست

از لحظه‌ای که دانیال اسماعیلی‌فر پیراهن پرسپولیس را کنار گذاشت، این تیم وارد یک بحران مزمن در پست دفاع راست شد. ایوب العملود در فصل گذشته، سرژ اوریه در تابستان و دنیل گرا در زمستان، خریدهای خارجی‌ای بودند که با امید پر کردن جای خالی دانیال به تهران آمدند. اما هیچ‌کدام نتوانستند انتظارات فنی و ذهنی کادر مربیگری و هواداران را برآورده کنند. این نارضایتی تا جایی پیش رفت که گاریدو و کارتال در مقاطعی به استفاده از فرشاد فرجی و سهیل صحرایی جوان در پستی غیرتخصصی روی آوردند؛ تصمیمی که خود گواهی روشن بر شکست پروژه جانشینی دانیال بود. در فصل جاری نیز یعقوب براجعه به ترکیب اضافه شد، اما همچنان دغدغه دفاع راست یکی از اصلی‌ترین مشکلات تاکتیکی پرسپولیس باقی مانده است.

تراکتور؛ جایی که دانیال دوباره متولد شد

در سوی دیگر ماجرا، دانیال اسماعیلی‌فر در تراکتور تبریز نه‌تنها جایگاهش را از دست نداد، بلکه به یکی از ستون‌های اصلی تیم در مسیر قهرمانی لیگ بیست و چهارم تبدیل شد. او تقریباً همیشه فیکس بود و با ثباتی مثال‌زدنی، کیفیت فنی بالای خود را حفظ کرد. این تداوم درخشش، در نهایت نگاه کادر فنی تیم ملی را نیز تغییر داد و دانیال پس از مدت‌ها دوباره به اردوهای ملی دعوت شد؛ اتفاقی که نشان داد مشکل، نه افت فنی او، بلکه شاید دیده نشدن در فضای شلوغ پرسپولیس بوده است.

بازی در پست غیرتخصصی و درخشش بی‌وقفه

فصل جاری برای دانیال چالش تازه‌ای هم داشت. با حضور صادق محرمی در تراکتور، اسکوچیچ بارها تصمیم گرفت مدافع باتجربه خود را به سمت چپ خط دفاعی منتقل کند تا صادق، بازیکن محبوبش، در دفاع راست به میدان برود. این جابه‌جایی می‌توانست برای بسیاری از بازیکنان به افت عملکرد منجر شود، اما دانیال بار دیگر انعطاف‌پذیری و هوش فوتبالی خود را نشان داد. فراموش نکنیم تراکتور علاوه بر او، مهدی شیری و فرشاد فرجی را هم در اختیار دارد؛ دو بازیکنی که هر دو سابقه بازی در پست دفاع راست پرسپولیس را داشته‌اند. با این حال، دانیال همچنان یکی از مطمئن‌ترین انتخاب‌های کادر فنی باقی مانده است.

آمارهایی که حسرت را عمیق‌تر می‌کند

نگاهی به کارنامه دانیال اسماعیلی‌فر در این فصل، دلیل اصلی حسرت پرسپولیسی‌ها را آشکار می‌کند. گل تساوی‌بخش او مقابل ملوان که مانع از شکست تراکتور شد، دومین گل فصلش بود؛ گلی که از سمت چپ زمین و در پستی غیرتخصصی به ثمر رسید. پیش از آن، در هفته هفدهم مقابل مس، زننده گل سوم تیمش بود؛ درست مشابه کاری که در لیگ نخبگان آسیا برابر شارجه انجام داد و گل سوم تراکتور را در پیروزی پرگل ۵ بر صفر به ثمر رساند. در آن مسابقه لیگ برتر نیز تراکتور با نتیجه ۴ بر یک مس را شکست داد.

نقش‌آفرینی فراتر از یک مدافع

دانیال تنها به گلزنی بسنده نکرده است. او در این فصل دو پاس گل نیز در کارنامه دارد؛ یکی در هفته سوم مقابل آلومینیوم و دیگری در هفته هشتم برابر گل‌گهر. بازی مقابل گل‌گهر با برتری قاطع ۵ بر صفر تراکتور در خانه حریف به پایان رسید؛ نتیجه‌ای که نشان می‌دهد نقش دانیال در فاز تهاجمی، فراتر از انتظارات یک مدافع کناری بوده است. این مجموعه عملکرد، هر هفته بیشتر یادآور این واقعیت است که پرسپولیس چه مهره‌ای را از دست داده و چرا هنوز نتوانسته جای خالی او را پر کند.

قرارداد در آستانه پایان و شایعات بازگشت

قرارداد دو ساله دانیال اسماعیلی‌فر با تراکتور در پایان همین فصل به اتمام می‌رسد. از تعطیلات نیم‌فصل و نقل‌وانتقالات زمستانی، مذاکراتی برای تمدید قرارداد آغاز شد، اما تا امروز به نتیجه نهایی نرسیده است. همین موضوع، گمانه‌زنی‌ها را به اوج رساند. بسیاری معتقد بودند این تعلل، به انتظار دانیال برای روشن شدن وضعیت دفاع راست پرسپولیس مربوط است. هرچند تراکتور در کورس قهرمانی حاضر نبود او را در نیم‌فصل به رقیب مستقیمش واگذار کند، اما سناریوی ماندن تا پایان فصل و بازگشت به پرسپولیس به عنوان بازیکن آزاد، یکی از گزینه‌های جدی روی میز بود.

آینده‌ای نامعلوم میان درخشش و نیاز

با خرید دنیل گرا، احتمال بازگشت دانیال به پرسپولیس تا حد زیادی کمرنگ شد و قرار بود پس از بازگشت تراکتور از دو بازی نهایی لیگ نخبگان در قطر، قرارداد او تمدید شود. با این حال، فوتبال همواره نشان داده که هیچ چیز قطعی نیست. درخشش مداوم دانیال، مشکلات حل‌نشده پرسپولیس در سمت راست خط دفاعی و فشار هواداران، معادله‌ای پیچیده ساخته که پاسخ نهایی آن هنوز مشخص نیست.

جمع‌بندی

داستان دانیال اسماعیلی‌فر، روایت بازیکنی است که ارزش واقعی‌اش پس از جدایی آشکار شد. پرسپولیس امروز همچنان در جست‌وجوی دفاع راستی است که بتواند ثبات، کیفیت و اعتماد از دست رفته را بازگرداند، در حالی که همان بازیکن، کیلومترها آن‌سوتر، در ترکیب تراکتور می‌درخشد و نقش کلیدی در نتایج تیمش دارد. چه دانیال در تبریز بماند و چه روزی دوباره پیراهن پرسپولیس را بر تن کند، یک واقعیت انکارناپذیر است؛ برخی جدایی‌ها نه‌تنها پایان یک همکاری، بلکه آغاز یک حسرت طولانی هستند.