مسافر بی‌دقیقه تیم ملی؛ دنیس اکرت چرا به جام جهانی رفت؟

داستان دنیس اکرت برای تیم ملی ایران از ابتدا یک پروژه خاص بود. او بازیکنی متولد آلمان با ریشه ایرانی است که در فوتبال اروپا رشد کرد و در استاندارد لیژ بلژیک بازی می‌کند. Transfermarkt مشخصات او را با نام کامل Dennis-Yerai Eckert Ayensa - دنیس درگاهی ثبت کرده و باشگاه فعلی‌اش را استاندارد لیژ دانسته؛ مهاجمی ۲۹ ساله، متولد بن آلمان، با تابعیت ایران و پست اصلی مهاجم نوک.

اما مسئله فقط یک دعوت ساده نبود. فدراسیون فوتبال برای فراهم شدن شرایط بازی او با پیراهن ایران، مسیر اداری دریافت پاسپورت و تأییدیه‌های لازم را دنبال کرد. فرارو پیش از جام جهانی نوشته بود مراحل اداری حضور اکرت در تیم ملی از مسیر فدراسیون فوتبال و وزارت امور خارجه برای دریافت پاسپورت ایرانی در حال انجام است. با این حال، خروجی این پروژه در جام جهانی چیزی نبود جز سه بازی نیمکت‌نشینی و یک پرونده باز برای نقد.

صفر دقیقه بازی؛ آماری که همه چیز را توضیح می‌دهد

اکرت در شرایطی به فهرست نهایی ایران رسید که انتظار می‌رفت دست‌کم در بخشی از مسابقات، به‌ویژه زمانی که تیم نیاز به تغییر در فاز حمله داشت، مورد استفاده قرار بگیرد. اما طبق گزارش ورزش سه، او در سه بازی رسمی پیاپی ایران مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر فقط روی نیمکت نشست و هنوز یک بازی ملی هم برای ایران انجام نداده است. همین منبع تأکید کرده که دیگر مهاجمان از جمله علی علیپور، شهریار مغانلو و امیرحسین حسین‌زاده در کنار مهدی طارمی فرصت حضور در میدان را پیدا کردند، اما اکرت برای هواداران ایرانی «رونمایی» نشد.

نکته عجیب‌تر این است که روند نیمکت‌نشینی او از قبل جام جهانی شروع شده بود. ورزش سه نوشته اکرت در دو مسابقه تدارکاتی خردادماه برابر گامبیا و مالی هم حتی به‌عنوان یار جانشین بازی نکرد و تنها حضورش با لباس ایران به یک نیمه در دیدار غیررسمی برابر تیم زیر ۲۱ سال تیخوانای مکزیک محدود شد.

وقتی دعوت یک بازیکن، فرصت چند جوان را می‌گیرد

نقد اصلی به دعوت اکرت از همین‌جا آغاز می‌شود. اگر قرار نبود او حتی در یک دقیقه از جام جهانی استفاده شود، چرا این سهمیه به بازیکنی جوان‌تر داده نشد؟ ایسنا در گزارشی با تیتر انتقادی «توریستی که قلعه‌نویی به جام جهانی برد» نوشت اکرت بدون انجام بازی کارش در جام جهانی را به پایان رساند و حضور او فرصت را از دست‌کم چند بازیکن تهاجمی جوان گرفت. این رسانه نام‌هایی مثل کسری طاهری، اللهیار صیادمنش، محمدجواد حسین‌نژاد، سعید سحرخیزان و پوریا شهرآبادی را به‌عنوان گزینه‌هایی مطرح کرده که می‌توانستند با حضور در جام جهانی تجربه بگیرند.

این نقد فقط احساسی نیست؛ آماری هم هست. ایسنا نوشته اکرت در فصل ۲۶-۲۰۲۵ در ۳۷ بازی برای استاندارد لیژ ۷ گل و بدون پاس گل ثبت کرد، در حالی که اللهیار صیادمنش در همان لیگ بلژیک ۳۱ بازی، ۷ گل و ۵ پاس گل داشت. همین گزارش همچنین آمار کسری طاهری را ۷ بازی، ۴ گل و یک پاس گل و آمار پوریا شهرآبادی را ۱۸ بازی، ۴ گل و ۲ پاس گل اعلام کرده است.

صیادمنش؛ مقایسه‌ای که فشار را بیشتر می‌کند

مقایسه اکرت با اللهیار صیادمنش، شاید مهم‌ترین بخش این پرونده باشد. صیادمنش نیز در فوتبال بلژیک بازی می‌کرد، اما هم از نظر سن، هم پست، هم انعطاف تاکتیکی و هم آمار، گزینه‌ای قابل دفاع‌تر به نظر می‌رسید. FotMob آمار صیادمنش در فصل ۲۶-۲۰۲۵ لیگ بلژیک را ۷ گل و ۳ پاس گل در ۲۲۳۳ دقیقه ثبت کرده است. حتی اگر اختلاف منابع آماری در تعداد پاس گل وجود داشته باشد، تصویر کلی روشن است: صیادمنش بازیکنی جوان‌تر، شناخته‌شده‌تر برای فوتبال ایران و دارای سابقه ملی بود، اما جای او در لیست نهایی خالی ماند.

اکرت در سوی دیگر، هرچند در استاندارد لیژ بازی می‌کرد و تجربه فوتبال اروپا داشت، برای تیم ملی ایران ناشناخته بود. او هنوز از نظر هماهنگی با فضای تیم، ارتباط زبانی، شناخت تاکتیکی و تجربه ملی در نقطه شروع قرار داشت. وقتی چنین بازیکنی دعوت می‌شود اما بازی نمی‌کند، طبیعی است که انتخاب او بیشتر شبیه یک تصمیم پرهزینه و کم‌بازده دیده شود.

کسری طاهری؛ تجربه‌ای که از دست رفت

نام کسری طاهری هم در این بحث اهمیت زیادی دارد. او یکی از مهاجمان جوانی است که در ماه‌های اخیر مورد توجه رسانه‌ها و هواداران قرار گرفته و می‌توانست از حضور در جام جهانی، حتی بدون بازی، تجربه بزرگی به دست بیاورد. FootballDatabase آمار فصل ۲۶-۲۰۲۵ طاهری را ۴ گل و ۲ پاس گل در ۱۰ بازی و ۶۴۴ دقیقه ثبت کرده است.

در جام جهانی، همیشه سهمیه‌های انتهایی فهرست فقط برای استفاده فوری نیستند؛ گاهی برای آینده‌سازی‌اند. یک بازیکن ۱۹ یا ۲۰ ساله با حضور در رختکن جام جهانی، تمرین کنار ستاره‌ها و لمس فضای مسابقات، می‌تواند برای سال‌های بعد تیم ملی آماده‌تر شود. اما اکرت ۲۹ ساله نه بازی کرد، نه تجربه‌ای برای نسل آینده ساخت و نه در لحظه‌های بحرانی به کار تیم آمد.

کادر فنی چرا به انتخاب خودش اعتماد نکرد؟

پرسش اصلی از امیر قلعه‌نویی و کادر فنی این است: اگر اکرت به اندازه حضور در زمین آماده نبود، چرا به جام جهانی رفت؟ اگر هم آماده بود، چرا حتی در دقایقی که ایران به گل، انرژی تازه یا تغییر مدل حمله نیاز داشت، فرصت نگرفت؟ ورزش سه پس از حذف ایران گزارش داد اکرت برخلاف تصورات ابتدایی حتی یک لحظه در میدان حضور پیدا نکرد و قلعه‌نویی در این تورنمنت تمایلی به استفاده از او نشان نداد.

این تناقض، تصمیم کادر فنی را زیر سؤال می‌برد. دعوت از بازیکن دورگه الزاماً اشتباه نیست؛ بسیاری از تیم‌های ملی دنیا از ظرفیت بازیکنان چندملیتی استفاده می‌کنند. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که دعوت، بیشتر از آنکه بر اساس نیاز فنی باشد، به یک پروژه نمادین تبدیل شود و خروجی آن در زمین صفر بماند.

حاشیه‌هایی که از متن پررنگ‌تر شد

بعد از حذف تیم ملی، خود اکرت هم در پیامی احساسی از پایان سفر جام جهانی نوشت و تأکید کرد که نتوانسته آن‌طور که امیدوار بوده در زمین به تیم کمک کند. او همچنین از هواداران ایرانی، مردم مکزیک، همسر و خانواده‌اش تشکر کرد؛ خانواده‌ای که برای حمایت از او به آن سوی دنیا سفر کرده بودند.

اما در فضای رسانه‌ای، تصویر اکرت بیش از آنکه با فوتبال گره بخورد، با نیمکت، پست‌های اینستاگرامی و تعطیلات پس از جام جهانی دیده شد. ورزش سه در گزارشی تازه نوشته اکرت پس از سه نیمکت‌نشینی پیاپی و بدون انجام بازی ملی، تعطیلات خود را با ماهیگیری و استراحت سپری می‌کند و دو سال دیگر با استاندارد لیژ قرارداد دارد. همین تضاد میان تلاش فدراسیون برای رساندن او به جام جهانی و خروجی فوتبالی صفر، ماجرا را برای افکار عمومی عجیب‌تر کرده است.

جدول مقایسه‌ای بازیکنان مورد بحث

جمع‌بندی

پرونده دنیس اکرت در جام جهانی ۲۰۲۶ برای تیم ملی ایران، نمونه‌ای روشن از فاصله میان تصمیم اداری و خروجی فنی بود. فدراسیون فوتبال ماه‌ها برای آماده کردن شرایط حضور او تلاش کرد، نام خانوادگی ایرانی‌اش در منابع رسمی و فوتبالی دیده شد، پاسپورت و مجوزها پیگیری شد و سرانجام او به فهرست نهایی رسید؛ اما در زمین هیچ اتفاقی رخ نداد. صفر دقیقه بازی در سه مسابقه، آن هم برای مهاجمی که قرار بود گزینه تازه خط حمله باشد، این سؤال را جدی می‌کند که اساساً معیار دعوت او چه بود.

اگر اکرت بخشی از برنامه آینده تیم ملی است، باید در بازی‌های بعدی به‌طور واقعی آزمایش شود، نه اینکه فقط در اردوها حضور داشته باشد. اما اگر قرار نبود از او استفاده شود، فهرست جام جهانی می‌توانست جای بازیکنی مانند کسری طاهری یا اللهیار صیادمنش باشد؛ بازیکنانی که یا آینده تیم ملی‌اند یا از نظر آماری و تجربه ملی، گزینه‌های قابل دفاع‌تری محسوب می‌شدند. دنیس اکرت شاید هنوز فرصت جبران داشته باشد، اما جام جهانی ۲۰۲۶ برای او با یک تصویر در ذهن هواداران ثبت شد: مهاجمی که با زحمت به تیم ملی رسید، اما از روی نیمکت تکان نخورد.