جود بلینگام، ناجی تازه انگلیس؛ شبی که ستاره رئال از سایه کین بیرون آمد

پیش از شروع مسابقه انگلیس و نروژ، بیشتر نگاه‌ها به دو مهاجم بزرگ دو تیم دوخته شده بود؛ هری کین در یک سو و ارلینگ هالند در سوی دیگر. گرافیک‌های رسانه‌ای، پوسترهای پیش‌بازی و تحلیل‌های تلویزیونی همه از دوئلی می‌گفتند که قرار بود با گل‌های دو مهاجم بزرگ فوتبال اروپا تعریف شود. اما فوتبال، طبق عادت همیشگی‌اش، روایت آماده‌شده را نپذیرفت.

هالند در این مسابقه آن ستاره ویرانگر همیشگی نبود. طبق گزارش آسوشیتدپرس، او در گلزنی ناکام ماند و حتی یکی از گل‌هایش به دلیل خطا مردود شد. گاردین نیز در گزارش زنده بازی نوشت هالند نمایش کم‌فروغی داشت و پیش از پایان مسابقه تعویض شد.

هری کین هم اگرچه در زمین نقش فرمانده و رهبر را داشت، اما این بار نامش روی تابلوی گلزنان نیامد. در چنین فضایی، بلینگام از جایی برخاست که شاید نروژی‌ها کمتر انتظار داشتند؛ از قلب خط میانی، با همان حرکت‌های زمان‌بندی‌شده، همان حضور ناگهانی در محوطه و همان حس گلزنی که او را از یک هافبک معمولی جدا می‌کند.

جدول عملکرد جود بلینگام مقابل نروژ

بلینگام؛ هافبکی که مثل مهاجم گل می‌زند

ارزش بلینگام فقط در تکنیک، قدرت بدنی یا حتی شخصیت رهبری او نیست. ویژگی نادر او این است که از پست هافبک، مثل یک مهاجم مادرزاد گل می‌زند. او شاید سریع‌ترین بازیکن زمین نباشد، شاید دریبل‌زن‌ترین ستاره جام هم نباشد، اما در لحظه آخر، همان جایی قرار می‌گیرد که توپ قرار است به خطر تبدیل شود.

این ویژگی در فوتبال امروز بسیار کمیاب است. بسیاری از هافبک‌ها در ساخت بازی، پرس، حفظ توپ یا پاس‌های کلیدی نقش دارند، اما بلینگام چیزی فراتر دارد: او «چارچوب‌شناس» است. یعنی می‌داند چه زمانی باید از خط میانی جدا شود، چه زمانی باید وارد محوطه شود و چگونه از نیم‌موقعیت، گل بسازد. گل دوم او مقابل نروژ، که فاکس اسپورتس آن را گل وقت اضافه برای ثبت دبل و برتری ۲ بر یک انگلیس توصیف کرده، دقیقاً نمونه‌ای از همین غریزه بود.

از مکزیک تا نروژ؛ دو بازی، چهار گل، یک ستاره

درخشش بلینگام مقابل نروژ ناگهانی نبود. او در مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل مکزیک نیز نمایش بزرگی داشت. فیفا در گزارشی درباره آن بازی، بلینگام را نیروی محرک انگلیس در یک شب فراموش‌نشدنی معرفی کرد و نوشت او با دو گل و یک مداخله نجات‌بخش، نقش اصلی را در پیروزی انگلیس داشت.

The Analyst نیز درباره پیروزی ۳ بر ۲ انگلیس مقابل مکزیک نوشت سه‌شیرها با وجود ۱۰ نفره شدن توانستند صعود کنند و بلینگام و هری کین در آن مسابقه گل زدند. این یعنی بلینگام در دو بازی حذفی پیاپی، نه‌تنها تأثیرگذار بود، بلکه با گل‌هایش مسیر انگلیس را تغییر داد.

این همان نقطه‌ای است که ستاره‌های بزرگ از بازیکنان خوب جدا می‌شوند. بازیکن خوب در مسابقات معمولی می‌درخشد؛ ستاره بزرگ در شب‌های حذف‌شدن یا ماندن، خودش را نشان می‌دهد. بلینگام حالا دقیقاً در همین سطح دیده می‌شود.

رکوردی که نام پله را کنار بلینگام آورد

آمار بلینگام بعد از بازی با نروژ فقط برای فوتبال انگلیس مهم نبود؛ در سطح تاریخ جام جهانی هم قابل توجه شد. تایمز آو ایندیا گزارش داده بلینگام با ۲۳ سال و ۱۲ روز سن، به دومین بازیکن جوان تاریخ تبدیل شد که در دو بازی حذفی متوالی جام جهانی دو گل یا بیشتر می‌زند؛ تنها بازیکنی که پیش از او و در سن پایین‌تر چنین کاری کرده، پله در سال ۱۹۵۸ بوده است.

Olympics.com نیز در گزارشی درباره عملکرد بلینگام نوشته او نخستین بازیکن پس از دیگو مارادونا در سال ۱۹۸۶ است که در دو مسابقه پیاپی مرحله حذفی جام جهانی چند گل می‌زند و از نظر سنی نیز پس از پله، دومین جوان‌ترین بازیکن با چنین رکوردی است.

قرار گرفتن نام یک بازیکن ۲۳ ساله کنار پله و مارادونا، حتی اگر فقط در یک شاخص آماری باشد، نشانه کوچکی نیست. این آمار نشان می‌دهد بلینگام دیگر فقط استعداد آینده فوتبال انگلیس نیست؛ او اکنون در قلب روایت بزرگ‌ترین تورنمنت جهان قرار گرفته است.

چرا درخشش بلینگام دیرتر دیده شد؟

در طول جام، هری کین به‌عنوان کاپیتان، گلزن و رهبر انگلیس طبیعی بود که بیشتر در مرکز توجه باشد. او برای سال‌ها چهره اول تیم ملی انگلیس بوده و در این جام هم با گل‌هایش نقش مهمی در مسیر سه‌شیرها داشته است. اما درخشش کین گاهی باعث شد نقش بلینگام کمی زیر سایه برود.

با این حال، بازی‌های حذفی معمولاً پرده‌ها را کنار می‌زنند. آنجا که فضا بسته‌تر، فشار بیشتر و فرصت‌ها کمتر است، ارزش بازیکنی مثل بلینگام بهتر دیده می‌شود. او نیازی ندارد ۹۰ دقیقه نمایش پرزرق‌وبرق داشته باشد؛ کافی است دو بار در لحظه درست ظاهر شود. مقابل نروژ همین کار را کرد و تمام روایت مسابقه را به نام خود زد.

گاردین در ارزیابی بازیکنان پس از بازی، بلینگام را یکی از بهترین‌های زمین دانست و نوشت گل اول او با آرامش و گل دومش با غریزه به ثمر رسید. در همان گزارش، از اشتباه دروازه‌بان نروژ روی گل برتری انگلیس نیز به‌عنوان یکی از لحظات تعیین‌کننده مسابقه یاد شده است.

توخل، انگلیس و ضرورت یک ناجی

نکته جالب این بود که توماس توخل، سرمربی انگلیس، با وجود صعود تیمش، از کیفیت کلی نمایش شاگردانش کاملاً راضی نبود. آسوشیتدپرس نوشته توخل پس از بازی از نبود دقت کافی و اشتباهات تیمش انتقاد کرد، هرچند روحیه و تعهد بازیکنان را ستود.

این دقیقاً همان جایی است که بلینگام اهمیت پیدا می‌کند. تیم‌هایی که در جام جهانی قهرمان می‌شوند، همیشه در همه مسابقات عالی بازی نمی‌کنند. گاهی لازم است در روز بد، یک ستاره نتیجه را نجات دهد. انگلیس مقابل نروژ روان، بی‌نقص و مسلط نبود؛ اما بلینگام داشت. همین کافی بود تا تیمی که می‌توانست در باتلاق یک بازی سخت فرو برود، خودش را به نیمه‌نهایی برساند.

نیمه‌نهایی با آرژانتین؛ آزمون بزرگ‌تر برای جود

حالا انگلیس باید در نیمه‌نهایی به مصاف آرژانتین برود؛ مسابقه‌ای که هم از نظر تاریخی و هم از نظر فنی، یکی از سنگین‌ترین آزمون‌های ممکن است. talkSPORT گزارش داده انگلیس پس از بازگشت مقابل نروژ و دبل بلینگام، در نیمه‌نهایی با آرژانتین و لیونل مسی روبه‌رو خواهد شد.

برای عبور از آرژانتین، انگلیس فقط به گل‌های هری کین یا مهار مسی نیاز ندارد. توخل به بازیکنی احتیاج دارد که بتواند از بین خطوط حرکت کند، فشار را بشکند، ناگهان وارد محوطه شود و در لحظه‌ای که همه انتظار پاس دارند، ضربه آخر را بزند. این بازیکن، بیش از هر کس، جود بلینگام است.

اگر بازی مقابل نروژ، شب نجات انگلیس بود، بازی مقابل آرژانتین می‌تواند شب اثبات نهایی باشد؛ شبی که مشخص می‌کند بلینگام فقط ستاره چند مسابقه نیست، بلکه می‌تواند رهبر نسل تازه سه‌شیرها در بزرگ‌ترین صحنه فوتبال جهان باشد.

جمع‌بندی

جود بلینگام در دیدار انگلیس و نروژ نشان داد چرا از او به‌عنوان یکی از کامل‌ترین و تعیین‌کننده‌ترین بازیکنان نسل جدید فوتبال جهان یاد می‌شود. او در مسابقه‌ای که قرار بود دوئل کین و هالند باشد، با دو گل سرنوشت‌ساز همه توجه‌ها را به خود جلب کرد و انگلیس را به نیمه‌نهایی رساند. این دبل، پس از درخشش مقابل مکزیک، او را وارد محدوده‌ای تاریخی کرد؛ جایی که نام‌هایی مانند پله و مارادونا در کنار آمار او دیده می‌شوند.

سه‌شیرها اکنون برای رسیدن به فینال باید از سد آرژانتین عبور کنند. هری کین همچنان کاپیتان، رهبر و چهره بزرگ تیم است، اما اگر انگلیس قرار باشد در یک بازی بزرگ دیگر از بحران عبور کند، چشم‌ها بیش از همیشه به ساق‌های بلینگام خواهد بود؛ هافبکی که مثل مهاجم گل می‌زند و هرچه بازی بزرگ‌تر می‌شود، بیشتر می‌درخشد.