تمدید پرحاشیه قرارداد سرمربی برزیلی، تصمیمی که می‌تواند آینده پرسپولیس را تغییر دهد

تصمیمات مدیریتی در باشگاه‌های بزرگ، به‌ویژه در مقاطع بحرانی، همواره زیر ذره‌بین افکار عمومی قرار دارد. پرسپولیس به‌عنوان یکی از پرهوادارترین تیم‌های فوتبال ایران، در هفته‌های اخیر نه‌تنها در زمین مسابقه، بلکه در سطح تصمیم‌گیری‌های کلان مدیریتی نیز وارد فاز پرتنشی شده است. فعال شدن بند تمدید قرارداد اوسمار ویه‌را، سرمربی برزیلی سرخ‌ها، درست در مقطعی که تیم با یکی از ضعیف‌ترین دوره‌های فنی خود در سال‌های اخیر مواجه است، حالا به یکی از بحث‌برانگیزترین سوژه‌های فوتبال ایران تبدیل شده است.

تصمیمی خلاف انتظار در میانه بحران نتایج

پرسپولیس در نیم‌فصل دوم لیگ، از تیمی مدعی و مدرن، به مجموعه‌ای سردرگم و شکننده تبدیل شده است. ثبت پنج شکست در هفت مسابقه، آن هم برای تیمی که سال‌ها با ثبات و شخصیت قهرمانی شناخته می‌شد، زنگ خطر جدی را به صدا درآورد. در چنین فضایی، انتظار غالب این بود که مدیران باشگاه تصمیم‌گیری درباره آینده نیمکت را به پایان فصل موکول کنند تا ارزیابی دقیق‌تری از عملکرد کادر فنی داشته باشند.

با این حال، فعال شدن بند تمدید خودکار قرارداد اوسمار، همه معادلات را بر هم زد. این تصمیم نه‌تنها زمان‌بندی غیرمنتظره‌ای داشت، بلکه پیام‌های متناقضی را نیز به بدنه تیم، هواداران و حتی بازار مربیان مخابره کرد. در شرایطی که نتایج ضعیف، فشار رسانه‌ای و نارضایتی هواداران به اوج رسیده، تثبیت رسمی سرمربی برای فصل آینده، پرسش‌های جدی درباره منطق مدیریتی این اقدام ایجاد کرده است.

پشت‌پرده تمدید؛ حمایت یا فرار از بحران تصمیم‌گیری

مدیران پرسپولیس این تصمیم را به‌عنوان نشانه‌ای از حمایت کامل از اوسمار ویه‌را معرفی کرده‌اند؛ حمایتی که قرار است به سرمربی برزیلی آرامش بدهد و او را از فشار شایعات و گمانه‌زنی‌ها دور کند. از نگاه مدیریت، ثبات فنی می‌تواند مقدمه‌ای برای خروج از بحران باشد و تغییرات عجولانه، شرایط را پیچیده‌تر کند.

اما در سوی دیگر، منتقدان معتقدند این تمدید بیش از آنکه یک استراتژی حساب‌شده باشد، نوعی تعویق در مواجهه با واقعیت است. زمانی که تیم در مسیر نزولی قرار دارد، بستن دست مدیران برای تصمیم‌گیری‌های بعدی، می‌تواند هزینه‌های سنگینی به باشگاه تحمیل کند. این نگاه زمانی پررنگ‌تر می‌شود که ابعاد مالی قرارداد جدید اوسمار مورد توجه قرار می‌گیرد.

بند تمدید و سایه سنگین تعهد مالی

با فعال شدن بند تمدید خودکار، پرسپولیس حالا متعهد به پرداخت کامل دستمزد اوسمار ویه‌را برای فصل آینده است؛ حتی اگر تصمیم به قطع همکاری در هفته‌های پیش رو یا پایان فصل گرفته شود. بر اساس اطلاعات موجود، دستمزد سرمربی برزیلی برای فصل آینده حدود یک میلیون دلار برآورد می‌شود؛ رقمی که در شرایط اقتصادی فوتبال ایران، فشار قابل توجهی بر منابع مالی باشگاه وارد می‌کند.

این موضوع، تصمیم اخیر را از یک حمایت ساده فراتر برده و آن را به یک ریسک بزرگ اقتصادی تبدیل کرده است. اگر اوسمار نتواند تیم را از بحران خارج کند و روند ناکامی‌ها ادامه یابد، مدیران پرسپولیس در موقعیتی قرار می‌گیرند که انتخاب‌های محدودی پیش رویشان خواهد بود؛ یا ادامه همکاری با سرمربی‌ای که اعتماد فنی به او کاهش یافته، یا پرداخت رقمی سنگین برای فسخ قراردادی که عملاً هنوز آغاز نشده است.

محدود شدن قدرت مانور مدیریتی

یکی از مهم‌ترین تبعات تمدید زودهنگام قرارداد، کاهش قدرت مانور مدیران در مواجهه با سناریوهای مختلف آینده است. در فوتبال حرفه‌ای، انعطاف‌پذیری در تصمیم‌گیری یکی از اصول کلیدی مدیریت موفق محسوب می‌شود. اما اکنون پرسپولیس با امضای تعهدی سنگین، بخش بزرگی از این انعطاف را از دست داده است.

در شرایطی که تیم‌های رقیب با دقت و احتیاط بیشتری وضعیت نیمکت خود را رصد می‌کنند، پرسپولیس عملاً خود را وارد مسیری یک‌طرفه کرده است. مسیری که بازگشت از آن، هزینه‌بر و پرحاشیه خواهد بود. این موضوع به‌ویژه زمانی نگران‌کننده می‌شود که عملکرد فنی تیم، نشانه‌های روشنی از بهبود پایدار نشان نداده است.

پیام‌های متناقض به رختکن و هواداران

تمدید قرارداد اوسمار ویه‌را، علاوه بر تبعات مالی و مدیریتی، از منظر روانی نیز پیام‌های خاصی به همراه دارد. از یک سو، این اقدام می‌تواند برای برخی بازیکنان نشانه‌ای از ثبات و حمایت مدیریت تلقی شود و به کاهش فضای بی‌اعتمادی کمک کند. از سوی دیگر، برای بخشی از رختکن و بدنه هواداران، این تصمیم به‌معنای نادیده گرفتن نتایج ضعیف و عدم پاسخگویی به مطالبات فنی تعبیر شده است.

هوادارانی که سال‌ها به قهرمانی و فوتبال مقتدرانه عادت کرده‌اند، حالا با تیمی مواجه‌اند که نه‌تنها نتیجه نمی‌گیرد، بلکه چشم‌انداز روشنی هم ارائه نمی‌دهد. در چنین فضایی، تثبیت سرمربی بدون ارائه تضمین‌های فنی، می‌تواند شکاف میان باشگاه و هواداران را عمیق‌تر کند.

اوسمار در آزمون سخت هفته‌های آینده

با وجود تمام انتقادات، واقعیت این است که حالا سرنوشت این قمار مدیریتی، بیش از هر چیز به عملکرد اوسمار ویه‌را در هفته‌های پیش رو گره خورده است. اگر سرمربی برزیلی بتواند تیم را از بحران خارج کند، روند شکست‌ها را متوقف سازد و نشانه‌هایی از بازگشت به فرم مدعی‌گونه ارائه دهد، تصمیم مدیریت می‌تواند به‌عنوان حرکتی شجاعانه و آینده‌نگرانه بازتعریف شود.

اما در سناریوی مقابل، ادامه نتایج ضعیف نه‌تنها فشار را از روی نیمکت برنمی‌دارد، بلکه هزینه‌های تصمیم اخیر را چند برابر می‌کند. در آن صورت، هر شکست جدید، نه‌فقط یک ناکامی فنی، بلکه یادآور تعهد مالی سنگینی خواهد بود که باشگاه پیشاپیش پذیرفته است.

جمع‌بندی

تمدید قرارداد اوسمار ویه‌را در شرایطی که پرسپولیس یکی از ضعیف‌ترین مقاطع فنی خود را سپری می‌کند، حالا به‌درستی به‌عنوان یک قمار مدیریتی توصیف می‌شود. قماری که می‌تواند در صورت بهبود نتایج، به نقطه عطفی مثبت در مسیر ثبات باشگاه تبدیل شود، اما در صورت تداوم بحران، فشار مالی و مدیریتی سنگینی را بر دوش پرسپولیس بگذارد. آینده این تصمیم، نه در اتاق‌های مدیریت، بلکه در مستطیل سبز و در نتایج هفته‌های سرنوشت‌ساز پیش رو مشخص خواهد شد.