رونالدو ۱۰۰ کیلویی آنچلوتی را شوکه کرد؛ «می‌خواهی بدوم یا گل بزنم؟» / پاسخ فنومنو با دو گل

روایت رونالدو و آنچلوتی در نگاه اول شبیه یکی از افسانه‌هایی است که سال‌ها بعد درباره ستاره‌های بزرگ فوتبال ساخته می‌شود، اما اصل داستان از سوی خود آنچلوتی نقل شده است.

سرمربی ایتالیایی در گفت‌وگویی با «فرانس فوتبال» که فیفا نیز بخش مربوط به آن را در مجموعه Week in Quotes بازنشر کرد، گفت رونالدو هنگام ورود به میلان حدود ۱۰۰ کیلوگرم وزن داشت. آنچلوتی به او گفته بود با چنین شرایطی نمی‌تواند بازی کند و باید وزن کم کند؛ مهاجم برزیلی در پاسخ پرسید هدف مربی از حضور او در زمین «دویدن» است یا «گل زدن». آنچلوتی نیز در نهایت او را به میدان فرستاد و بعدها با لبخند نتیجه را چنین خلاصه کرد: رونالدو زیاد ندوید، اما دو گل زد.

یک نکته مهم؛ دو گل در اولین بازی رونالدو برای میلان نبود

در بازنشر این خاطره گاهی گفته می‌شود رونالدو در «اولین بازی» خود برای میلان دو گل به ثمر رساند، اما از نظر تاریخی این تعبیر کاملاً دقیق نیست.

رونالدو نخستین بار ۱۱ فوریه ۲۰۰۷ در پیروزی ۲ بر یک میلان مقابل لیورنو به‌عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد. شش روز بعد، در ۱۷ فوریه و دیدار خارج از خانه برابر سیه‌نا، آنچلوتی برای نخستین بار او را در ترکیب اصلی قرار داد. همان مسابقه بود که مهاجم برزیلی دو بار گل زد و یک پاس گل نیز برای ریکاردو اولیویرا ساخت.

پس توصیف دقیق‌تر این است: رونالدو در نخستین حضور فیکس خود با پیراهن میلان دو گل زد.

اتحادیه فوتبال اروپا نیز در گزارش همان روز عملکرد او را برجسته کرد و نوشت ستاره تازه‌وارد میلان در سه گل از چهار گل تیم نقش مستقیم داشت.

داستان عجیب سیه‌نا؛ دو گل، یک پاس گل و پیروزی ۴ بر ۳

دیدار سیه‌نا و میلان یکی از مسابقات عجیب فصل ۲۰۰۷ سری A بود.

رونالدو در دقیقه ۱۶ با ضربه سر گل نخست میلان را به ثمر رساند. پس از تساوی سیه‌نا، او زمینه گل ریکاردو اولیویرا را فراهم کرد و سپس خودش گل سوم روسونری را زد.

سیه‌نا هر بار به بازی برگشت و مسابقه تا دقایق پایانی ۳ بر ۳ دنبال شد تا میلان سرانجام در وقت‌های تلف‌شده گل چهارم را به ثمر رساند و ۴ بر ۳ پیروز شد.

آنچلوتی پس از مسابقه نیز از تأثیر فوری مهاجم جدیدش شگفت‌زده بود. گزارش‌های همان زمان نشان می‌دهد سرمربی میلان رونالدو را «قهرمانی بزرگ» توصیف کرده و گفته بود انتظار نداشت او در نخستین بازی فیکس تا این اندازه تعیین‌کننده باشد.

آنچلوتی قبل از شروع هم به رونالدو ایمان داشت

جالب اینکه تصاویر و اظهارنظرهای زمان انتقال رونالدو نشان می‌دهد آنچلوتی برخلاف برخی منتقدان، از همان ابتدا تلاش می‌کرد نگرانی درباره وضعیت بدنی او را تعدیل کند.

رونالدو در ژانویه ۲۰۰۷ با قراردادی به ارزش ۷.۵ میلیون یورو از رئال مادرید به میلان رفت. در همان مقطع بحث زیادی درباره اضافه‌وزن و وضعیت جسمانی او مطرح بود، اما آنچلوتی گفت رونالدو را «چاق» نمی‌داند و معتقد است مشکل اصلی او در رئال بیشتر به انگیزه و کمبود تمرین مربوط بوده است.

چند هفته بعد نیز سرمربی ایتالیایی پیش از مسابقه سیه‌نا گفت رونالدو در تمرینات پیشرفت کرده، انگیزه بالایی دارد و او را یکی از بااستعدادترین بازیکنان موجود در فوتبال می‌داند.

بنابراین انتخاب رونالدو برای ترکیب اصلی فقط نتیجه یک گفت‌وگوی طنزآمیز درباره دویدن و گل زدن نبود؛ آنچلوتی واقعاً اعتقاد داشت حتی نسخه‌ای از رونالدو که از نظر فیزیکی با دوران اوج فاصله داشت، هنوز می‌تواند مسابقه را تغییر دهد.

رونالدو در میلان واقعاً چقدر موفق بود؟

دوران حضور رونالدو در میلان طولانی نبود، اما از نظر آمار گلزنی قابل‌توجه باقی ماند.

طبق آمار رسمی باشگاه میلان، رونالدو در مجموع ۲۰ مسابقه سری A، ۹ گل برای روسونری به ثمر رساند. او فقط در نیم‌فصل نخست حضورش، فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۶، هفت گل در ۱۴ بازی زد.

برای مهاجمی که در ۳۰سالگی، پس از چندین آسیب‌دیدگی جدی زانو و با شرایط جسمانی نه‌چندان مطلوب به ایتالیا برگشته بود، این آمار نشان می‌دهد غریزه گلزنی هنوز از بین نرفته بود.

در همان فصل، رونالدو مقابل امپولی نیز گل زد و پاس گل داد و برابر کالیاری دو بار دروازه حریف را باز کرد. باشگاه میلان بعدها در مرور آن دوران تأکید کرد که با وجود شرایط جسمانی دشوار، مهاجم برزیلی همچنان قادر بود در لحظه‌ای کوتاه سرنوشت مسابقه را تغییر دهد.

چرا رونالدو در لیگ قهرمانان آن فصل بازی نکرد؟

یک نکته تاریخی جالب دیگر این است که رونالدو در قهرمانی مشهور میلان در لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۷ داخل زمین حضور نداشت.

او پیش از انتقال زمستانی به میلان، در همان فصل برای رئال مادرید در لیگ قهرمانان بازی کرده بود و طبق قوانین وقت یوفا اجازه نداشت برای تیم دوم نیز در همان دوره مسابقات به میدان برود.

بنابراین رونالدو در سری A به آنچلوتی کمک کرد، در حالی که کاکا، مالدینی، پیرلو، سیدورف و اینزاگی مأموریت اروپایی میلان را پیش بردند و در نهایت جام قهرمانی آتن را فتح کردند.

مصدومیت اجازه نداد داستان رونالدو در میلان ادامه پیدا کند

مشکل اصلی رونالدو نه استعداد، بلکه بدن آسیب‌دیده‌ای بود که سال‌ها فشار فوتبال حرفه‌ای را تحمل کرده بود.

فصل دوم او در میلان با مشکلات متعدد جسمانی همراه شد. باشگاه در فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۷ تنها چند بار توانست از مهاجم برزیلی استفاده کند و آسیب‌دیدگی شدید زانو سرانجام ماجراجویی او در روسونری را عملاً به پایان رساند. میلان در صفحه رسمی اسطوره‌های باشگاه نیز تأکید کرده که آسیب زانو پایان ناگهانی دوران او در لباس قرمز و مشکی را رقم زد.

حتی در همان فصل دشوار، رونالدو مقابل ناپولی دو گل زد؛ نمایشی که نشان داد تا آخرین روزهای فوتبال اروپا نیز شم گلزنی او از بین نرفته بود.

آنچلوتی سال‌ها بعد هم گفت: رونالدو یک «فنومنو» بود

احترام آنچلوتی به رونالدو هیچ‌گاه به همان چند ماه همکاری محدود نشد.

او در سال ۲۰۱۶ در گفت‌وگو با روزنامه AS وقتی درباره بزرگ‌ترین بازیکنانی که مربی‌شان بوده صحبت کرد، رونالدو را در کنار ستاره‌هایی چون کریستیانو رونالدو، رونالدینیو و ریوالدو قرار داد و درباره مهاجم برزیلی گفت حتی زمانی که مصدوم بود یا حدود ۱۰۰ کیلو وزن داشت، باز هم یک «فنومنو» واقعی محسوب می‌شد.

همین جمله شاید بهترین خلاصه برای دوران پایانی فوتبال اروپایی رونالدو باشد.

او دیگر مهاجم انفجاری بارسلونا یا اینتر دهه ۹۰ نبود؛ شتاب و تحرک گذشته را نداشت و بدنش نیز بارها به او خیانت کرده بود. اما چیزی که از بین نرفته بود، توانایی تشخیص لحظه گل، کیفیت ضربه آخر و اعتمادبه‌نفس مهاجمی بود که مطمئن بود اگر فرصت داشته باشد، دروازه را پیدا خواهد کرد.

داستان معروف «می‌خواهی بدوم یا گل بزنم؟» نیز دقیقاً به همین دلیل پس از نزدیک به دو دهه هنوز دست‌به‌دست می‌شود؛ رونالدو شاید آن روز زیاد ندوید، اما در اولین حضور ثابتش دو گل زد و یک بار دیگر ثابت کرد چرا فوتبال او را با یک لقب ساده به یاد می‌آورد: فنومنو.