نقد بماند برای بعد؛ تیم ملی اکنون به آرامش نیاز دارد

تساوی برابر نیوزیلند بدون تردید نتیجه‌ای نبود که هواداران فوتبال ایران انتظارش را داشتند. تیم ملی در این مسابقه دو بار از حریف عقب افتاد و هر دو بار توانست بازی را به تساوی بکشاند؛ اتفاقی که از یک سو روحیه جنگندگی بازیکنان را نشان داد و از سوی دیگر برخی ضعف‌های فنی را آشکار کرد. 

امروز درباره ساختار دفاعی، استفاده از موقعیت‌ها، تصمیمات تاکتیکی و حتی ترکیب تیم ملی می‌توان ساعت‌ها بحث کرد. نقد فنی نه تنها حق کارشناسان، بلکه لازمه پیشرفت هر تیم حرفه‌ای است. اما آنچه اهمیت دارد، تشخیص زمان مناسب برای این نقدهاست.

تیم ملی ایران در روزهای اخیر تنها با مسائل فوتبالی مواجه نبوده است. مشکلات مربوط به جابه‌جایی، محدودیت‌های سفر، مسائل اداری و فشارهای خارج از زمین مسابقه بخشی از واقعیت‌هایی بوده که ملی‌پوشان با آن دست و پنجه نرم کرده‌اند. حتی برخی بازیکنان و اعضای کادر فنی پس از بازی نیز نسبت به شرایط غیرعادی تیم در طول مسابقات گلایه داشتند. 

در چنین فضایی، افزایش فشار روانی بر بازیکنان کمکی به حل مشکلات نخواهد کرد. تجربه جام‌های جهانی نشان داده تیم‌هایی که در روزهای نخست دچار لغزش می‌شوند، اگر از حمایت و آرامش برخوردار باشند، می‌توانند در ادامه مسیر نتایج متفاوتی رقم بزنند.

فراموش نکنیم که ایران هنوز از گردونه رقابت خارج نشده و سرنوشت صعود همچنان در اختیار خود تیم ملی است. مسابقات آینده برابر حریفان گروه می‌تواند معادلات را به طور کامل تغییر دهد و یک پیروزی، فضای فعلی را دگرگون کند. 

امروز زمان تسویه‌حساب‌های فوتبالی نیست. زمان آن است که همه ظرفیت رسانه‌ای و افکار عمومی در جهت حفظ تمرکز تیم ملی به کار گرفته شود. نقدها باید ثبت شوند، اشکالات باید دیده شوند و پاسخگویی نیز باید وجود داشته باشد؛ اما همه این‌ها پس از پایان رقابت‌ها نیز امکان‌پذیر است.

اکنون تیم ملی فوتبال ایران بیش از هر چیز به آرامش نیاز دارد؛ آرامشی که شاید مهم‌ترین سرمایه برای عبور از روزهای حساس جام جهانی باشد.