پرسپولیس چرا ناگهان به باخت عادت کرد؟

فضای فوتبال ایران شاید این روزها آمادگی پذیرش تحلیل‌های صرفاً فنی را نداشته باشد، اما واقعیت این است که تقویم مسابقات بی‌وقفه جلو می‌رود و تیم‌ها ناچارند مسیر خود را ادامه دهند. در این میان، شرایط پرسپولیس بیش از هر تیم دیگری پیچیده، مبهم و نگران‌کننده به نظر می‌رسد. تیمی که مدیرانش مدعی بودند در نیم‌فصل به‌خوبی تقویت شده، اردویی مفید را پشت سر گذاشته و آماده بازگشت مقتدرانه است، حالا در چهار مسابقه اخیر تنها یک پیروزی به دست آورده و با سه شکست، بخش بزرگی از اعتبار فنی خود را از دست داده است. حاصل این روند، فقط سه امتیاز از ۱۲ امتیاز ممکن و موجی از نارضایتی در میان هواداران و منتقدان بوده است.

مدیریت پرسپولیس در مرکز اتهام

از نگاه بخش بزرگی از هواداران و اهالی رسانه، نقش مدیریت باشگاه در شکل‌گیری این بحران کم‌سابقه قابل انکار نیست. پیمان حدادی، مدیر جوانی که با شعار انرژی، تحول و جسارت وارد باشگاه شد، حالا بیش از هر زمان دیگری زیر فشار افکار عمومی قرار دارد. تصمیم‌ها و واکنش‌های او نه‌تنها از شدت انتقادات نکاسته، بلکه در بسیاری از موارد به افزایش تنش‌ها منجر شده است. مدیریت پرسپولیس در ماه‌های اخیر به جای آرام‌سازی فضا، ناخواسته به عاملی برای تشدید بحران تبدیل شده است.

وعده‌های بزرگ و واقعیت تلخ نتایج

یکی از ریشه‌های اصلی نارضایتی، شکاف عمیق میان وعده‌های مدیریتی و نتایج درون زمین است. مصاحبه‌های مداوم، وعده‌های پررنگ درباره قهرمانی و تاکید بر تامین کامل خواسته‌های کادر فنی در نقل‌وانتقالات، امروز در نقطه مقابل عملکرد فنی تیم قرار گرفته‌اند. جذب بازیکنانی مانند دنیل گرا و فرزین معامله‌گری هنوز تاثیر ملموسی بر کیفیت بازی پرسپولیس نگذاشته و اردوی قطر نیز بیش از آنکه دستاورد فنی داشته باشد، با حاشیه و ابهام همراه بوده است. انتشار بیانیه‌های تهدیدآمیز، اظهارات عجیب در برنامه‌های تلویزیونی و طرح بحث تسویه حساب با بازیکنانی که از نظر روحی در وضعیت مطلوبی نیستند، نشان می‌دهد بحران فقط در زمین مسابقه جریان ندارد و به عمق اتاق مدیریت باشگاه نفوذ کرده است.

هزینه سنگین، انتظار سنگین‌تر

پرسپولیس بنا بر برآوردهای رسانه‌ای، با هزینه‌ای بیش از هزار و ۴۰۰ میلیارد تومان بسته شده است. تیمی با چنین بودجه‌ای، حق ندارد در چهار مسابقه سه شکست را تجربه کند و به سادگی از جام حذفی کنار برود. حالا سرخ‌ها برای رسیدن به قهرمانی لیگ و حتی کسب سهمیه آسیایی، با چالش‌هایی جدی روبه‌رو هستند. این وضعیت، انتظارات را به‌مراتب سنگین‌تر کرده و فشار روانی را بر مجموعه تیم افزایش داده است.

تقویم خلوت و فرصت‌های از دست رفته

برخلاف تراکتور، استقلال و سپاهان، پرسپولیس در این فصل فشار مسابقات آسیایی را تجربه نمی‌کند و از تقویمی کم‌ترافیک بهره می‌برد؛ امتیازی که می‌توانست به برگ برنده سرخ‌ها تبدیل شود. از سوی دیگر، حمایت گسترده هواداران در فضای مجازی ادامه دارد و مدیران باشگاه نیز بارها تاکید کرده‌اند که از نظر مالی مشکلی وجود ندارد. با این حال، مدل عملکرد تیم و مدیریت، تردیدهای جدی ایجاد کرده و حتی شایعات عجیبی را دامن زده است؛ شایعاتی درباره نارضایتی برخی بازیکنان و سناریوهای غیرمنطقی که بیش از هر چیز، محصول فضای ملتهب اطراف باشگاه است.

اوسمار زیر ذره‌بین فنی

عملکرد اوسمار نیز خالی از اشکال نیست. او پرسپولیس را در شرایطی تحویل گرفت که تیم از نظر روحی و فنی وضعیت ایده‌آلی نداشت و در مقطعی توانست سرخ‌ها را به سطح قابل قبولی برساند. اما هرچه مسابقات جلوتر رفت، مشکلات فنی پررنگ‌تر شد و شکست‌های غیرمنتظره‌ای رقم خورد. در شرایطی که نبود تماشاگران تفاوت بازی‌های خانگی و خارج از خانه را کمرنگ کرده، پرسپولیس به شکلی عجیب در خارج از تهران به باختن عادت کرده است؛ موضوعی که مستقیماً به کیفیت فنی و مدیریت تیم بازمی‌گردد.

پرسش‌های بی‌پاسخ از سرمربی

پرسپولیس امروز با سوالات جدی روبه‌روست. چرا تیم تا این حد بی‌آزار و معمولی شده است؟ آیا کنترل رختکن و تمرینات به‌طور کامل در اختیار کادر فنی قرار دارد؟ استراتژی اوسمار برای خروج از این شرایط چیست و در صورت تداوم شکست‌ها چه واکنشی نشان خواهد داد؟ میزان رضایت او از نقل‌وانتقالات چقدر بوده و تا چه حد مدیران باشگاه را در شکل‌گیری این وضعیت مقصر می‌داند؟ این پرسش‌ها بدون پاسخ روشن، فقط بر ابهام‌ها می‌افزاید.

پرسپولیس و آخرین شانس‌ها

پرسپولیس در موقعیتی خاص قرار گرفته است. روی کاغذ هنوز شانس‌هایی برای قهرمانی وجود دارد که در صورت لغزش رقبا می‌تواند پررنگ‌تر شود. اما عبور از این روزهای کابوس‌وار، نیازمند تمرکز، اتحاد و تصمیم‌های دقیق مدیریتی و فنی است. دیدار پیش‌رو مقابل خیبر خرم‌آباد می‌تواند نقطه آغاز یک بازگشت باشد، به شرط آنکه باشگاه از چرخه استرس، اظهارنظرهای غیرمنطقی و هیجان‌های مخرب خارج شود و با شفافیت و عقلانیت، مسیر آینده را ترسیم کند.

جمع‌بندی

بحران پرسپولیس حاصل یک عامل واحد نیست، بلکه نتیجه هم‌زمان ضعف مدیریتی، افت فنی و فضای ملتهب پیرامون تیم است. سرخ‌ها اگر می‌خواهند از این مقطع عبور کنند، باید به جای واکنش‌های احساسی، به مدیریت حرفه‌ای، تصمیم‌های فنی شجاعانه و بازسازی اعتماد میان بازیکنان، کادر فنی و هواداران تکیه کنند. آینده پرسپولیس هنوز قابل نجات است، اما زمان برای اصلاح اشتباهات به سرعت در حال از دست رفتن است.