نقشه نقل‌وانتقالاتی پرسپولیس برای نیم‌فصل؛ بشار رسن برمی‌گردد یا تارتار سراغ پدیده ملوان می‌رود؟

پنجره تابستانی برای پرسپولیس یکی از شلوغ‌ترین دوره‌های نقل‌وانتقالاتی سال‌های اخیر بود. تسنیم در مرداد گزارش داد سرخ‌ها با احتساب دانیال ایری به ۱۱ خرید تابستانی رسیده‌اند؛ خریدهایی که بخش قابل توجهی از آنها با هدف جوان‌تر کردن تیم و ساخت ترکیب تازه انجام شده بود. همزمان چند چهره باتجربه نیز از فهرست کنار رفتند تا پروژه تغییر نسل عملاً آغاز شود.

نتایج هفته‌های ابتدایی نیز نشان داده این خانه‌تکانی حداقل در شروع فصل ضربه بزرگی به تیم نزده است.

هرچند تقویم لیگ به هفته هفتم رسیده، پرسپولیس به دلیل تعویق مسابقه با خیبر فقط شش بازی رسمی انجام داده و با چهار برد، یک مساوی و یک شکست، ۱۳ امتیاز گرفته است. تیم تارتار در این شش مسابقه ۱۲ گل زده و تنها سه گل دریافت کرده؛ آماری که پرسپولیس را صاحب یکی از بهترین شروع‌های سال‌های اخیر خود کرده است.

بنابراین صحبت از خرید زمستانی لزوماً واکنشی به بحران نیست؛ بیشتر به مرحله دوم پروژه بازسازی مربوط می‌شود.

چرا تارتار دنبال شماره ۱۰ است؟

پرسپولیس در فاز هجومی آمار خوبی دارد، اما ترکیب فعلی تیم هافبکی با مشخصات یک بازیساز کلاسیک را به شکل دائمی در اختیار ندارد.

در مسابقه مقابل ذوب‌آهن، برای مثال، محمد خدابنده‌لو و مارکو باکیچ در مرکز زمین قرار گرفتند و بازیکنانی مانند محمدمهدی محبی، اورونوف و بیفوما بیشتر وظایف تهاجمی را برعهده داشتند. سرخ‌ها آن مسابقه را دو بر صفر بردند، اما ساختار تیم نشان می‌دهد تولید موقعیت در بسیاری از دقایق به حرکات وینگرها، انتقال سریع توپ و ترکیب‌های جناحی وابسته است.

اضافه شدن یک شماره ۱۰ می‌تواند راه دیگری پیش پای تارتار بگذارد؛ به‌خصوص مقابل تیم‌هایی که عقب می‌نشینند و فضای کمتری برای وینگرها باقی می‌گذارند.

به همین دلیل گزارش‌های تازه بازار نقل‌وانتقالات، هافبک بازیساز را مهم‌ترین اولویت زمستانی پرسپولیس معرفی کرده‌اند.

بشار رسن؛ محبوب‌ترین گزینه اما هنوز بدون مذاکره رسمی

هیجان‌انگیزترین نام برای هواداران قطعاً بشار رسن است.

هافبک عراقی سال‌های موفقی را با پرسپولیس تجربه کرد و هنوز میان هواداران این تیم محبوبیت زیادی دارد. ویژگی اصلی او نیز دقیقاً با نیاز امروز پرسپولیس همخوان است؛ کنترل توپ در فضای فشرده، اتصال خطوط و توانایی بازی در هافبک هجومی.

اما درباره وضعیت او یک نکته مهم وجود دارد.

برخلاف برخی گزارش‌های داخلی که نوشته‌اند قرارداد رسن «در پایان نیم‌فصل» تمام می‌شود، باشگاه پاختاکور در ژانویه ۲۰۲۶ رسماً اعلام کرده قرارداد بشار رسن را تا پایان سال ۲۰۲۶ تمدید کرده است. بنابراین قرارداد رسمی او تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ اعتبار دارد.

از نظر زمانی این تاریخ تقریباً به پنجره زمستانی فوتبال ایران نزدیک است و می‌تواند انتقال را آسان‌تر کند، اما فعلاً نمی‌توان او را بازیکن آزاد دانست.

حتی رسانه ازبکستانی Championat Asia نیز روز ۲۱ سپتامبر نوشت هیچ مدرکی درباره آغاز مذاکرات رسمی میان پرسپولیس و بشار رسن وجود ندارد و خبر بازگشت او فعلاً در حد گمانه‌زنی است.

گزارش‌های داخلی رقم ۷۰۰ تا ۸۰۰ هزار دلار را به عنوان سقف مدنظر پرسپولیس برای این انتقال مطرح کرده‌اند، اما این رقم نیز تاکنون از سوی باشگاه پرسپولیس رسماً اعلام نشده است.

رسن در فصل جاری پاختاکور نیز همچنان بازیکن فعال و تأثیرگذاری است؛ آمار ثبت‌شده برای او در سوپرلیگ ازبکستان ۲۱ مسابقه، سه گل و پنج پاس گل را نشان می‌دهد.

فرهان جعفری؛ گزینه‌ای برای امروز و آینده

در سوی دیگر فرهان جعفری قرار دارد؛ بازیکنی کاملاً متفاوت از رسن.

هافبک ۲۰ ساله ملوان یک بازیکن چپ‌پا با پست تخصصی هافبک هجومی است و از نظر سنی کاملاً با پروژه جوان‌سازی پرسپولیس همخوانی دارد. پروفایل ثبت‌شده او نشان می‌دهد جعفری با ملوان قرارداد بلندمدت دارد و عضو تیم امید ایران نیز هست.

حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا نیز بار دیگر نام او را برجسته کرده است.

جعفری در پیروزی ۳ بر یک تیم امید ایران برابر امارات در ترکیب اصلی حضور داشت و در نیمه اول هم یک ارسال خطرناک و یک فرصت گلزنی ثبت کرد. او در بازی بعدی برابر چین نیز برای تیم امید به میدان رفت.

نام جعفری در تابستان نیز به پرسپولیس مرتبط شده بود و گزارش‌هایی درباره علاقه سرخ‌ها به جذب او منتشر شد. اکنون با ادامه حضور او در تیم امید و تجربه بیشتر در لیگ برتر، طبیعی است که این پرونده برای زمستان دوباره فعال شود.

تفاوت اصلی جعفری و بشار روشن است: رسن یک بازیکن باتجربه و آماده برای اثرگذاری فوری است؛ جعفری سرمایه‌ای جوان‌تر است که می‌تواند چند فصل در ترکیب پرسپولیس باقی بماند.

محمد قربانی؛ گزینه جذاب اما نه برای شماره ۱۰

نام سوم، محمد قربانی است؛ اما قرار دادن او دقیقاً در همان دسته بشار رسن و فرهان جعفری از نظر فنی چندان درست نیست.

قربانی اساساً هافبک دفاعی است و توانایی بازی در مرکز دفاع و هافبک مرکزی را نیز دارد. او بیشتر بازیکنی برای پست‌های شماره ۶ و ۸ است تا یک شماره ۱۰ کلاسیک.

بنابراین جذب قربانی یک راه‌حل متفاوت برای تارتار خواهد بود: افزایش قدرت پرس، دوئل، گردش توپ از عقب و آزاد کردن هافبک‌های هجومی‌تر.

پرسپولیس در تابستان نیز برای او اقدام کرد، اما قرارداد با الوحده و مبلغ بالای رضایتنامه مانع انتقال شد. تسنیم در تیرماه رقم بند آزادسازی را حدود دو میلیون دلار گزارش کرده بود؛ مبلغی که برای پرسپولیس سنگین ارزیابی شد.

اطلاعات تازه‌تر نیز نشان می‌دهد قرارداد قربانی با الوحده تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ تمدید شده است. بنابراین برخلاف بشار رسن، پرسپولیس برای جذب او در زمستان به رضایت باشگاه اماراتی نیاز دارد.

در نتیجه قربانی شاید جذاب‌ترین گزینه از نظر توانایی دفاعی و سن باشد، اما از نظر مالی و قراردادی دشوارترین پرونده را دارد.

رزاق‌پور از اولویت خارج شده؟

پرسپولیس در تابستان برای دفاع چپ نیز تلاش زیادی کرد.

ابوالفضل رزاق‌پور گزینه اصلی موردنظر تارتار بود و باشگاه حتی چند نوبت برای جذب مدافع فولاد مذاکره کرد، اما فولادی‌ها با جدایی او مخالفت کردند.

حالا شرایط تغییر کرده است.

مهدی تیکدری در سمت چپ نیز قابلیت بازی نشان داده و ابوالفضل جلالی در فهرست حضور دارد. به همین دلیل گزارش‌های تازه از کاهش اولویت جذب مدافع چپ و انتقال تمرکز باشگاه به هافبک هجومی خبر می‌دهند.

با این حال باشگاه پرسپولیس هنوز رسماً اعلام نکرده پرونده رزاق‌پور برای زمستان کاملاً بسته شده است؛ بنابراین بهتر است فعلاً از «کاهش اولویت» صحبت کرد، نه حذف قطعی.

بشار یا جعفری؛ کدام انتخاب منطقی‌تر است؟

این سؤال بیش از آنکه پاسخ نقل‌وانتقالاتی داشته باشد، به تصمیم تاکتیکی تارتار مربوط می‌شود.

بشار رسن تجربه بازی در پرسپولیس، فوتبال آسیا و فشار ورزشگاه‌های بزرگ را دارد و احتمالاً برای تطبیق با تیم به زمان زیادی نیاز نخواهد داشت. در مقابل، او در ماه دسامبر ۳۰ ساله می‌شود و طبیعتاً راه‌حلی کوتاه‌تر برای پروژه تغییر نسل خواهد بود.

فرهان جعفری تنها ۲۰ سال دارد و دقیقاً در پست هافبک هجومی بازی می‌کند. او از نظر اقتصادی و آینده‌نگری می‌تواند سرمایه ارزشمندتری باشد، اما تجربه و بلوغ بازی رسن را ندارد.

محمد قربانی نیز اساساً پاسخ سؤال دیگری است؛ اگر تارتار بخواهد مرکز زمین را فیزیکی‌تر و قدرتمندتر کند، او می‌تواند اولویت باشد، اما خریدش مشکل شماره ۱۰ را مستقیماً حل نمی‌کند.

آخرین قطعه پازل «پرسپولیس نوین»

پرسپولیس در تابستان ۱۱ خرید انجام داد، میانگین سنی تیمش را پایین آورد و پس از شش مسابقه با ۱۳ امتیاز و ۱۲ گل زده نشان داده پروژه تازه‌اش حداقل در شروع فصل قابل دفاع بوده است.

حالا مرحله بعدی این بازسازی می‌تواند به مرکز زمین مربوط باشد.

بشار رسن فعلاً جذاب‌ترین نام است، اما قراردادش تا ۳۱ دسامبر با پاختاکور اعتبار دارد و هیچ مذاکره رسمی تأیید نشده است. فرهان جعفری گزینه‌ای جوان‌تر و تخصصی‌تر برای پست ۱۰ محسوب می‌شود و محمد قربانی نیز انتخابی متفاوت برای تقویت عمق و قدرت خط میانی است.

بنابراین بازار زمستانی پرسپولیس را شاید بتوان در یک سؤال خلاصه کرد: تارتار برای تکمیل تیمی که در تابستان جوان شده، تجربه بشار را می‌خواهد، آینده فرهان را انتخاب می‌کند یا برای تغییر ساختار مرکز میدان دوباره سراغ محمد قربانی می‌رود؟

پاسخ این سؤال می‌تواند آخرین بخش مهم پروژه‌ای باشد که تابستان با عنوان تغییر نسل شروع شد و حالا به دنبال «مغز متفکر» خود می‌گردد.