پیام مهم پیاتزا قبل از شروع قهرمانی آسیا؛ ایران با یک مأموریت بزرگ وارد فوکوئوکا شد
صحبتهای روبرتو پیاتزا پیش از شروع مسابقات شاید در ظاهر ساده باشد، اما دقیقاً همان چیزی است که تیم ملی در نخستین بازی یک تورنمنت حساس نیاز دارد.
سرمربی ایران تأکید کرده مهمترین مسئله، افزایش تمرکز، اجرای درست وظایف داخل زمین و بهتر شدن مسابقه به مسابقه است. او گفته ایران باید به جای درگیر شدن با آینده مسابقات، روی کیفیت والیبال خودش تمرکز کند.
این نگاه برای مسابقه اول اهمیت ویژهای دارد. تیمهای مدعی در رقابتهای قارهای معمولاً نه در مسابقات بزرگ، بلکه در دیدارهایی که روی کاغذ آسانتر به نظر میرسند گرفتار میشوند. افت تمرکز، سرویسهای کمریسک، دریافتهای بیدقت و تلاش برای تمام کردن سریع مسابقه میتواند حریف را وارد بازی کند.
پیاتزا ظاهراً میخواهد دقیقاً جلوی چنین اتفاقی را بگیرد.
ایران – نیوزیلند؛ بازی اول چرا خطرناک است؟
ایران از نظر سابقه، تجربه بینالمللی و کیفیت بازیکنان در جایگاهی بالاتر از نیوزیلند قرار دارد، اما حریف نخست شاگردان پیاتزا تیمی کاملاً ناشناخته نیست.
فدراسیون والیبال نیوزیلند اعلام کرده تیم بزرگسالان این کشور با چند تغییر نسبت به AVC Nations Cup راهی ژاپن شده است. بازیکنانی مانند دنیل مالکوم، جیمی جولین، جک مکماناوی، مایا وسترپ، مانا پلاسید و ساکسون گاف دوباره به ترکیب اضافه شدهاند. سباستین گونزالس مورنو نیز هدایت Volley Blacks را برعهده دارد.
مهمتر اینکه نیوزیلند در ماههای اخیر نشانههایی از پیشرفت نشان داده است. اعضای کادر این تیم از پیروزی مقابل استرالیا در رقابتهای امسال بهعنوان نتیجهای یاد کردهاند که اعتمادبهنفس تیم را افزایش داده است. برنامه بلندمدت والیبال نیوزیلند نیز رسیدن تیم مردان به جمع ۱۰ تیم برتر آسیا را هدف گرفته است.
بنابراین هرچند ایران همچنان مدعی روشن مسابقه است، تصور یک حریف کاملاً آماتور و بیخطر میتواند اشتباه باشد.
پیاتزا حتی شماره بازیکنان نیوزیلند را زیر نظر دارد
یکی از جالبترین بخشهای صحبتهای پیاتزا میزان جزئیاتی بود که درباره حریف ارائه کرد.
او از بازیکنان شماره ۹، ۱۴، ۶ و ۲۳ نیوزیلند صحبت کرد و بهطور مشخص روی نفرات میانی حریف تأکید داشت. در عین حال گفت دو بازیکن جدید نیوزیلند در ترکیب احتمالی وجود دارند که اطلاعات کافی درباره آنها در اختیار کادر فنی ایران نیست، زیرا در مسابقاتی که آنالیز شدهاند حضور نداشتهاند.
این اظهارات نشان میدهد ایران برخلاف تفاوت جایگاه دو تیم، نیوزیلند را بدون آنالیز وارد زمین نمیکند.
همین نکته میتواند وجه مشخصه کار پیاتزا باشد. او میخواهد تیمش حتی مقابل حریف پایینتر نیز با اطلاعات تاکتیکی کامل وارد مسابقه شود، اما همزمان تأکید دارد واکنش ایران به تغییرات حریف نباید باعث فراموش شدن ساختار اصلی بازی خودش شود.
به بیان ساده، پیام او این است: نیوزیلند را بشناسید، اما بازی خودتان را به خاطر نیوزیلند تغییر ندهید.
فهرست ۱۴ نفره ایران برای قهرمانی آسیا
ثبت نهایی تیم ملی پنجشنبه انجام شد و ایران با ترکیبی ۱۴ نفره وارد مسابقات شده است.
عرشیا بهنژاد، ایلشن داوودیپور، سیدعیسی ناصری، محمدنیما باطنی، محمد ولیزاده، علی حاجیپور، امین اسماعیلنژاد، مرتضی شریفی، پوریا حسینخانزاده، علی حقپرست، اسماعیل مسافر، مبین نصری، محمدرضا حضرتپور و حسین حاجیکلاته نفرات نهایی تیم ملی هستند.
این ترکیب تلفیقی از بازیکنان باتجربهتر و نسل جدیدی است که پیاتزا طی ماههای گذشته فرصت زیادی برای شناخت آنها داشته است.
حضور امین اسماعیلنژاد و مرتضی شریفی تجربه لازم را به خط حمله ایران میدهد و بازیکنانی مانند پوریا حسینخانزاده، علی حقپرست و مبین نصری نیز بخشی از نسلی هستند که قرار است آینده تیم ملی را شکل دهند.
محمدرضا حضرتپور هم تجربه بسیار مهمی از قهرمانیهای گذشته آسیا دارد؛ او در تیم قهرمان سال ۲۰۲۱ ایران نیز حضور داشت و در آن دوره عنوان بهترین لیبرو مسابقات را کسب کرد.
این قهرمانی آسیا با همه دورههای قبلی فرق دارد
مهمترین نکتهای که فشار مسابقات را بالا میبرد، تغییر جایگاه قهرمانی قارهای در مسیر انتخابی المپیک است.
کنفدراسیون والیبال آسیا رسماً اعلام کرده قهرمان مسابقات مردان ۲۰۲۶ سهمیه مستقیم المپیک لسآنجلس ۲۰۲۸ را به دست میآورد. علاوه بر آن، سه تیم نخست مسابقات راهی قهرمانی جهان ۲۰۲۷ خواهند شد.
این یعنی ایران با یک تیر میتواند دو هدف بزرگ را دنبال کند.
قهرمانی در فوکوئوکا علاوه بر بازگرداندن جام آسیا، یکی از پیچیدهترین دغدغههای دو سال آینده یعنی گرفتن سهمیه المپیک را همان حالا حل میکند. اگر این فرصت از دست برود، مسیر رسیدن به لسآنجلس دشوارتر خواهد شد.
به همین دلیل جمله پیاتزا درباره «موقعیتهای واقعاً خوب آینده» معنای روشنی دارد. او احتمالاً نمیخواهد بازیکنان هر لحظه به سهمیه المپیک فکر کنند، اما خودش بهخوبی میداند چه جایزه بزرگی در انتهای این تورنمنت قرار دارد.
ایران به دنبال پنجمین قهرمانی آسیا
تیم ملی ایران یکی از پرافتخارترین تیمهای این رقابتها در یک دهه و نیم اخیر بوده است.
ایران در سالهای ۲۰۱۱، ۲۰۱۳، ۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ قهرمان آسیا شده و چهار جام قارهای در کارنامه دارد. آخرین قهرمانی در سال ۲۰۲۱ در ژاپن رقم خورد؛ جایی که ایران در دیدار نهایی میزبان را سه بر صفر شکست داد و چهارمین عنوان خود را گرفت.
اما آخرین دوره برای والیبال ایران پایان خوشی نداشت.
در قهرمانی آسیا ۲۰۲۳ که در ارومیه برگزار شد، ایران به فینال رسید اما ژاپن در مقابل حدود هشت هزار تماشاگر میزبان با نتیجه سه بر صفر پیروز شد و جام را گرفت. ایران نایبقهرمان شد و ژاپن دهمین قهرمانی خود را جشن گرفت.
بنابراین تیم پیاتزا در سال ۲۰۲۶ فقط دنبال قهرمانی پنجم نیست؛ ایران میخواهد جامی را پس بگیرد که در آخرین دوره به ژاپن واگذار کرد، آن هم این بار در خاک ژاپن.
کلید بازی با نیوزیلند؛ سرویس و دریافت اول
از نظر تاکتیکی، مهمترین خطر برای ایران در مسابقه نخست احتمالاً خود نیوزیلند نیست؛ افت تمرکز ایران است.
در چنین مسابقهای، شروع قدرتمند با سرویس میتواند خیلی زود فاصله ایجاد کند. اگر دریافت نیوزیلند از تور دور شود، سرعت بازی این تیم کاهش پیدا میکند و مدافعان میانی ایران فرصت بیشتری برای خواندن حملات خواهند داشت.
در سمت مقابل ایران باید از دادن امتیازات رایگان جلوگیری کند. چند سرویس خراب متوالی یا دریافت ناقص میتواند حریفی که بدون فشار نتیجه وارد زمین میشود را امیدوار کند.
برای همین حرف پیاتزا درباره رعایت «قوانین داخل زمین» و بهتر شدن در هر بازی اهمیت دارد. سرمربی ایران ظاهراً به جای دنبال کردن یک برد نمایشی، بیشتر به کیفیت اجرای اصولی فکر میکند.
پیاتزا چرا از تمرکز بازیکنان خوشحال است؟
ایران پنجشنبه آخرین تمرین توپی خود پیش از آغاز رقابتها را در سالن اصلی برگزار کرد. این جلسه نزدیک به دو ساعت ادامه داشت و تیم برنامهای فشرده را پشت سر گذاشت. پیاتزا پس از همین تمرین گفت از میزان تمرکز بازیکنانش رضایت دارد و مطمئن است تیم ایران برای شروع مسابقات آماده است.
این شاید مهمترین خبر برای سرمربی ایتالیایی باشد.
تیم ملی وارد تورنمنتی شده که قهرمانی در آن میتواند بلیت المپیک ۲۰۲۸ را دو سال زودتر رزرو کند. فشار چنین جایزهای میتواند هر تیمی را دچار عجله کند.
پیاتزا اما نسخه متفاوتی تجویز کرده است: نه فکر کردن به فینال، نه سهمیه المپیک و نه حتی حریفان بزرگتر؛ فعلاً فقط مسابقه بعدی.