فرزندان ستاره‌ها در آکادمی‌های انگلیس؛ از کای رونی تا پسر آرتتا و دوقلوهای مدونا

شاید هیچ‌کدام از این بازیکنان به اندازه کای رونی زیر ذره‌بین نباشند.

پسر ۱۶ ساله وین رونی تابستان امسال قرارداد بورسیه رسمی خود را با منچستریونایتد امضا کرد و وارد مرحله Professional Development آکادمی شد. او یکی از ۱۵ بازیکنی بود که در گروه بورسیه‌های سال اول باشگاه قرار گرفتند. جالب اینکه جِیسی کریک، پسر مایکل کریک، نیز در همین گروه حضور دارد.

کای پیش از امضای این قرارداد نیز برای تیم زیر ۱۸ سال یونایتد بازی کرده بود. گزارش‌های مربوط به فصل گذشته از حضور او در شش مسابقه لیگ زیر ۱۸ سال و نخستین بازی‌اش در FA Youth Cup حکایت دارد.

اما چالش اصلی کای همان چیزی است که احتمالاً سال‌ها همراه او خواهد بود: نام خانوادگی «رونی».

وین رونی بهترین گلزن تاریخ منچستریونایتد است و هر بازیکنی با چنین نسبتی ناگزیر با پدر خود مقایسه خواهد شد. با این حال، کای الزاماً کپی فوتبالی پدرش نیست؛ او بیشتر در نقش وینگر یا مهاجم کناری بازی می‌کند و گزارش‌های آکادمی از توانایی‌اش در حرکت از جناح راست و ورود به مرکز زمین سخن گفته‌اند.

ریگان هسکی؛ از منچسترسیتی تا یک قرارداد بلندمدت در بوندس‌لیگا

یکی از جدی‌ترین پیشرفت‌ها متعلق به ریگان هسکی است.

پسر ۱۸ ساله امیل هسکی تابستان امسال پس از ۱۱ سال حضور در آکادمی منچسترسیتی، این باشگاه را ترک کرد و با کلن آلمان تا تابستان ۲۰۳۱ قرارداد بست. باشگاه آلمانی هنگام معرفی او، ریگان را یکی از استعدادهای هجومی برجسته رده سنی خودش توصیف کرد و سرعت، قدرت بدنی و توانایی گلزنی‌اش را مورد توجه قرار داد.

آمار او در آخرین فصل کاملش در تیم‌های پایه سیتی نیز قابل توجه بود.

منچسترسیتی اعلام کرده ریگان در فصل ۲۶-۲۰۲۵ در ۴۱ مسابقه، ۱۳ گل و ۱۶ پاس گل ثبت کرد. او پیش از جدایی حتی فرصت حضور در تیم بزرگسالان را نیز پیدا کرد و سپتامبر ۲۰۲۵ در جام اتحادیه مقابل هادرزفیلد برای تیم اصلی سیتی به میدان رفت.

رفتن به آلمان انتخاب آشنایی برای استعدادهای جوان انگلیسی است. جیدون سانچو و جود بلینگام از مشهورترین نمونه‌هایی هستند که در سن پایین انگلیس را ترک کردند و فرصت بازی بیشتری در بوندس‌لیگا به دست آوردند.

حالا ریگان امیدوار است همین مسیر را با کلن طی کند.

جیدن هسکی؛ برادر بزرگ‌تر در فوتبال بزرگسالان

برادر بزرگ‌تر ریگان، جیدن هسکی ۲۰ ساله، هنوز بازیکن منچسترسیتی است اما این فصل را به صورت قرضی در شفیلد ونزدی سپری می‌کند.

این دومین دوره حضور او در این باشگاه محسوب می‌شود. جیدن نیم‌فصل دوم فصل گذشته نیز به شفیلد ونزدی قرض داده شد و در ۲۰ مسابقه چمپیونشیپ مجموعاً ۱۷۱۴ دقیقه بازی کرد. منچسترسیتی سپس برای فصل ۲۷-۲۰۲۶ دوباره او را به صورت قرضی راهی همین تیم کرد.

نکته جالب درباره جیدن تغییر پست اوست.

او در سال‌های جوان‌تر بیشتر مهاجم یا هافبک هجومی بود، اما در ادامه به یک هافبک میانی و Box-to-Box تبدیل شد. سایت رسمی سیتی از توانایی او در خواندن بازی، قطع حملات حریف و آغاز گردش توپ به‌عنوان بخشی از ویژگی‌های اصلی‌اش یاد کرده است.

بنابراین دو پسر امیل هسکی اکنون دو مسیر متفاوت دارند؛ یکی برای کسب تجربه در فوتبال بزرگسالان انگلیس قرض داده شده و دیگری پروژه خود را در بوندس‌لیگا آغاز کرده است.

فینیکس آفیا؛ پسر ستاره راگبی که گلزن تاتنهام شد

شاید جذاب‌ترین داستان این فهرست متعلق به بازیکنی باشد که پدرش اصلاً فوتبالیست نبوده است.

فینیکس آفیا پسر مارتین آفیا، اسطوره راگبی لیگ انگلیس، مهاجم آکادمی تاتنهام است. او در ۱۵ سالگی به این باشگاه پیوست و تابستان ۲۰۲۶ در میان ۱۳ بازیکنی قرار گرفت که به‌عنوان بورسیه‌های سال اول وارد تیم زیر ۱۸ سال تاتنهام شدند.

نمایش او در پیش‌فصل توجه زیادی ایجاد کرد.

فینیکس در برد ۴ بر یک برابر ولورهمپتون هر چهار گل تاتنهام را به ثمر رساند؛ آن هم با یک هت‌تریک کامل شامل گل با پای راست، ضربه سر و پای چپ در ۳۱ دقیقه نخست.

درخشش او به همان مسابقه محدود نمانده است. آفیا در شروع فصل زیر ۱۸ سال نیز گل زده و در تساوی ۲ بر ۲ برابر فولام هر دو گل تاتنهام را به ثمر رساند. در تازه‌ترین مسابقه مقابل وست‌بروم نیز گل هفتم تیمش را در برد ۷ بر یک زد.

او همچنین تجربه تمرین با تیم بزرگسالان تاتنهام را پیدا کرده است؛ نشانه‌ای که البته تضمین‌کننده حضور آینده در تیم اصلی نیست، اما نشان می‌دهد باشگاه روند پیشرفتش را از نزدیک دنبال می‌کند.

گابریل آرتتا؛ پسر سرمربی آرسنال در هیل اِند

گابریل آرتتا برنال نیز حالا بخشی از آکادمی آرسنال است، اما یک اصلاح درباره اطلاعات منتشرشده لازم است.

او در تابستان ۲۰۲۶ به‌عنوان «بازیکن سال اول» بورسیه نشد؛ منابع تخصصی آکادمی آرسنال گزارش کرده‌اند گابریل اکنون بورسیه سال دوم محسوب می‌شود. او اواخر فصل گذشته به این وضعیت رسید و برای فصل جاری پیراهن شماره ۷۰ را در رده‌های پایه دریافت کرده است.

گابریل فروردین امسال نخستین مسابقه رسمی خود برای تیم زیر ۱۸ سال آرسنال را انجام داد؛ او در دقیقه ۷۰ پیروزی ۳ بر صفر مقابل ردینگ وارد زمین شد. پیش از آن نیز برای تیم زیر ۱۷ سال بازی کرده بود.

او برخلاف پدرش که هافبک مرکزی بود، عمدتاً به عنوان وینگر راست به میدان می‌رود.

گابریل حتی با تیم زیر ۲۱ سال نیز تمرین کرده است؛ بنابراین داستان جالبی می‌تواند در سال‌های آینده شکل بگیرد: فرزند سرمربی تیم بزرگسالان، در همان باشگاهی که پدرش هدایت می‌کند، برای رسیدن به سطح حرفه‌ای تلاش می‌کند.

البته حضور او در آکادمی به معنای نزدیک بودن به تیم اصلی نیست؛ فاصله میان فوتبال زیر ۱۸ سال و لیگ برتر انگلیس بسیار زیاد است.

کینگستون هی؛ پسر قهرمان بوکس در آرسنال

کینگستون هی هم داستان متفاوتی دارد.

او پسر دیوید هی، قهرمان سابق سنگین‌وزن و کروزرویت بوکس جهان است و از ساتن به آکادمی آرسنال پیوسته است. خود دیوید هی پیش‌تر خبر پیوستن پسرش به تیم زیر ۱۳ سال آرسنال را منتشر کرده و آن را لحظه‌ای افتخارآمیز برای خانواده‌اش دانسته بود.

گزارش تازه روزنامه سان نیز کینگستون را همچنان یکی از استعدادهای حاضر در سیستم جوانان آرسنال معرفی کرده است.

در این سن اما باید در استفاده از عنوان‌هایی مانند «ستاره آینده» احتیاط کرد. آکادمی‌های لیگ برتر هر سال تعداد زیادی بازیکن بسیار بااستعداد دارند و فقط درصد کوچکی از آنها نهایتاً به تیم‌های بزرگسالان سطح اول می‌رسند.

برای کینگستون مسیر حرفه‌ای هنوز در مراحل بسیار ابتدایی است.

دوقلوهای مدونا؛ فوتبال زنان هم بخشی از این داستان است

این پدیده فقط مختص پسران فوتبالیست‌های سابق نیست.

استلا و استره چیکونه، دختران دوقلوی مدونا، در آکادمی زنان تاتنهام بازی می‌کنند. ITV در فوریه گزارش کرد مدونا ابتدا مسابقه زیر ۱۴ سال دخترانش را تماشا کرده و یک روز بعد همراه آنها برای دیدن بازی تاتنهام و چلسی در لیگ برتر زنان به ورزشگاه رفته است.

ESPN نیز تأیید کرده است که هر دو دختر در آکادمی تاتنهام حضور دارند.

برنامه آکادمی زنان تاتنهام برای بازیکنان ۱۲ تا ۱۸ سال طراحی شده و علاوه بر جلسات فنی و تاکتیکی، بخش‌هایی مانند بدنسازی، تغذیه و روان‌شناسی را نیز پوشش می‌دهد.

داستان آنها یادآوری می‌کند که داشتن والد مشهور الزاماً به معنای دنبال کردن همان رشته ورزشی یا حرفه خانوادگی نیست.

نام خانوادگی بزرگ؛ امتیاز است یا فشار؟

حضور فرزندان ستاره‌ها در آکادمی‌های بزرگ همیشه بحث «امتیاز خانوادگی» را ایجاد می‌کند، اما فوتبال حرفه‌ای مرحله‌ای دارد که نام خانوادگی به‌تنهایی نمی‌تواند از آن عبور کند.

کای رونی باید هر هفته با بازیکنان هم‌سن خودش رقابت کند. ریگان هسکی برای بازی در بوندس‌لیگا باید اعتماد کادر فنی کلن را به دست بیاورد. جیدن هسکی در لیگ یک انگلیس باید مقابل بازیکنان بزرگسال دوام بیاورد و فینیکس آفیا نیز برای رسیدن از فوتبال زیر ۱۸ سال به لیگ برتر راه بسیار طولانی در پیش دارد.

در مقابل، داشتن یک والد ورزشکار می‌تواند مزایایی واقعی نیز ایجاد کند: آشنایی زودهنگام با تمرین حرفه‌ای، تغذیه، فشار رسانه‌ای، شکست، مصدومیت و نظم روزانه ورزش قهرمانی.

ارلینگ هالند نمونه‌ای است که نشان می‌دهد چنین پیشینه‌ای گاهی می‌تواند به بالاترین سطح ممکن ختم شود؛ اما حتی در مورد او نیز استعداد، مسیر توسعه و عملکرد شخصی تعیین‌کننده بوده است.

نسل تازه آکادمی‌های انگلیس حالا پر از نام‌های آشناست؛ رونی، هسکی، آرتتا و آفیا. اما سؤال واقعی این نیست که پدر یا مادر آنها چه کسی بوده؛ سؤال این است که چند نفر از این نوجوانان پنج سال دیگر به خاطر بازی خودشان شناخته خواهند شد، نه نام خانوادگی‌شان.