ایران نایب‌قهرمان کشتی فرنگی جوانان جهان شد؛ یک طلا، چهار برنز و پایان سلطه چهارساله

پرونده کشتی فرنگی ایران در رقابت‌های زیر ۲۰ سال جهان در براتیسلاوای اسلواکی با عنوان نایب‌قهرمانی بسته شد. ایران ۱۰ نماینده داشت و نیمی از آنها روی سکوی جهانی رفتند؛ نتیجه‌ای که از نظر تعداد مدال قابل توجه است، اما برای تیمی که چهار دوره متوالی قهرمان این رده شده بود، به معنای واگذاری تاج قهرمانی به روسیه است. سال گذشته ایران با ۱۱۷ امتیاز بالاتر از ارمنستان و آذربایجان چهارمین قهرمانی متوالی خود در مسابقات جهانی زیر ۲۰ سال را جشن گرفته بود.

در براتیسلاوا اما ایران به ۱۰۹ امتیاز رسید و روسیه با ۱۴۲ امتیاز قهرمان شد. ازبکستان با ۹۵، ارمنستان با ۹۱ و آذربایجان با ۹۰ امتیاز نیز رده‌های سوم تا پنجم را به خود اختصاص دادند.

آرمین شمسی‌پور؛ تنها فینالیست ایران و ستاره آینده

درخشان‌ترین چهره تیم ایران بدون تردید آرمین شمسی‌پور بود. فرنگی‌کار ۱۸ ساله وزن ۵۵ کیلوگرم در فینال کوبا کارومیدزه از گرجستان را با نتیجه قاطع ۱۲ بر ۲ شکست داد و تنها طلای ایران را به دست آورد. اتحادیه جهانی کشتی تأکید کرده که شمسی‌پور در سه مبارزه از چهار مسابقه‌اش با برتری فنی پیروز شد و تنها مسابقه نزدیک او، برد ۳ بر یک برابر خوجیاکبر کوچکاروف از ازبکستان در نیمه‌نهایی بود.

این قهرمانی از یک جهت دیگر نیز مهم است. شمسی‌پور دو سال قبل قهرمان زیر ۱۷ سال جهان شده بود و حالا قهرمانی زیر ۲۰ سال را هم به کارنامه‌اش اضافه کرده است. او بعد از مسابقات حتی هدف بعدی خود را رسیدن به المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس و تلاش برای طلای المپیک عنوان کرد.

یک اختلاف آماری کوچک نیز میان گزارش داخلی و ثبت رسمی UWW وجود دارد. گزارش روابط عمومی فدراسیون کشتی، برد نخست شمسی‌پور مقابل دنیس کریک اوکراینی را ۸ بر صفر نوشته، اما گزارش زنده اتحادیه جهانی نتیجه را ۱۰ بر صفر ثبت کرده است. نتیجه نهایی مسیر او البته تغییری نمی‌کند؛ شمسی‌پور مقتدرانه به طلای جهان رسید.

چهار برنز؛ ایران بارها پشت در فینال ماند

مسئله اصلی تیم ایران را باید در نیمه‌نهایی‌ها جست‌وجو کرد. امیرعلی حیدری در ۶۰ کیلوگرم، علی غریبی در ۶۳ و امیرمهدی سعیدی‌نوا در ۷۷ کیلوگرم همگی تا جمع چهار نفر پایانی پیش رفتند، اما شکست در نیمه‌نهایی آنها را به مسابقه رده‌بندی فرستاد.

حیدری نزدیک‌ترین فاصله را با فینال داشت. او پس از سه پیروزی، در نیمه‌نهایی فقط ۴ بر ۳ به آیخان جوادوف آذربایجانی باخت. جوادوف قهرمان سال گذشته زیر ۲۰ سال جهان بود و با همین برد برای دومین سال متوالی به فینال رسید. حیدری در مسابقه برنز حریف برزیلی را ۹ بر صفر شکست داد و دست خالی نماند.

علی غریبی نیز بعد از سه برد متوالی، در نیمه‌نهایی ۴ بر یک مغلوب سلیم کازماخوف روس شد، اما برای برنز گئورگی تیچکایدزه گرجستانی را با نتیجه یک بر یک و به دلیل معیار فنی شکست داد. نتیجه رسمی UWW نیز برنز غریبی را با همین نتیجه ثبت کرده است.

در ۷۷ کیلوگرم هم امیرمهدی سعیدی‌نوا پس از بردهای خوب، از جمله پیروزی ۹ بر ۴ مقابل برکوفسکی از روسیه، در نیمه‌نهایی ۷ بر یک به جاویدان نعمت‌اف از آذربایجان باخت. او سپس یرکبولان آناپیا از قزاقستان را ۵ بر ۳ برد و برنز گرفت.

نعمت‌زاده؛ برنزی که بدون مسابقه نهایی قطعی شد

چهارمین برنز ایران را امیرحسین نعمت‌زاده در ۸۷ کیلوگرم گرفت. او بعد از شکست برابر یوریک پتروسیان ارمنی به شانس مجدد رفت، نماینده قرقیزستان را ۷ بر یک شکست داد و باید برای مدال برنز برابر پل مایر از اتریش قرار می‌گرفت.

مایر به دلیل مصدومیت از حضور در مسابقه انصراف داد و مدال برنز به نعمت‌زاده رسید. اتحادیه جهانی نیز نتیجه رسمی این مسابقه را پیروزی ایران به دلیل انصراف پزشکی حریف ثبت کرده است.

دو پنجمی؛ مدال‌هایی که از دست رفتند

ایران علاوه بر پنج مدال، دو کشتی‌گیر در جایگاه پنجم داشت.

ایلیا علیخانی در ۶۷ کیلوگرم پس از رسیدن به مسابقه رده‌بندی مقابل یوریک میختاریان از ارمنستان با ضربه فنی شکست خورد. UWW نیز پیروزی میختاریان با ضربه فنی را در نتایج رسمی ثبت کرده است.

علیرضا محمدحسینی در ۸۲ کیلوگرم نیز با سه برد به نیمه‌نهایی رسید، اما ابتدا ۵ بر یک مقابل نماینده روسیه شکست خورد و سپس مسابقه برنز را ۹ بر ۴ به سابولچ ایشتوان از مجارستان واگذار کرد. برای کشتی‌گیری که به عنوان قهرمان زیر ۲۰ سال آسیا وارد مسابقات شده بود، این پنجم شدن پایین‌تر از انتظار محسوب می‌شود. UWW پیش از مسابقات نیز محمدحسینی را یکی از مدعیان مهم وزن ۸۲ کیلوگرم معرفی کرده بود.

سه وزن بدون امتیاز بزرگ؛ جایی که روسیه فاصله ساخت

احمدرضا محمدیان در ۷۲ کیلوگرم پس از یک پیروزی، در دور دوم به نماینده گرجستان باخت و با شکست حریفش از مسابقات کنار رفت. امیرسام محمدی در ۹۷ کیلوگرم همان مبارزه نخست را با نتیجه یک بر یک به ویتای مجارستان واگذار کرد و حذف شد. امیرحسین عبدولی در سنگین‌وزن نیز بعد از برد ۹ بر یک برابر بوگر آمریکایی، ۶ بر ۵ به عصام حسین از مصر باخت و چون حریف مصری به فینال نرسید، شانس مجدد هم نصیب او نشد.

در واقع از ۱۰ نماینده ایران، هفت نفر تا جمع پنج نفر برتر وزن خود پیش رفتند؛ پنج مدال و دو عنوان پنجمی. این نشان می‌دهد عمق تیم همچنان بالاست، اما فقط یک نفر توانست از نیمه‌نهایی عبور کند و فینالیست شود. همین تبدیل نشدن حضورهای متعدد در جمع چهار نفر به فینال، بخشی از علت فاصله ۳۳ امتیازی با روسیه است. این برداشت از نتایج نهایی تیم است.

چرا نایب‌قهرمانی امسال با سال گذشته فرق دارد؟

ایران سال ۲۰۲۵ با ۱۱۷ امتیاز و تنها یک طلای انفرادی نیز قهرمان جهان شده بود؛ اما آن سال همین مجموع امتیازات برای قرار گرفتن بالاتر از ارمنستان ۹۸ امتیازی کافی بود. امسال ایران فقط هشت امتیاز کمتر گرفت، اما روسیه با رسیدن به ۱۴۲ امتیاز سطح رقابت تیمی را به شکل محسوسی بالاتر برد.

بنابراین نایب‌قهرمانی را نمی‌توان صرفاً نتیجه «افت شدید» ایران دانست. ایران همچنان پنج مدال و هفت کشتی‌گیر در جمع پنج نفر برتر داشت؛ مشکل این بود که روسیه امتیازات بیشتری از فینال‌ها و مراحل پایانی جمع کرد و ایران از چند فرصت مهم خود در نیمه‌نهایی استفاده نکرد.

همین تفاوت میان تعداد مدال و رنگ مدال در مسابقات تیمی تعیین‌کننده است.

یک طلا و چهار برنز؛ نتیجه خوب، اما نه برای استاندارد ایران

در مقیاس جهانی، نایب‌قهرمانی با پنج مدال نتیجه‌ای معتبر است. ایران از تیم‌هایی مانند ازبکستان، ارمنستان، آذربایجان و گرجستان بالاتر ایستاد و بار دیگر نشان داد در کشتی فرنگی پایه یکی از قدرت‌های اصلی جهان است.

اما وقتی معیار، چهار قهرمانی متوالی پیش از این مسابقات باشد، نتیجه براتیسلاوا یک پیام فنی روشن دارد: ایران برای بازگشت به رتبه نخست نیاز دارد کشتی‌گیران بیشتری را از نیمه‌نهایی عبور دهد.

آرمین شمسی‌پور این کار را انجام داد و به طلا رسید. حیدری فقط یک امتیاز با فینال فاصله داشت، غریبی و سعیدی‌نوا در نیمه‌نهایی متوقف شدند و محمدحسینی نیز پس از رسیدن به جمع چهار نفر حتی مدال برنز را از دست داد.

براتیسلاوا برای کشتی فرنگی جوانان ایران پایان یک دوره قهرمانی چهارساله بود، اما نه پایان یک نسل قدرتمند. پنج مدال و هفت حضور در جمع پنج نفر برتر نشان می‌دهد مواد اولیه یک تیم قهرمان همچنان وجود دارد؛ فاصله ایران با بازپس‌گیری جام، بیش از هر چیز در تبدیل نیمه‌نهایی‌ها به فینال و برنزها به طلا تعریف می‌شود.