اشک‌های اسکالونی پس از پایان رویای آرژانتین؛ مسی رفت، سرمربی آلبی‌سلسته هم در فکر جدایی؟

فینال جام جهانی ۲۰۲۶ برای آرژانتین با تصویری کاملاً متفاوت از چهار سال قبل به پایان رسید. این بار خبری از بالا رفتن جام در دستان لیونل مسی نبود؛ کاپیتان ۳۹ ساله آلبی‌سلسته با چشمانی اشکبار زمین را ترک کرد و لیونل اسکالونی نیز در نشست خبری نتوانست احساساتش را کنترل کند.

اسپانیا پس از ۱۲۰ دقیقه رقابت، با گل دقیقه ۱۰۶ فران تورس آرژانتین ۱۰ نفره را یک بر صفر شکست داد و برای دومین بار قهرمان جهان شد. انزو فرناندس در دقیقه ۳+۹۰ به دلیل خطا روی پائو کوبارسی از زمین اخراج شده بود و آرژانتین تقریباً تمام وقت‌های اضافه را با یک بازیکن کمتر ادامه داد.

اعتراف صریح اسکالونی؛ اسپانیا تیم برتر فینال بود

اسکالونی برخلاف برخی مربیان که پس از شکست به داوری، بدشانسی یا اتفاقات مسابقه متوسل می‌شوند، برتری اسپانیا را پذیرفت. او در نشست خبری پس از مسابقه گفت غمگین است، اما نمی‌تواند تلاش بازیکنانی را نادیده بگیرد که بار دیگر آرژانتین را به فینال جام جهانی رساندند.

سرمربی آرژانتین تأکید کرد اسپانیا تیم بهتر میدان بود، اما از بازیکنانش به دلیل جنگیدن تا آخرین لحظه تشکر کرد. مهم‌ترین بخش صحبت‌های او این جمله بود که یک تیم باید همان‌طور که پیروزی را تجربه می‌کند، توانایی پذیرفتن شکست را نیز داشته باشد. از نگاه اسکالونی، بازیکنان آرژانتین با پذیرش نتیجه و ادامه مبارزه تا پایان، الگویی برای مردم کشورشان ارائه کردند.

پذیرش برتری اسپانیا فقط یک موضع اخلاقی یا تشریفاتی نبود. آمار مسابقه نیز نشان می‌دهد قهرمان اروپا کنترل بیشتری بر فینال داشت. اسپانیا ۲۰ بار به سمت دروازه آرژانتین شوت زد، درحالی‌که شاگردان اسکالونی در ۹۰ دقیقه قانونی حتی یک شوت ثبت نکردند؛ اتفاقی که برای نخستین‌بار در تاریخ فینال‌های جام جهانی رخ داد.

آرژانتین دیگر توان خلق یک معجزه تازه را نداشت

مسیر آرژانتین تا فینال ساده نبود. مدافع عنوان قهرمانی در مراحل حذفی بارها در شرایط دشوار قرار گرفت و برای عبور از حریفان به لحظات تعیین‌کننده مسی، مقاومت بازیکنان و واکنش‌های امیلیانو مارتینس نیاز داشت. این تیم در دیدارهای مصر و انگلیس نیز با فشار زیادی روبه‌رو شد، اما توانست راهی برای بقا پیدا کند.

در فینال، مارتینس بار دیگر یکی از بهترین بازیکنان آرژانتین بود و با مهارهای متعدد، بازی را تا وقت‌های اضافه بدون گل نگه داشت. بااین‌حال، اخراج انزو فرناندس تعادل شکننده تیم اسکالونی را برهم زد. اسپانیا با ورود نیکو ویلیامز و فران تورس انرژی تازه‌ای به خط حمله خود اضافه کرد و سرانجام در دقیقه ۱۰۶ به گل رسید.

گل تورس نتیجه فشار ممتد اسپانیا و خستگی آرژانتینی بود که دیگر توان پرس، پوشش فضاها و انتقال سریع توپ را نداشت. آلبی‌سلسته پس از عقب افتادن تلاش کرد به بازی بازگردد، اما بازی با ۱۰ نفر مقابل تیمی که مالکیت توپ و گردش بازی را در اختیار داشت، مأموریتی بیش از اندازه دشوار بود.

پایان تلخ سومین فینال جام جهانی برای مسی

لیونل مسی با حضور مقابل اسپانیا به دومین بازیکن تاریخ پس از کافو تبدیل شد که در سه فینال جام جهانی به میدان رفته است. ستاره برزیلی در فینال‌های ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ حضور داشت و مسی نیز پس از سال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲، سومین فینال خود را در سال ۲۰۲۶ تجربه کرد.

تفاوت بزرگ این بود که رؤیای تکرار قهرمانی برای مسی محقق نشد. او پس از دریافت مدال نایب‌قهرمانی، روبه‌روی هواداران آرژانتین ایستاد و درحالی‌که اشک می‌ریخت، تشویق آن‌ها را تماشا کرد. تصاویر خروج کاپیتان آرژانتین از زمین، یکی از احساسی‌ترین صحنه‌های فینال بود و احتمالاً به‌عنوان آخرین حضور او در جام جهانی در حافظه فوتبال باقی خواهد ماند.

مسی در طول جام جهانی ۲۰۲۶ هشت گل و چهار پاس گل ثبت کرد و تمام دقایق مسابقات حذفی آرژانتین را در زمین بود. بااین‌حال، ساختار منظم دفاعی اسپانیا در فینال اجازه نداد او مانند مراحل قبلی سرنوشت مسابقه را تغییر دهد. آرژانتین در بخش بزرگی از بازی نتوانست توپ را در مناطق خطرناک به کاپیتان خود برساند و وابستگی شدید تیم به خلاقیت او نیز کاملاً آشکار شد.

دفاع تمام‌قد اسکالونی از بهترین بازیکن تاریخ

اسکالونی در نشست خبری هیچ تردیدی درباره جایگاه مسی نشان نداد. او عملکرد کاپیتان تیمش در این مسابقات را «باورنکردنی» توصیف کرد و گفت از نظر او، مسی بهترین بازیکنی است که تاکنون وارد زمین فوتبال شده است.

سرمربی آرژانتین همچنین تأکید کرد تا زمانی که خود مسی تصمیم به خداحافظی نگیرد، درهای تیم ملی به روی او باز خواهد ماند. او گفت هنوز درباره آینده با کاپیتانش گفت‌وگو نکرده، اما امیدوار است مردم آرژانتین به دستاوردهای بازیکنی افتخار کنند که این تیم را به قهرمانی جام جهانی ۲۰۲۲ و کوپا آمریکاهای ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴ رساند.

این حمایت نشان می‌دهد اسکالونی قصد ندارد شکست مقابل اسپانیا را به عملکرد فردی مسی پیوند بزند. مشکل آرژانتین در فینال بیشتر جمعی بود: تیم تحت فشار اسپانیا توان حفظ توپ نداشت، در انتقال‌های هجومی کم‌تعداد ظاهر شد و تقریباً هیچ موقعیت جدی برای مهاجمانش ایجاد نکرد.

اشک‌های اسکالونی و ابهام درباره آینده نیمکت آرژانتین

احساسی‌ترین بخش نشست خبری زمانی فرا رسید که از اسکالونی درباره آینده خودش سؤال شد. سرمربی آرژانتین گفت ابتدا با رئیس فدراسیون فوتبال این کشور صحبت خواهد کرد و سپس زمانی را به بررسی شرایط اختصاص می‌دهد.

او توضیح داد ادامه دادن پس از یک دوره طولانی و موفق، فقط به داشتن قرارداد یا حمایت فدراسیون وابسته نیست. یک مربی باید از نظر ذهنی دوباره خود را بازسازی کند، انگیزه تازه‌ای پیدا کند و تیمی را که به پایان یک چرخه رسیده، از نو شکل دهد. اسکالونی هنگام بیان این جملات گریه کرد و در نهایت با عذرخواهی، نشست خبری را ترک کرد.

این صحبت‌ها به معنای استعفای قطعی او نیست، اما نشان می‌دهد سرمربی آرژانتین درباره ادامه مسیر تردیدهایی جدی دارد. اسکالونی از سال ۲۰۱۸ پروژه‌ای را هدایت کرد که آرژانتین را از سال‌های ناکامی خارج ساخت و به قهرمانی کوپا آمریکا، جام جهانی و یک فینال دیگر رساند. اکنون مهم‌ترین چالش، فقط جایگزینی چند بازیکن مسن نیست؛ آلبی‌سلسته باید هویتی بسازد که بدون وابستگی کامل به مسی نیز توان رقابت در بالاترین سطح را داشته باشد.

پایان یک جام، آغاز دوره‌ای دشوار برای آلبی‌سلسته

شکست برابر اسپانیا چیزی از موفقیت‌های نسل اسکالونی کم نمی‌کند، اما احتمالاً نقطه آغاز یک گذار دشوار است. مسی در ۳۹ سالگی ممکن است آخرین مسابقه جام جهانی خود را انجام داده باشد و بازیکنان دیگری از نسل قهرمان ۲۰۲۲ نیز به سال‌های پایانی فوتبال ملی نزدیک شده‌اند.

اشک‌های اسکالونی بیش از آنکه واکنشی صرف به شکست در یک مسابقه باشد، نشانه سنگینی پایان احتمالی یک دوران بود. او و بازیکنانش چهار سال قبل در قطر به قله رسیدند و این بار تنها چند دقیقه با دفاع از قهرمانی فاصله داشتند، اما برتری اسپانیا و گل دیرهنگام فران تورس مانع تحقق آخرین رؤیای آن‌ها شد.

اسکالونی گفت آرژانتین باید دوباره بلند شود؛ جمله‌ای که اکنون می‌تواند مهم‌ترین مأموریت فوتبال این کشور باشد. پرسش اصلی این است که این بازگشت با حضور اسکالونی و مسی انجام خواهد شد یا فینال نیوجرسی، آخرین قاب مشترک دو چهره‌ای بود که موفق‌ترین دوره معاصر فوتبال آرژانتین را ساختند.