افشاگری بزرگ مالدینی؛ گواردیولا یک قدم تا نیمکت ایتالیا رفت/ پپ حتی ترکیب آتزوری را روی کاغذ می‌کشید

ماجرای انتخاب سرمربی جدید ایتالیا حالا با روایت پائولو مالدینی ابعاد کاملاً متفاوتی پیدا کرده است.

اسطوره میلان در گفت‌وگوی تازه با «کوریره دلا سرا» برای نخستین بار با جزئیات توضیح داده چگونه پروژه‌ای که قرار بود ساختار فوتبال ملی ایتالیا را از رده‌های پایه تا تیم بزرگسالان تغییر دهد، ظرف تنها چند هفته فروپاشید.

در مرکز این داستان سه نام بزرگ قرار دارند: پپ گواردیولا، کارلو آنچلوتی و آندره‌آ پیرلو.

اما عجیب‌ترین بخش ماجرا مربوط به گواردیولاست؛ مربی‌ای که ظاهراً بسیار بیشتر از آنچه تصور می‌شد به نشستن روی نیمکت چهار بار قهرمان جهان نزدیک شده بود.

مالدینی و لئوناردو برای پپ به بارسلونا رفتند

مالدینی می‌گوید انتخاب گواردیولا کاملاً با فلسفه‌ای که او و لئوناردو برای بازسازی فوتبال ایتالیا در نظر داشتند هماهنگ بود.

هدف فقط انتخاب یک سرمربی برای تیم بزرگسالان نبود. آنها به دنبال تغییر شیوه آموزش فوتبال در ایتالیا بودند؛ توجه بیشتر به تکنیک فردی، توانایی یک‌به‌یک، بازی هجومی و تربیت بازیکنانی که از رده زیر ۱۷ سال تا تیم ملی بزرگسالان با یک ایده مشترک رشد کنند.

وقتی از طریق واسطه‌ها مشخص شد گواردیولا به تجربه مربیگری ملی علاقه دارد، مالدینی و لئوناردو شخصاً راهی بارسلونا شدند.

به گفته مالدینی، جلسه آنها یک دیدار کوتاه نبود؛ ناهار خوردند و تقریباً یک روز کامل درباره تیم ملی و ساختار فوتبال ایتالیا صحبت کردند. حتی بحث به بررسی بازیکنان رده‌های پایه رسید.

مهم‌تر اینکه گواردیولا فقط شنونده پروژه نبود.

مالدینی روایت کرده که مربی اسپانیایی در جریان مذاکرات شروع به نوشتن ترکیب‌ها و ایده‌های تاکتیکی روی برگه کرد؛ نشانه‌ای که از نظر مدیر فنی وقت ایتالیا نشان می‌داد پیشنهاد آتزوری برای او جدی شده است.

چرا گواردیولا در آخرین لحظه «نه» گفت؟

دلیل شکست مذاکره، برخلاف شایعات آن زمان، پول نبود.

در هفته‌های مذاکرات گزارش‌هایی منتشر شده بود که حقوق بیش از ۲۰ میلیون یورویی گواردیولا می‌تواند مانع اصلی فدراسیون ایتالیا باشد. «کوریره» نیز در ۲۱ ژوئیه به همین فاصله مالی اشاره کرده بود.

اما مالدینی اکنون این روایت را رد کرده است.

او می‌گوید گواردیولا حتی به طرف ایتالیایی فهمانده بود که دستمزد مسئله اصلی نیست و حاضر است با رقمی در سطح پایین‌تر از قرارداد قبلی سرمربی تیم ملی کار کند.

دلیل اصلی، خستگی بود.

طبق روایت مالدینی، گواردیولا پس از ۱۰ سال کار بسیار فشرده در فوتبال انگلیس و جراحی کمر احساس می‌کرد به دوره‌ای استراحت نیاز دارد. با وجود علاقه جدی به پروژه، در نهایت ترجیح داد وارد یک مأموریت تازه نشود.

این جزئیات تصویر متفاوتی از مذاکرات ارائه می‌دهد: ایتالیا گواردیولا را به خاطر قیمت از دست نداد؛ گواردیولا خودش به این نتیجه رسید که زمان مناسبی برای قبول مسئولیت جدید نیست.

تماس مالدینی با آنچلوتی؛ جواب کارلتو چه بود؟

گواردیولا تنها فوق‌ستاره مربیگری نبود که مالدینی سراغش رفت.

او با کارلو آنچلوتی، دوست قدیمی و هم‌بازی سابقش در میلان، نیز تماس گرفت. آنچلوتی در آن مقطع همچنان هدایت تیم ملی برزیل را برعهده داشت و به گفته مالدینی پاسخ داد که فدراسیون برزیل دوباره اعتماد کاملش را به او اعلام کرده است.

بنابراین مذاکره با آنچلوتی خیلی زود پایان یافت.

مالدینی این تماس را بیشتر یک اقدام ضروری برای بررسی همه گزینه‌های بزرگ توصیف کرده است؛ نه مذاکره‌ای که مانند پرونده گواردیولا به مراحل جدی رسیده باشد.

بعد از پپ، نوبت پیرلو رسید

پس از پاسخ منفی گواردیولا، پروژه مالدینی به سمت آندره‌آ پیرلو رفت.

منطق انتخاب روشن بود: یک مربی جوان، صاحب سابقه سطح اول به‌عنوان بازیکن تیم ملی، آشنا با فوتبال تکنیکی و عضوی از نسل قهرمان جام جهانی ۲۰۰۶. مالدینی معتقد بود اگر پیرلو در کنار مدیر فنی و مشاور قدرتمندی فعالیت کند، می‌تواند گزینه مناسبی برای پروژه بازسازی آتزوری باشد.

گزینه‌های دیگر دانیله دروسی و فابیو گروسو بودند.

اما به روایت مالدینی، مالاگو گفته بود با توجه به توافقات شکل‌گرفته هنگام انتخابش به ریاست فدراسیون و حمایت باشگاه‌های سری A، امکان دست‌بردن به مربیان شاغل در سری A وجود ندارد. به همین دلیل گزینه‌های دروسی و گروسو کنار گذاشته شدند و پیرلو به انتخاب اصلی تبدیل شد.

حتی مالاگو نیز اکنون تأیید کرده که پرونده پیرلو عملاً تمام شده بود و شرایط برای اعلام رسمی او مهیا شده بود.

یک شرکت شرط‌بندی روسی همه‌چیز را تغییر داد

گره اصلی زمانی ایجاد شد که ارتباط تجاری قبلی پیرلو با یک شرکت شرط‌بندی روسی خبرساز شد.

رویترز گزارش کرد همین ارتباط باعث مخالفت شدید با نامزدی پیرلو شد و پس از آن او دیگر گزینه سرمربیگری ایتالیا نبود.

مالاگو نیز ماجرا را تأیید کرده و گفته پس از مطرح‌شدن همکاری پیرلو با وب‌سایت شرط‌بندی روسی، با وجود اینکه مراحل انتخاب تقریباً نهایی شده بود، تصمیم گرفت انتصاب را تأیید نکند. او تصمیمش را موضوعی مربوط به «ارزیابی و مصلحت» توصیف کرده است.

اما مالدینی نگاه متفاوتی دارد.

به گفته او، مانع حقوقی قطعی برای مربی‌شدن پیرلو وجود نداشت و خود پیرلو نیز آمادگی داشت رابطه تجاری مورد بحث را خاتمه دهد. از دید مالدینی، موضوع شرط‌بندی بیش از حد بزرگ شد و عملاً به بهانه‌ای برای تغییر تصمیم درباره سرمربی تبدیل شد.

بنابراین اینجا دو روایت رسمی متفاوت وجود دارد: مالاگو تصمیم خود را اقدامی احتیاطی و مناسب برای اعتبار فدراسیون می‌داند؛ مالدینی آن را تغییر قواعدی می‌بیند که قبلاً بر سر آنها توافق کرده بودند.

جمله‌ای که باعث استعفای مالدینی شد

اصل اختلاف به اختیار انتخاب سرمربی برمی‌گشت.

مالدینی می‌گوید هنگام پذیرش مسئولیت از مالاگو صریحاً پرسیده بود چه کسی سرمربی را انتخاب می‌کند و توافق اولیه این بود که تیم فنی مالدینی و لئوناردو گزینه را انتخاب کند و رئیس فدراسیون آن را تأیید کند.

اما پس از بحران پیرلو، به روایت مالدینی، مالاگو اعلام کرد از آن پس خودش سرمربی را انتخاب خواهد کرد و مدیران فنی باید تصمیم را تأیید کنند.

برای مالدینی این تغییر قابل قبول نبود.

او و لئوناردو ۲۴ ساعت بعد کنار رفتند. رویترز نیز جدایی آنها را تنها ۱۶ روز پس از اعلام انتصاب مالدینی ثبت کرده است.

یک ظرافت اداری هم وجود دارد: FIGC روز ۱۱ ژوئیه رسماً انتصاب مالدینی را اعلام کرده بود، اما خود او اکنون می‌گوید قرارداد چهارساله‌ای که قرار بود از اول اوت آغاز شود، در نهایت امضا نشد. بنابراین دقیق‌تر است از «کناره‌گیری از پروژه و سمت اعلام‌شده» سخن گفت.

پایان داستان؛ مانچینی برگشت، رانیری جای مالدینی نشست

پس از فروپاشی پروژه پیرلو و خروج مالدینی و لئوناردو، فدراسیون خیلی سریع مسیر دیگری انتخاب کرد.

در ۲۸ ژوئیه، FIGC رسماً اعلام کرد روبرتو مانچینی برای دومین دوره سرمربی تیم ملی ایتالیا می‌شود و کلودیو رانیری سمت مدیر فنی فدراسیون و ریاست Club Italia را برعهده می‌گیرد؛ همان حوزه مسئولیتی که قرار بود مالدینی مدیریت کند.

این تغییر پس از یکی از تاریک‌ترین مقاطع فوتبال ملی ایتالیا رخ داد. آتزوری برای سومین جام جهانی متوالی موفق به کسب سهمیه نشد و فدراسیون در تابستان وارد یک بازسازی مدیریتی گسترده شد.

مالاگو اکنون مانچینی را گزینه منطقی می‌داند؛ مربی‌ای که محیط تیم ملی را می‌شناسد و قبلاً ایتالیا را به قهرمانی یورو ۲۰۲۱ رسانده است.

ایتالیا چقدر به گواردیولا نزدیک بود؟

بعد از روایت تازه مالدینی، دیگر نمی‌توان ماجرای گواردیولا و ایتالیا را صرفاً یکی از شایعات عجیب بازار مربیان دانست.

دیدار حضوری در بارسلونا انجام شده بود، پروژه فنی از تیم بزرگسالان تا زیر ۱۷ سال بررسی شده بود و گواردیولا حتی وارد بحث درباره ترکیب و تاکتیک شده بود. مالاگو نیز اصل تلاش مالدینی و لئوناردو برای جذب پپ را تأیید کرده است.

آنچه انتقال را متوقف کرد، طبق روایت کسی که مستقیماً مذاکره را انجام داده، رقم قرارداد نبود؛ پپ به استراحت نیاز داشت.

اگر تصمیم او چند روز متفاوت بود، فوتبال ایتالیا امروز شاید وارد رادیکال‌ترین تغییر تاکتیکی تاریخ معاصر خود می‌شد.

اما در نهایت گواردیولا نیامد، آنچلوتی در برزیل ماند، پرونده پیرلو با جنجال شرط‌بندی بسته شد، مالدینی و لئوناردو کنار رفتند و فدراسیون دوباره به یک چهره آشنا رسید: روبرتو مانچینی.

داستانی که قرار بود با انقلاب گواردیولا آغاز شود، در کمتر از سه هفته به بازگشت مانچینی و ورود رانیری ختم شد.