قلعهنویی ماندنی شد؛ پاداش سه تساوی و حذف ایران از جام جهانی؟
ایران در گروه G جام جهانی با بلژیک، مصر و نیوزیلند همگروه بود و هر سه مسابقه خود را با نتیجه مساوی به پایان رساند. شاگردان قلعهنویی با سه امتیاز در رتبه سوم ایستادند و برای مشخصشدن سرنوشت خود به نتایج سایر گروهها وابسته شدند.
امید ایران سرانجام با گل تساوی اتریش برابر الجزایر در آخرین لحظات از بین رفت. این نتیجه باعث شد ایران از جمع هشت تیم سوم برتر خارج شود و برای هفتمین بار در تاریخ حضورش در جام جهانی، نتواند به مرحله حذفی برسد. ایران مسابقات را بدون شکست ترک کرد، اما تساوی مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر برای شکستن طلسم صعود کافی نبود.
فرمت جام جهانی ۲۰۲۶ نسبت به دورههای گذشته شانس بیشتری در اختیار تیمها قرار میداد. مسابقات با ۱۲ گروه چهار تیمی برگزار شد و علاوه بر دو تیم اول هر گروه، هشت تیم برترِ رتبه سوم نیز راهی مرحله یکسیودوم نهایی شدند. به همین دلیل، حذف با سه امتیاز بیش از دورههای ۳۲ تیمی مورد انتقاد قرار گرفته است.
چرا «نباختن» دستاورد محسوب نمیشود؟
کادر فنی و حامیان آن میتوانند به شکستناپذیری ایران و رقابت نزدیک با بلژیک و مصر اشاره کنند. این بخش از کارنامه قابل انکار نیست؛ تیم ملی در سه مسابقه شکست نخورد و تا آخرین نتایج مرحله گروهی شانس صعود داشت.
بااینحال، معیار موفقیت در تورنمنت، نتیجه نهایی است. تیمی که برای صعود به جام جهانی رفته و پیش از مسابقات وعده حضور در مرحله حذفی داده، نمیتواند صرفاً با استناد به نباختن، حذف در مرحله گروهی را دستاورد معرفی کند. تفاوت مهم میان «نمایش قابل قبول» و «نتیجه موفق» دقیقاً در همین نقطه قرار دارد.
علیرضا جهانبخش نیز این مرزبندی را بهصراحت مطرح کرد. این بازیکن باسابقه تیم ملی پس از جام جهانی گفت: «به شخصه اعتقاد دارم در جام جهانی ۲۰۲۶ دستاوردی نداشتیم.» او تأکید داشت که دستاورد واقعی در این دوره، صعود به مرحله حذفی بود، نه صرفاً رقابت نزدیک یا کسب سه تساوی.
مهدی تاج قرارداد قلعهنویی را تمدید کرد
با وجود انتقادها، فدراسیون فوتبال تصمیم گرفته مسیر فعلی را تا جام ملتهای آسیا ادامه دهد. مهدی تاج تأیید کرده است که قلعهنویی سرمربی تیم ملی باقی میماند و برنامههای او برای جام ملتهای آسیا نیز در اختیار فدراسیون قرار گرفته است.
بر اساس گزارش رویترز، قرارداد سرمربی تیم ملی تا جام ملتهای آسیا در عربستان تمدید شده و اردوهای بعدی تیم نیز در پنجرههای فیفا برگزار خواهد شد. ایران در مرحله گروهی جام ملتها با چین، سوریه و قرقیزستان همگروه است.
این تصمیم از دید فدراسیون احتمالاً با هدف حفظ ثبات، جلوگیری از تغییر ناگهانی و استفاده از شناخت قلعهنویی از بازیکنان گرفته شده است. بااینحال، ثبات زمانی ارزشمند است که در خدمت پیشرفت قرار گیرد. ادامه همکاری بدون تغییر در روشها، ترکیب کادر، انتخاب بازیکنان و معیارهای ارزیابی، میتواند به تثبیت مشکلات گذشته منجر شود.
کارنامه قلعهنویی در سه تورنمنت بزرگ
قلعهنویی در دو مقطع، هدایت تیم ملی را در سه تورنمنت اصلی بر عهده داشته است. ایران در جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷ در مرحله یکچهارم نهایی حذف شد. در جام ملتهای ۲۰۲۳ به نیمهنهایی رسید، اما برابر قطر میزبان شکست خورد و رؤیای قهرمانی پس از چند دهه بار دیگر محقق نشد. سومین تورنمنت نیز جام جهانی ۲۰۲۶ بود که با سه تساوی و حذف در مرحله گروهی پایان یافت.
رسیدن به نیمهنهایی آسیا نتیجهای قابل توجه است، اما تیم ملی ایران برای حضور در جمع چهار تیم برتر قاره ساخته نشده؛ هدف اعلامشده، قهرمانی بود. در جام جهانی نیز انتظار حداقلی صعود از گروه محسوب میشد، بهویژه در دورهای که ۳۲ تیم از ۴۸ تیم حاضر به مرحله بعد راه پیدا میکردند.
بر این اساس، منتقدان تصمیم فدراسیون را نه تمدید بر مبنای موفقیت، بلکه اعطای فرصتی دوباره پس از تحققنیافتن اهداف اصلی میدانند.
مشکلات بیرونی را نمیتوان نادیده گرفت
قضاوت درباره عملکرد ایران بدون اشاره به شرایط خارج از زمین نیز کامل نیست. محدودیتهای صدور ویزا و تنش میان ایران و آمریکا باعث شد تیم ملی پایگاه خود را در مکزیک مستقر کند و برای مسابقات گروهی به ایالات متحده رفتوآمد داشته باشد. در دو بازی نخست، اعضای تیم مجبور بودند در فاصله کوتاهی وارد آمریکا شوند و همان روز کشور میزبان را ترک کنند.
مهدی طارمی این وضعیت را یک مشکل بزرگ لجستیکی توصیف کرد و قلعهنویی نیز معتقد بود تیمش در شرایط نابرابری قرار گرفته است. برخی اعضای هیئت همراه نیز نتوانستند به تیم ملحق شوند. این محدودیتها بدون تردید روی آمادهسازی، ریکاوری و تمرکز بازیکنان اثر داشتهاند.
بااینحال، شرایط بیرونی نمیتواند تمام پرسشهای فنی را پاسخ دهد. ایران در مسابقه نخست برابر نیوزیلند فرصت داشت بدون وابستگی به محاسبات پیچیده، مسیر صعود را هموار کند. از دسترفتن آن دو امتیاز، تیم را در وضعیتی قرار داد که پس از بازی سوم باید منتظر نتایج اتریش و الجزایر بماند.
دفاعیهای که انتقادها را بیشتر کرد
قلعهنویی ۱۱ روز پس از حذف، متنی در اینستاگرام منتشر کرد و بخشی از مسئولیت نتایج را پذیرفت. او نوشت برخی تصمیمها نتیجه مورد انتظار را نداشته و مسئولیت آن با خودش است. سرمربی ایران در عین حال بخش قابل توجهی از ناکامی را به آفسایدهای میلیمتری، برخورد توپها به تیر دروازه و اتفاقات فوتبال مرتبط دانست.
جمله خبرساز او این بود: «اگر قرار باشد دوباره به روز اول برگردم، باز هم همین مسیر را انتخاب میکنم.» منتقدان این عبارت را نشانهای از نبود برنامه برای اصلاح مسیر دانستند؛ زیرا پذیرش اشتباه زمانی معنا پیدا میکند که با تصمیمی برای تغییر همراه باشد.
شانس و جزئیات در جام جهانی تعیینکنندهاند، اما سه مسابقه بدون برد را نمیتوان تنها به چند سانتیمتر آفساید یا ضربه به تیر دروازه تقلیل داد. مربی تیم ملی مسئول مدیریت تمام این جزئیات، از ترکیب اولیه و تعویضها تا آمادگی ذهنی و تاکتیک بازی است.
جام ملتها؛ آخرین فرصت یا تکرار مسیر گذشته؟
تمدید قرارداد قلعهنویی تنها در صورتی قابل دفاع خواهد بود که فدراسیون معیارهای مشخصی برای ارزیابی او تعیین کند. اعلام عمومی برنامه جوانگرایی، کاهش میانگین سنی، تعریف سبک بازی، تقویت کادر آنالیز و تعیین هدف روشن برای جام ملتها میتواند تصمیم فدراسیون را از یک حمایت بدون شرط به فرصتی مشروط تبدیل کند.
تیم ملی برای جام ملتها به تغییر نسل نیاز دارد. ادامه اتکا به همان هسته قدیمی، بدون آمادهکردن جانشینان، ممکن است ایران را در عربستان با تیمی مسنتر و گزینههای محدودتر روبهرو کند. جوانگرایی البته به معنی کنارگذاشتن ناگهانی تمام بازیکنان باتجربه نیست؛ بلکه باید فرآیندی تدریجی برای انتقال مسئولیت شکل بگیرد.
در کنار آن، فدراسیون باید توضیح دهد هدف دقیقش چیست. اگر قهرمانی جام ملتها معیار موفقیت است، ادامه همکاری باید با همین شاخص سنجیده شود. اگر هدف صرفاً رسیدن به مراحل پایانی است، افکار عمومی حق دارد بداند چرا استاندارد تیم ملی پایینتر تعیین شده است.
جمعبندی
تیم ملی ایران جام جهانی ۲۰۲۶ را بدون شکست ترک کرد، اما بدون پیروزی و بدون صعود. سه تساوی میتواند نشانه مقاومت و رقابتپذیری باشد، ولی برای تیمی با هدف عبور تاریخی از مرحله گروهی، دستاورد محسوب نمیشود.
فدراسیون فوتبال اکنون با تمدید قرارداد قلعهنویی مسئولیت نتیجه جام ملتهای آسیا را نیز پذیرفته است. اگر کادر فنی با همان تصمیمها، همان ساختار و همان نگرش به تورنمنت بعدی برسد، نگرانی از تکرار ناکامی منطقی خواهد بود. ادامه همکاری بهخودیخود اشتباه نیست؛ ادامه همکاری بدون اصلاح، پاسخگویی و تعیین معیار موفقیت است که تصمیم فدراسیون را زیر سؤال میبرد.