وقتی بازیکن مصدوم تیم ملی، رپ خوانی می کند!

بازیکنان فوتبال هر چقدر از هنر فاصله بگیرند کار شایسته‌ای انجام داده اند و در حق هنر لطف کرده اند.


مساله این است که خیلی از آن‌ها حتی منتظر نمی‌مانند فوتبالشان تمام شود تا مثل علی انصاریان و پژمان جمشیدی در سینما یا تلویزیون پول در بیاورند.


برخی چنان برای رفتن در دل هنر عجله دارند که سرنوشتشان می‌شود مثل سعید عزت اللهی؛ پسری که در اوج جوانی، مصدومیتش در تیم ملی تبدیل به یک تراژدی شده است!


راستی چرا سعید یا هم تیمی‌های او تصور می‌کنند فقدان یک بازیکن و مصدومیتش، یک اتفاق بزرگ جهانی است؟


در دنیای فوتبال، بزرگترین بازیکنان دنیا مصدوم شده اند، اما نه دوست و هم تیمی آن‌ها پس از یک گل ناقابل برایش ادا و اطوار درآورد، نه بازیکن مصدوم در فضای مجازی خواننده شد و رپ خوانی کرد، نه چت خصوصی اش به مناسبت گلی که قرار بود به ثمر برسد منتشر شد.


فوتبال وقتی ساحت ملی به خود می‌گیرد بسیار گسترده‌تر از دایره محدود ذهنی ماست؛ مصدومیت سعید عزت اللهی در جام ملت‌های آسیا، خب خبری ناراحت کننده بود، اما فقدان این هافبک دفاعی تیم ملی را تعطیل نمی‌کند.


در گذشته هم وقتی سیروس قایقران مصدوم می‌شد، آن گاه که دایی بابت مصدومیت چند روز در خانه بود یا خداداد آسیب می‌دید، تیم ملی را تعطیل نمی‌کردیم و بازیکنان به مناسبت این اتفاق در تیم ملی رپ خوانی نمی‌کردند.


آنچه در اینجا نوشته شد فقط یک توصیه به بازیکنی جوان است. شاید مشاوره بهتر به بازیکنانی که سری در سر‌ها در می‌آورند، آن‌ها را وارد فضای حرفه ای‌تر کند.