وداع تلخ نایب‌قهرمان المپیک؛ وقتی اسطوره کشتی را «سه‌طلاقه» می‌کند

عسگری محمدیان نامی آشنا در دنیای کشتی ایران است. کسی که با مدال‌های نقره‌اش در المپیک‌های سئول و بارسلون و مسابقات جهانی، بخشی از تاریخ این ورزش را رقم زد، امروز به گونه‌ای از کشتی فاصله گرفته که حتی مسابقات را دنبال نمی‌کند و علاقه‌ای به این ورزش ندارد. محمدیان، در گفت‌وگو با خبرگزاری ایسنا، از جدایی خود از کشتی مازندران سخن گفت و تأکید کرد که دیگر هیچ ارتباطی به این ورزش ندارد و آن را «سه‌طلاقه» کرده است.

ترک کشتی: انتخاب یا اجبار؟

پس از سال‌ها تلاش بی‌وقفه در عرصه داخلی و بین‌المللی، عسگری محمدیان تصمیم گرفت کشتی را بوسیده و بسرعت کنار بگذارد. او در کلمات خود از عدم تمایل به دنبال کردن مسابقات سخن گفت و ابراز داشت که علاقه‌اش به کشتی از بین رفته است. این انتخاب برای کسی که زندگی‌اش را وقف کشتی کرده بود، پاسخی به فشارها و انتظاراتی است که از جوانان و پیشکسوتان این رشته در مقابل آینده روشن‌تری انتظار می‌رود. انتخاب محمدیان شاید آغازی باشد بر عصر جدیدی که قهرمانان برای حفظ آرامش و اعتقاد خود، از میدان‌های ورزشی دست می‌کشند.

گذر از مدال‌های نقره به زندگی معمولی

عسگری محمدیان تاکید کرد که دیگر نایب‌قهرمانی‌اش در المپیک، برایش اهمیتی ندارد و قید کشتی را زده است. انگیزه‌ای که شاید او را به نقطه‌ای رسانده که ترجیح می‌دهد همانند افراد معمولی زندگی کند و به دور از هیاهوی ورزش حرفه‌ای، آرامش خود را حفظ کند. اما سوال اینجاست که چرا قهرمانان بزرگ کشور به جایی می‌رسند که افتخارات گذشته برایشان از معنا تهی می‌شود؟

شکست حرمت‌ها: بهای سنگین مدیریت ناکارآمد

سخنان محمدیان حاکی از اهمیت حرمت و احترام در رابطه میان پیشکسوتان و جوانان است. او معتقد است وقتی حرمت‌ها شکسته شود، دیگر فکر کردن به کشتی معنا ندارد. این مفهوم به خوبی نشان‌دهنده مشکلات عمیق‌تر در ساختار مدیریت ورزش است؛ جایی که موسیقی قدرت، صدای احترام و اخلاق را خاموش می‌کند. مدیریت ناکارآمد و سیاست‌های نادرست، باعث بروز انزوای قهرمانان شده و به جایکی که تجربه و تخصصشان به حاشیه رانده شود، فضای حاکم بر ورزشگاه‌ها را به یکی از عدم تعهد و بی‌احترامی تبدیل کرده است.

محمدیان: بخشش بدون فراموشی

محمدیان در پایان سخنانش گفت اگر کسی به او بدی یا بی‌احترامی کرده، او را بخشیده و از کسی کینه‌ای به دل نگرفته است. با این حال، او تاکید کرد که دیگر نه‌تنها به سالن کشتی نرفته، بلکه هیچگونه ارتباطی با این ورزش ندارد. این موضع‌گیری، بازتابی از روح بزرگ و توانمندی است که در کمال بزرگ‌منشی، بخشش افراد ناخوانده را بی‌آنکه لزوماً گذشته را فراموش کند انتخاب کرده است.

کشتی مازندران؛ نیازمند تجدید ساختار

انزوای قهرمانان پیشکسوت مانند محمدیان، زنگ خطری برای وضعیت کشتی در استان مازندران و به‌طور کلی در ایران است. با وجود اینکه او اعلام کرده که در صورت مراجعه نوجوانان، تجربیات خود را در اختیارشان می‌گذارد، دوری او از ساختارها و تشک کشتی، نشان‌دهنده نیاز مبرم به تغییرات اساسی در نحوه مدیریت و تعامل با پیشکسوتان است. اگرچه افت‌های کنونی ممکن است به دغدغه‌هایی موقتی منجر شود، بازگرداندن عظمت گذشته، مستلزم احترام به تمامیت قهرمانان و پذیرش تجربیات ارزشمند آنان است.

جمع‌بندی

تصمیم عسگری محمدیان برای جدایی از کشتی، بازتابی است از مشکلات پیچیده و عمیق‌تر در مدیریت ورزش ایران. این کناره‌گیری، نه فقط یک انتخاب شخصی، بلکه نقدی صریح بر وضعیت حرمت‌شکنی و سیاست‌زدگی در حوزه کشتی است. مردم و مسئولان باید از خود بپرسند که چه شرایطی باعث می‌شود سرمایه‌های ملی مانند محمدیان، چنین قاطعانه از دنیای ورزش فاصله بگیرند. اگر راهی برای ترمیم حرمت‌ها و احیای اتصال بین نسل‌ها پیدا نشود، چنین انزوایی همچنان به عنوان یک چالش در برابر توسعه کشتی و ورزش کشور باقی خواهد ماند.