پیروز قربانی بعد از تساوی آلومینیوم و خیبر: «با شکم سیر بازی کردیم» / اعتراض به تهدید باشگاه‌ها بر سر تیم امید

دیدار آلومینیوم اراک و خیبر خرم‌آباد یکی از جذاب‌ترین مسابقات هفته چهارم لیگ برتر بود؛ مسابقه‌ای که چهار گل داشت، دو بار تغییر جهت داد و در نهایت هیچ‌کدام از دو سرمربی نتوانستند سه امتیاز را به دست بیاورند.

خیبر در دقیقه ۱۶ برخلاف روند ابتدایی بازی با گل عیسی مرادی پیش افتاد. آلومینیوم اما فشار خود را ادامه داد و در دقیقه ۴۵+۳ با پنالتی شروین بزرگ به گل تساوی رسید. تنها چهار دقیقه پس از شروع نیمه دوم، ابوالفضل قنبری گل دوم میزبان را زد تا تیم پیروز قربانی از یک بر صفر عقب‌افتادگی به برتری ۲ بر یک برسد. با این حال عرفان قهرمانی در دقیقه ۸۱ از تعلل خط دفاع آلومینیوم استفاده کرد و گل تساوی خیبر را به ثمر رساند.

آلومینیوم برد را در ۹ دقیقه پایانی از دست داد

از منظر نتیجه، آلومینیوم می‌تواند این مسابقه را دو امتیاز ازدست‌رفته بداند.

تیم اراکی بعد از گل دقیقه ۴۹ قنبری بیش از نیم ساعت فرصت داشت مسابقه را مدیریت کند یا با زدن گل سوم کار را تمام کند. خود قربانی نیز همین مسئله را اصلی‌ترین ایراد تیمش دانست و گفت بازیکنان بعد از گل دوم مقداری با احساس سیری بازی کردند؛ در حالی که موقعیت لازم برای رسیدن به گل سوم وجود داشت.

این جمله در واقع توصیف ساده‌ای از یک مشکل تاکتیکی مهم است: تیم‌های جوان وقتی جلو می‌افتند، گاهی میان دو تصمیم گیر می‌کنند؛ ادامه حمله برای تمام کردن مسابقه یا پایین آوردن ریتم برای حفظ برتری.

آلومینیوم در دقایق پایانی هیچ‌کدام را کامل انجام نداد. نه آن‌قدر تهاجمی ماند که خیبر را عقب نگه دارد و نه به اندازه کافی منظم بود که فضای داخل محوطه خود را ببندد. نتیجه، گل دقیقه ۸۱ عرفان قهرمانی بود.

«من کارگردان فیلم اکشن هستم»

جالب‌ترین بخش نشست خبری قربانی شاید تعریف او از فلسفه مربیگری باشد.

سرمربی آلومینیوم گفت فوتبال را شبیه یک «فیلم اکشن» می‌بیند و خودش را کارگردانی می‌داند که بازیکنان باید با ارائه فوتبالی زیبا، تماشاگر را از دیدن مسابقه راضی کنند. او تأکید کرد فارغ از نتیجه، از بخش زیادی از نمایش تیمش مقابل خیبر رضایت داشته است.

این نگاه با ترکیب فعلی آلومینیوم نیز سازگار است. قربانی تیمی جوان در اختیار دارد و به‌جای ساختن تیمی صرفاً نتیجه‌گرا، تلاش کرده شدت بازی، سرعت انتقال توپ و شجاعت بازیکنان جوان را حفظ کند.

آمار چهار هفته ابتدایی هم نشان می‌دهد این پروژه فقط از نظر نمایشی موفق نبوده است. آلومینیوم بعد از چهار مسابقه، دو برد، دو تساوی و هشت امتیاز دارد و فعلاً در رده سوم جدول قرار گرفته است. تراکتور با ۱۲ امتیاز صدرنشین است و استقلال با ۱۰ امتیاز در جایگاه دوم قرار دارد.

برای تیمی که تمریناتش را دیر آغاز کرده، قرار گرفتن در جمع سه تیم بالای جدول شروع قابل توجهی است.

مشکل اصلی آلومینیوم؛ بازیکنان از نظر بدنی هم‌سطح نیستند

قربانی در نشست خبری به نکته‌ای اشاره کرد که می‌تواند در هفته‌های آینده مهم‌تر شود.

به گفته او، آلومینیوم آماده‌سازی پیش‌فصل را دیر آغاز کرده و بازیکنان نیز در زمان‌های متفاوت به تیم اضافه شده‌اند. در نتیجه میزان آمادگی جسمانی آنها یکسان نیست؛ بعضی بازیکنان از نگاه کادر فنی حدود ۸۰ درصد آماده‌اند و برخی دیگر ممکن است فقط ۴۰ درصد شرایط مطلوب بدنی را داشته باشند.

این مسئله می‌تواند یکی از توضیحات افت آلومینیوم در بخش‌هایی از نیمه دوم باشد.

وقتی تیم از نظر آمادگی بدنی متوازن نیست، پرسینگ و انتقال سریع که از ویژگی‌های فوتبال موردنظر قربانی است دشوارتر می‌شود. فاصله خطوط در دقایق پایانی افزایش پیدا می‌کند و بازیکنانی که انرژی کمتری دارند، در برگشت‌های دفاعی دیرتر واکنش نشان می‌دهند.

فشردگی مسابقات نیز کار را سخت‌تر کرده است. قربانی می‌گوید وقتی بازی‌ها در فاصله کوتاه برگزار می‌شوند، تمرینات میان مسابقات بیشتر به ریکاوری اختصاص پیدا می‌کند و فرصت کافی برای کار بدنی سنگین وجود ندارد.

بنابراین آلومینیوم باید بخشی از آمادگی جسمانی ازدست‌رفته پیش‌فصل را همزمان با مسابقات رسمی جبران کند؛ شرایطی که ریسک خستگی و مصدومیت را نیز افزایش می‌دهد.

ناراحتی بازیکنان بعد از تساوی؛ نشانه «بزرگ شدن»؟

قربانی از یک اتفاق داخل رختکن نیز به عنوان نشانه مثبت یاد کرد.

به گفته او، بازیکنان پس از مسابقه به دلیل از دست دادن برد ناراحت بودند و همین واکنش نشان می‌دهد ذهنیت تیم در حال تغییر است. او معتقد است وقتی یک تیم جوان دیگر از گرفتن یک امتیاز راضی نیست و تساوی در مسابقه‌ای که می‌توانسته ببرد برایش آزاردهنده می‌شود، مفهوم «بزرگ بودن» به تدریج در ذهن بازیکنان شکل گرفته است.

این نگاه می‌تواند برای آلومینیوم اهمیت زیادی داشته باشد. تیم‌های جوان معمولاً برای عبور از سطح «فوتبال خوب» و تبدیل شدن به یک تیم بالای جدول، باید یاد بگیرند مسابقاتی را که در آنها برتری دارند، با سه امتیاز تمام کنند.

تساوی مقابل خیبر دقیقاً یکی از همین آزمون‌ها بود.

دردسر جدید آلومینیوم؛ تیم امید بازیکنان جوان را می‌خواهد

اما مهم‌ترین بخش غیرفنی صحبت‌های قربانی به تیم ملی امید مربوط می‌شد.

او گفت درباره حضور بازیکنانی مانند محمد خلیفه و بهرام گودرزی باید میان فدراسیون و باشگاه سیاست مشخصی وجود داشته باشد. قربانی همچنین از ابوالفضل قنبری، زننده گل دوم مقابل خیبر، تمجید کرد و گفت طبیعی است باشگاه علاقه داشته باشد در مقطع فعلی تعداد کمتری از بازیکنان اصلی خود را از دست بدهد.

آلومینیوم طی سال‌های اخیر یکی از منابع اصلی تأمین بازیکن برای تیم‌های پایه ملی بوده است. در اردوی تیرماه تیم امید، محمد خلیفه، سیدمهدی مهدوی، عباس کهریزی و یاسین جرجانی از آلومینیوم دعوت شده بودند و بهرام گودرزی نیز در فهرست‌های مختلف تیم امید حضور داشته است.

برای باشگاهی با ترکیب جوان، این موضوع هم افتخار است و هم یک چالش رقابتی.

انتقاد قربانی از «تهدید به محرومیت»

قربانی صریح‌تر از بسیاری از مربیان درباره نحوه تعامل تیم امید و باشگاه‌ها صحبت کرد.

او استدلال کرد باشگاه‌ها برای پرورش و قرارداد بازیکنان هزینه می‌کنند و اگر مجبور شوند در چند مسابقه مهم لیگ تعداد زیادی از مهره‌های خود را در اختیار تیم امید قرار دهند، از نظر ورزشی متضرر خواهند شد. به گفته او، راه‌حل باید مذاکره و هماهنگی میان فدراسیون، تیم امید و باشگاه‌ها باشد، نه تهدید به محرومیت در صورت تحویل ندادن بازیکن.

این اختلاف، مسئله‌ای قدیمی در فوتبال ایران است. تیم ملی امید برای اردو و مسابقات تدارکاتی نیاز به حضور مستمر بازیکنان دارد، اما بسیاری از رقابت‌های این رده در تقویم فیفا الزام‌آور نیستند و باشگاه‌ها نیز در میانه لیگ حاضر نیستند مهره‌های اصلی خود را از دست بدهند.

برای آلومینیوم این تعارض جدی‌تر است، چون جوانان دعوت‌شده برخلاف بعضی باشگاه‌ها فقط بازیکنان ذخیره نیستند؛ بسیاری از آنها در ساختار اصلی تیم نقش دارند.

محمد خلیفه همین مسابقه درون دروازه بود و چند واکنش مهم داشت، بهرام گودرزی نیز از مهره‌های مورد استفاده تیم است و ابوالفضل قنبری یک روز پیش از مسابقه قرارداد خود را برای سه سال دیگر تمدید کرده بود و مقابل خیبر نیز گل زد.

آلومینیوم از «تیم جذاب» به «تیم نتیجه‌گیر» تبدیل می‌شود؟

چهار هفته نخست برای پیروز قربانی امیدوارکننده بوده است. هشت امتیاز از ۱۲ امتیاز ممکن، قرار گرفتن در رده سوم و نمایش تهاجمی مقابل خیبر نشان می‌دهد آلومینیوم می‌تواند یکی از تیم‌های قابل توجه فصل باشد.

اما مسابقه با خیبر همزمان دو تصویر از این تیم ارائه کرد.

تصویر اول، تیمی جوان و جسور بود که پس از عقب افتادن نتیجه را برگرداند و برای حدود ۷۰ دقیقه فوتبال باکیفیتی ارائه کرد. تصویر دوم، تیمی بود که هنوز تجربه کافی برای کشتن مسابقه و محافظت از برتری خود را ندارد.

اگر آمادگی بدنی بازیکنان به سطح یکسانی برسد و قربانی بتواند مشکل مدیریت دقایق پایانی را برطرف کند، آلومینیوم ظرفیت ماندن در نیمه بالای جدول را دارد. اما از دست دادن مستمر امتیاز در مسابقاتی شبیه دیدار خیبر می‌تواند فاصله این تیم با مدعیان اصلی را به‌تدریج افزایش دهد.

برای همین جمله «با شکم سیر بازی کردیم» شاید مهم‌ترین بخش صحبت‌های سرمربی باشد. آلومینیوم فوتبال زیبایی ارائه می‌دهد؛ حالا مرحله بعدی پروژه پیروز قربانی این است که به بازیکنان جوانش یاد بدهد زیبا بازی کردن را با تمام کردن مسابقه و گرفتن سه امتیاز ترکیب کنند.