جنگ اعتبار بر سر بصره؛ منصوریان به فتاحی و تاج تاخت | واقعاً چه کسی میزبانی استقلال را نجات داد؟

انتخاب بصره برای میزبانی استقلال در لیگ نخبگان آسیا قرار بود پایان یک پرونده پراضطراب باشد، اما فقط یک روز بعد، پرونده تازه‌ای باز شد.

علیرضا منصوریان در واکنش به صحبت‌های سعید فتاحی، رئیس سازمان فوتبال استقلال، تقریباً تمام جزئیات آنچه پشت پرده گذشته را علنی کرد و در نهایت جمله‌ای گفت که خیلی زود تبدیل به تیتر شد:

«آقای تاج، با کت و شلوار خودتان به عروسی بروید!»

کنایه‌ای روشن به این معنا که منصوریان معتقد است اعتبار حل پرونده نباید به نام کسی نوشته شود که از نگاه او عامل اصلی نهایی شدن توافق نبوده است.

روایت فتاحی چیست؟ استقلال ابتدا بصره را انتخاب کرد اما کار گره خورد

برای فهم اختلاف باید ابتدا روایت سعید فتاحی را کنار صحبت‌های منصوریان گذاشت.

فتاحی روز جمعه توضیح داد استقلال پس از سلب امکان میزبانی در ایران، کشورهای عراق، قطر، امارات و ازبکستان را به ترتیب اولویت به AFC معرفی کرده بود. طبق گفته او قطر، امارات و ازبکستان موافقت نکردند و عراق تنها گزینه‌ای بود که چراغ سبز نشان داد.

اما این موافقت اولیه کافی نبود.

به گفته فتاحی، حضور نیروی هوایی عراق در لیگ نخبگان و استفاده این تیم از ورزشگاه بصره، مسئله ظرفیت میزبانی را پیچیده کرد. از طرف دیگر تراکتور نیز ابتدا عراق را در نظر داشت، ولی بعدتر عمان را انتخاب کرد. فدراسیون عراق به استقلال گفته بود استفاده از بصره زمانی ممکن است که برنامه بازی‌های استقلال با مسابقات خانگی نیروی هوایی تداخل نداشته باشد.

همین وضعیت پرونده را تا زمان قرعه‌کشی باز نگه داشت.

فتاحی می‌گوید AFC در نهایت به دلیل پایان یافتن مهلت قانونی، اختیار تعیین ورزشگاه را از استقلال گرفت و حتی این سناریو مطرح شد که آبی‌ها هر مسابقه «خانگی» را در کشور حریف برگزار کنند؛ موضوعی که استقلال آن را مغایر عدالت رقابت‌ها می‌دانست. او می‌گوید مدیران باشگاه همراه با پیگیری مهدی تاج حدود شش تا هفت ساعت برای تغییر این تصمیم مذاکره کردند.

بنابراین بخش «AFC» پرونده واقعاً وجود داشته و روایت فتاحی درباره آن جزئیات مشخصی دارد.

منصوریان می‌گوید گره واقعی جای دیگری بود

اما روایت علیرضا منصوریان از یک حلقه متفاوت در همین زنجیره صحبت می‌کند: امضای فدراسیون فوتبال عراق.

سرمربی سابق استقلال که اکنون در فوتبال عراق فعالیت دارد، می‌گوید علی تاجرنیا با او تماس گرفته و توضیح داده بود طرف عراقی حاضر به امضای تفاهم مربوط به استقلال نیست و زمان نیز به سرعت در حال پایان است.

منصوریان مدعی است به تاجرنیا گفته مسئله را به او بسپارد و وعده داده نامه تا روز بعد آماده شود. او سپس گفته نیمه‌شب با دبیرکل فدراسیون عراق تماس گرفته و از روابط نزدیک خود با مدیران فوتبال این کشور استفاده کرده است.

طبق روایت منصوریان، مقام عراقی از یک موضوع متقابل ناراحت بوده است: یک تیم عراقی برای برگزاری اردو یا تمرین در ایران نیاز به همکاری فدراسیون ایران داشته، اما نامه مربوطه امضا نشده بود.

منصوریان می‌گوید تلاش کرده این مسئله را حاصل یک ناهماهنگی بداند و از طرف عراقی خواسته اختلاف را به پرونده استقلال تسری ندهد. او حتی مدعی است مسئول عراقی در نهایت به دلیل رابطه شخصی و احترامی که برای او قائل بوده، پذیرفته نامه استقلال را امضا کند.

این قسمت مهم‌ترین ادعای مصاحبه است؛ اما باید یک مرز روشن گذاشت:

ما اصل این تماس خصوصی، محتوای مکالمه و اینکه امضا واقعاً «به خاطر شخص منصوریان» انجام شده را فعلاً فقط از زبان خود او می‌دانیم.

تا زمان انتشار موضعی از فدراسیون عراق یا مدیران استقلال که این جزئیات را تأیید کند، نمی‌توان این بخش را به‌عنوان یک واقعیت مستقل و اثبات‌شده ارائه کرد.

یک نکته به سود روایت منصوریان؛ یونس محمود واقعاً رئیس فدراسیون عراق است

بخشی از توضیحات منصوریان که قابل بررسی مستقل است، درباره ساختار فعلی فدراسیون عراق است.

او از ارتباط خود با یونس محمود به‌عنوان رئیس فدراسیون فوتبال عراق نام برده؛ این قسمت درست است.

یونس محمود، کاپیتان مشهور تیم قهرمان جام ملت‌های آسیا ۲۰۰۷، در ۲۳ مه ۲۰۲۶ با کسب ۳۸ رأی رئیس فدراسیون فوتبال عراق شد و عدنان درجال را کنار زد. فیفا نیز در صفحه رسمی تشکیلات فدراسیون عراق، یونس محمود را رئیس فعلی این فدراسیون معرفی کرده است.

یعنی منصوریان به دلیل حضور حرفه‌ای در فوتبال عراق، واقعاً با ساختار مدیریتی جدید این کشور سر و کار دارد و ادعای دسترسی او به مدیران عراقی از نظر موقعیت کاری دور از ذهن نیست؛ هرچند این مسئله به‌تنهایی جزئیات تماس ادعایی او را اثبات نمی‌کند.

فتاحی و منصوریان؛ آیا واقعاً یکی از این دو باید دروغ بگوید؟

نه الزاماً.

این شاید مهم‌ترین نکته در تحلیل دعوای جدید باشد.

برای اینکه استقلال بتواند در بصره بازی کند حداقل دو مانع جداگانه وجود داشت:

اول، موافقت و ثبت نهایی مسئله نزد AFC؛ دوم، دریافت همکاری و تأییدهای لازم از میزبان عراقی.

فتاحی اساساً از مرحله اول حرف می‌زند؛ از اعتراض به تصمیم AFC، مذاکرات در کوالالامپور و جلوگیری از تحمیل ورزشگاه توسط کنفدراسیون.

منصوریان درباره مرحله دوم صحبت می‌کند؛ یعنی بن‌بست در امضای طرف عراقی و استفاده از روابط شخصی برای رفع آن.

حتی روایت خود فتاحی نیز تأیید می‌کند که فدراسیون عراق در مقطعی برای در اختیار گذاشتن بصره شرط گذاشته بود و پرونده به سادگی پیش نمی‌رفت.

پس سناریویی کاملاً ممکن است که فتاحی و تاج مشکل AFC را حل کرده باشند و منصوریان نیز در گرفتن رضایت یا امضای طرف عراقی نقش داشته باشد.

دعوا بیشتر بر سر این است که چرا این نقش در روایت رسمی فتاحی دیده نشده است.

اعلام رسمی استقلال؛ نام هیچ فردی به‌تنهایی مطرح نشد

نکته جالب اینکه اطلاعیه رسمی منتشرشده از طرف باشگاه استقلال اساساً ماجرا را شخصی نکرد.

باشگاه روز پنجشنبه ۵ شهریور اعلام کرد پس از «پیگیری‌های مستمر و فشرده باشگاه» بصره به‌عنوان محل برگزاری دیدارهای خانگی استقلال در لیگ نخبگان تعیین شده است. در این اطلاعیه اعتبار موفقیت به یک شخص خاص داده نشد.

همین مسئله شاید راه خروج از دعوای فعلی هم باشد.

پرونده‌ای با این سطح از پیچیدگی معمولاً حاصل یک تماس نیست؛ بخش حقوقی، روابط بین‌الملل باشگاه، فدراسیون ایران، طرف عراقی و AFC هرکدام باید بخشی از کار را انجام دهند.

اگر منصوریان واقعاً توانسته امضای متوقف‌شده عراق را بگیرد، این نقش قابل ذکر است؛ اما آن نیز جای مذاکرات رسمی باشگاه با AFC را نمی‌گیرد.

بصره چرا برای استقلال تا این اندازه مهم بود؟

استقلال از ابتدا روی عراق تأکید داشت؛ دلیلش هم روشن است.

بصره نسبت به بسیاری از گزینه‌های دیگر به ایران نزدیک‌تر است و برای انتقال تیم و حضور احتمالی هواداران ایرانی شرایط مناسب‌تری دارد. فتاحی نیز گفته باشگاه در حال بررسی راه‌های تسهیل سفر هواداران از اهواز و تهران است.

استقلال قرار است نخستین مسابقه مرحله لیگ را ۱۴ سپتامبر برابر السد برگزار کند و چهار بازی خانگی در این مرحله خواهد داشت. قرعه این تیم شامل بازی‌های مختلفی برابر رقبای غرب آسیاست و بصره عملاً قرار است «خانه موقت» استقلال در این رقابت‌ها باشد.

همین مسئله اهمیت حل پرونده را چند برابر می‌کرد؛ انتخاب کشور نامناسب می‌توانست استقلال را در تمام نیم‌فصل آسیایی با هزینه سفر، نبود تماشاگر و مشکلات لجستیکی بیشتری روبه‌رو کند.

یک اشتباه مهم در صحبت منصوریان؛ سپاهان نماینده ایران در آسیا نیست

در صحبت‌های منصوریان یک نکته نیز نیازمند تصحیح است.

او از «چهار تیم ایرانی حاضر در آسیا» نام برد و استقلال، تراکتور، سپاهان و گل‌گهر را مثال زد. اما در فصل ۲۷-۲۰۲۶، ایران سه نماینده در مسابقات باشگاهی اصلی AFC دارد: استقلال و تراکتور در لیگ نخبگان و گل‌گهر در لیگ قهرمانان آسیا ۲.

سپاهان به دلیل نگرفتن مجوز حرفه‌ای AFC جایی در فهرست نمایندگان این فصل ندارد.

تراکتور نیز پیش‌تر عمان را برای میزبانی خود قطعی کرده و AFC این انتخاب را تأیید کرده است؛ گل‌گهر هم طبق برنامه موجود، مسابقات خانگی‌اش را در تاجیکستان برگزار خواهد کرد.

بنابراین پیشنهاد منصوریان برای آوردن «هر چهار تیم» به عراق بیشتر یک بیان کلی بوده و با فهرست واقعی نمایندگان ایران در این فصل تطابق ندارد.

«با کت و شلوار خودتان به عروسی بروید»؛ گلایه از ندیده شدن یا آغاز یک حاشیه تازه؟

لحن پایانی منصوریان نشان می‌دهد ناراحتی او فقط بابت نگفتن یک تشکر ساده نیست.

او احساس می‌کند کاری را پشت صحنه و بدون تبلیغات انجام داده، اما وقتی نتیجه نهایی اعلام شده، اعتبار آن به نام افراد دیگری نوشته شده است. از همین رو هم تأکید کرد قصد نداشته اصل ماجرا را عمومی کند و حتی بابت افشای آن از تاجرنیا حلالیت خواست.

اما واقعیت قابل اتکا در حال حاضر این است:

استقلال برای رسیدن به بصره بیش از یک گره داشت.

مدارک و اظهارات علنی، نقش باشگاه در مذاکره با AFC و پیگیری مهدی تاج را نشان می‌دهد. روایت منصوریان نیز جزئیات تازه‌ای درباره گره عراقی پرونده ارائه می‌کند که می‌تواند بخش تکمیل‌کننده داستان باشد، اما هنوز از سوی طرف عراقی مستقلاً تأیید نشده است.

در نتیجه شاید سؤال درست این نباشد که «بصره را فتاحی گرفت یا منصوریان؟»

سؤال دقیق‌تر این است که هرکدام کدام گره را باز کردند؟

اگر روایت منصوریان از تماس نیمه‌شب و امضای فدراسیون عراق تأیید شود، نقش او در این پرونده قابل چشم‌پوشی نخواهد بود؛ همان‌طور که بدون مذاکره رسمی استقلال و رفع مانع AFC، یک امضای عراقی نیز به‌تنهایی استقلال را به بصره نمی‌رساند.

خانه آسیایی استقلال مشخص شده، اما حالا دعوا بر سر کلید آن خانه است؛ منصوریان می‌گوید کلید را او تحویل داده و فتاحی می‌گوید باشگاه ساعت‌ها برای باز شدن در جنگیده است. شاید در نهایت هر دو، بخشی از یک ماجرای بزرگ‌تر را روایت می‌کنند.