امید عالیشاه؛ روایت وفاداری شماره ۲ پرسپولیس تا آستانه ۳۰۰ بازی

ورود امید عالیشاه به پرسپولیس در سال ۱۳۹۲ را می‌توان یکی از نمونه‌های کم‌تکرار پیوند بازیکن و باشگاه در فوتبال ایران دانست؛ پیوندی که نه بر پایه قراردادهای کوتاه‌مدت، بلکه بر اساس اعتماد، صبر و استمرار شکل گرفت. عالیشاه از همان روز نخست که از استادیوم راه‌آهن راهی درفشی‌فر شد، نشانه‌هایی از ثبات و تعلق را با خود آورد. پوشیدن پیراهن شماره ۲ در اولین تمرین و حفظ آن تا امروز، تنها یک انتخاب ساده نبود؛ این شماره به‌تدریج به بخشی از هویت او در پرسپولیس تبدیل شد و حالا پس از بیش از یک دهه، نام امید عالیشاه و شماره ۲ در ذهن هواداران جدایی‌ناپذیر است.

آغاز مسیر؛ از راه‌آهن تا اعتماد علی دایی

عالیشاه پیش از پیوستن به پرسپولیس، ۳۹ بازی برای راه‌آهن انجام داده بود و به‌عنوان بازیکنی جوان اما مستعد شناخته می‌شد. حضور علی دایی روی نیمکت پرسپولیس در آن مقطع، نقش مهمی در مسیر حرفه‌ای این بازیکن داشت. دایی که همواره به جوان‌گرایی و اعتماد به استعدادهای نوظهور مشهور بود، عالیشاه را به ترکیب تیمش اضافه کرد و در همان هفته‌های ابتدایی، فرصت خودنمایی به او داد. نخستین بازی امید عالیشاه با پیراهن پرسپولیس در لیگ برتر، با یک گل مهم مقابل ملوان همراه شد؛ گلی که سه امتیاز کامل را برای سرخ‌پوشان به ارمغان آورد و مهر تأییدی بر انتخاب سرمربی وقت بود. همین گل، مسیر حضور او در ترکیب اصلی را هموار کرد و نشان داد که این انتقال، تنها یک جابه‌جایی ساده نبوده است.

تثبیت جایگاه و شکل‌گیری هویت شماره ۲

پس از آن شروع امیدوارکننده، عالیشاه به‌تدریج جایگاه خود را در پرسپولیس تثبیت کرد. او نه ستاره‌ای پرحاشیه بود و نه بازیکنی که تنها با آمار گلزنی شناخته شود؛ نقش او بیشتر در جریان‌سازی، دوندگی و ایجاد تعادل در سمت چپ زمین تعریف می‌شد. شماره ۲ که معمولا به مدافعان کناری اختصاص دارد، در پرسپولیس با سبک بازی عالیشاه معنایی متفاوت یافت. او به‌عنوان وینگری پرتلاش، هم در فاز هجومی و هم در بازگشت به دفاع مؤثر بود و همین ویژگی باعث شد در مقاطع مختلف، مربیان گوناگون روی توانایی‌هایش حساب کنند. این ثبات رفتاری و فنی، به‌مرور عالیشاه را به یکی از چهره‌های قابل اعتماد رختکن پرسپولیس تبدیل کرد.

اوج فنی در دوران برانکو ایوانکوویچ

بهترین فصل دوران حضور امید عالیشاه در پرسپولیس، بدون تردید به لیگ پانزدهم بازمی‌گردد؛ فصلی که برانکو ایوانکوویچ هدایت سرخ‌پوشان را بر عهده داشت و تیم در مسیر بازسازی و بازگشت به روزهای اوج قرار گرفته بود. عالیشاه در آن فصل ۲۶ مسابقه برای پرسپولیس انجام داد و با ثبت ۶ گل و ۹ پاس گل، یکی از مهره‌های کلیدی تیم به شمار می‌رفت. آمار او در آن مقطع، تنها بیانگر عدد و رقم نبود؛ بلکه نشان‌دهنده نقش پررنگش در ساختار هجومی تیم بود. حرکات بدون توپ، ارسال‌های دقیق و حضور به‌موقع در محوطه جریمه حریف، از عالیشاه بازیکنی ساخته بود که می‌توانست نتیجه بازی را تغییر دهد و همین موضوع، جایگاه او را در ترکیب اصلی تثبیت کرد.

تغییر شرایط و رقابت سنگین در ترکیب

اما فوتبال حرفه‌ای همواره با تغییر همراه است و شرایط برای امید عالیشاه نیز ثابت نماند. با اضافه شدن وحید امیری به پرسپولیس در فصل بعد، رقابت در پست وینگر چپ به‌شدت افزایش یافت. امیری با ویژگی‌های فیزیکی و تجربه بین‌المللی خود، نظر کادر فنی را جلب کرد و عالیشاه به‌تدریج با نیمکت‌نشینی مواجه شد. این تغییر جایگاه، برای بازیکنی که فصل قبل یکی از بهترین‌های تیم بود، آسان نبود. با این حال، واکنش عالیشاه نه حاشیه‌سازی بود و نه تقابل رسانه‌ای؛ او تصمیم گرفت مسیر متفاوتی را انتخاب کند و برای گذراندن خدمت سربازی، به‌صورت داوطلبانه راهی تراکتور شود.

مقطع کوتاه تبریز و تأثیر یک وقفه

حضور امید عالیشاه در تراکتور، هرچند کوتاه بود و تنها به ۹ بازی انجامید، اما یکی از نقاط عطف دوران حرفه‌ای او محسوب می‌شود. این انتقال، علاوه بر انجام خدمت سربازی، باعث شد او برای مدتی از پرسپولیس دور بماند و روند بازی‌هایش با پیراهن سرخ‌ها متوقف شود. در همین مقطع، محرومیت‌های نقل‌وانتقالاتی تراکتور نیز شرایط را پیچیده‌تر کرد و فرصت بازی منظم را از عالیشاه گرفت. بسیاری معتقدند اگر این وقفه ناخواسته رخ نمی‌داد، امروز آمار بازی‌های او با پیراهن پرسپولیس می‌توانست از مرز ۴۰۰ مسابقه عبور کند. با این حال، این دوره کوتاه نتوانست پیوند عاطفی و حرفه‌ای او با باشگاه پرسپولیس را تضعیف کند.

بازگشت به خانه و تداوم وفاداری

پس از پایان دوران خدمت، عالیشاه بار دیگر به پرسپولیس بازگشت و مسیر خود را ادامه داد. شاید دیگر هرگز به آمار درخشان لیگ پانزدهم نرسید، اما حضورش همچنان برای تیم ارزشمند بود. او به‌عنوان بازیکنی باتجربه، نقش مهمی در انتقال فرهنگ تیمی به نسل‌های بعدی ایفا کرد و در بسیاری از مسابقات، حتی به‌عنوان یار تعویضی، تأثیرگذار ظاهر شد. اکنون که شمار بازی‌های او با پیراهن پرسپولیس به ۲۹۸ مسابقه رسیده، این عدد بیش از هر چیز بیانگر سال‌ها وفاداری، صبر و تعهد است؛ ویژگی‌هایی که در فوتبال امروز کمتر دیده می‌شود.

آستانه ۳۰۰ بازی؛ یک رکورد نمادین

در شرایط فعلی و با کاهش شانس حضور ثابت امید عالیشاه در ترکیب اصلی، او همچنان یکی از گزینه‌های مهم نیمکت پرسپولیس به شمار می‌رود. احتمال لغو دیدار پرسپولیس و تراکتور، معادلات رسیدن به رکورد ۳۰۰ بازی را کمی پیچیده کرده است، اما همچنان این فرصت وجود دارد که عالیشاه در دو مسابقه باقی‌مانده تا پایان سال به میدان برود و پیش از آغاز سال جدید، به این رکورد نمادین دست پیدا کند. رسیدن به ۳۰۰ بازی با پیراهن پرسپولیس، برای بازیکنی که بخش عمده دوران حرفه‌ای خود را در این باشگاه سپری کرده، تنها یک عدد نیست؛ بلکه پاداش سال‌ها وفاداری و ثبات است.

جمع‌بندی

امید عالیشاه را می‌توان نمونه‌ای از بازیکنان نسل جدید فوتبال ایران دانست که هویت حرفه‌ای خود را در دل یک باشگاه تعریف کرده‌اند. از نخستین گل سه‌امتیازی مقابل ملوان تا ثبت ۲۹۸ بازی با پیراهن پرسپولیس، مسیر او سرشار از فراز و نشیب بوده است. شاید او همیشه در مرکز توجه نبوده و شاید آمار گلزنی‌اش با ستاره‌های پرزرق‌وبرق قابل مقایسه نباشد، اما نقش او در تاریخ معاصر پرسپولیس انکارناپذیر است. رسیدن احتمالی به رکورد ۳۰۰ بازی، نه‌تنها نقطه عطفی در کارنامه شخصی عالیشاه، بلکه یادآور ارزش وفاداری در فوتبال حرفه‌ای ایران خواهد بود؛ ارزشی که در هیاهوی نقل‌وانتقالات و قراردادهای کوتاه‌مدت، بیش از همیشه به چشم می‌آید.