دلافوئنته پس از قهرمانی اسپانیا: راز موفقیت ما اتحاد و تفکر جمعی بود

اسپانیا برای کسب دومین قهرمانی جهان، ۱۲۰ دقیقه برابر آرژانتین جنگید. مسابقه در پایان وقت قانونی بدون گل بود، اما فران تورس، مهاجم تعویضی لاروخا، تنها ۳۷ ثانیه پس از آغاز نیمه دوم وقت اضافه در دقیقه ۱۰۶ دروازه امیلیانو مارتینس را باز کرد.

این گل، اسپانیا را پس از ۱۶ سال دوباره به قله فوتبال جهان رساند. نخستین قهرمانی این کشور در جام جهانی ۲۰۱۰ نیز با گلی در وقت اضافه رقم خورده بود؛ زمانی که آندرس اینیستا در دقیقه ۱۱۶ دروازه هلند را باز کرد.

دلافوئنته پس از فینال به جای تمرکز بر تصمیم‌های شخصی خود، موفقیت اسپانیا را متعلق به تمام اعضای گروه دانست. او گفت در گذشته مردم عمدتاً از استعداد و مهارت بازیکنان شگفت‌زده می‌شدند، اما تیم فعلی اسپانیا علاوه بر توانایی فنی، به دلیل همبستگی، ارزش‌های انسانی و رفتار جمعی خود قابل تحسین است.

«ما متحدترین تیم هستیم»

مهم‌ترین بخش صحبت‌های سرمربی اسپانیا به روابط بازیکنان درون تیم اختصاص داشت. دلافوئنته گفت:

«ما متحدترین تیم هستیم و این اتحاد را مدیون بازیکنانی با روحیه همبستگی و ارزش‌های انسانی هستیم.»

این جمله را می‌توان خلاصه فلسفه تیمی دانست که اگرچه ستاره‌هایی مانند رودری، لامین یامال، پدری و دنی اولمو را در اختیار دارد، ساختار خود را به یک بازیکن وابسته نکرده است.

اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ مجموعاً ۱۴ گل به ثمر رساند که میان هشت بازیکن تقسیم شد. این پراکندگی گل‌ها شباهت زیادی به عملکرد لاروخا در یورو ۲۰۲۴ داشت؛ تورنمنتی که در آن ۱۰ بازیکن متفاوت برای اسپانیا گل زدند.

حتی گل تعیین‌کننده فینال نیز محصول همکاری دو بازیکن تعویضی بود. نیکو ویلیامز توپ را با ضربه سر برای فران تورس آماده کرد و مهاجم بارسلونا با ضربه‌ای قدرتمند دروازه آرژانتین را گشود. این سومین بار در مراحل حذفی بود که یک بازیکن جانشین، ضربه تعیین‌کننده اسپانیا را وارد می‌کرد.

گل تورس؛ نماد فلسفه دلافوئنته

فران تورس مسابقه را از روی نیمکت آغاز کرد و در دقیقه ۶۲ به جای میکل اویارسابال وارد زمین شد. حضور او به اسپانیا یک مهاجم متحرک‌تر داد که می‌توانست پشت مدافعان خسته آرژانتین حرکت کند.

تورس پیش از گل نیز چند بار دروازه حریف را تهدید کرده بود، اما امیلیانو مارتینس مقاومت کرد. سرانجام در دقیقه ۱۰۶، ارسال پدرو پورو با ضربه سر نیکو ویلیامز به تورس رسید و او توپ را به سقف دروازه کوبید.

برای دلافوئنته، اهمیت این گل فقط در نتیجه آن نبود. بازیکنی که در ترکیب اصلی قرار نداشت، بدون نارضایتی منتظر فرصت ماند و پس از ورود، مهم‌ترین گل دوران حرفه‌ای خود را به ثمر رساند. همین اتفاق، تصویر روشنی از ذهنیت «تیم بالاتر از فرد» ارائه کرد.

اسپانیا در فینال بیش از ۶۵ درصد مالکیت توپ داشت، ۱۲ ضربه در چارچوب ثبت کرد و بیش از دو برابر آرژانتین پاس صحیح داد. بااین‌حال، برای تبدیل این برتری به گل ناچار شد تا نیمه دوم وقت اضافه صبر کند.

رکورد تاریخی در ۶۵ سالگی

قهرمانی در نیوجرسی، نام دلافوئنته را وارد تاریخ جام جهانی کرد. او در ۶۵ سالگی به مسن‌ترین سرمربی تبدیل شد که یک تیم را به قهرمانی مهم‌ترین تورنمنت فوتبال جهان می‌رساند.

دلافوئنته در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۱ متولد شده و تنها چند هفته پیش از مسابقه نهایی، ۶۵ ساله شده بود. مسیر او برخلاف بسیاری از مربیان مشهور، از نیمکت باشگاه‌های بزرگ اروپایی نگذشت. بخش مهمی از دوران مربیگری‌اش در تیم‌های پایه اسپانیا سپری شد و بسیاری از بازیکنان نسل کنونی را از سال‌های نوجوانی می‌شناخت.

او همراه اسپانیا قهرمانی اروپا در رده زیر ۱۹ و زیر ۲۱ سال را تجربه کرد و پس از رسیدن به نیمکت تیم بزرگسالان، لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۳ و یورو ۲۰۲۴ را به دست آورد. جام جهانی ۲۰۲۶ مهم‌ترین حلقه زنجیره‌ای بود که دلافوئنته طی سال‌ها کار با نسل‌های مختلف فوتبال اسپانیا ساخته است.

سرمربی اسپانیا با اشاره به این مسیر گفت وقتی به گذشته و بازیکنان این نسل نگاه می‌کند، احساس می‌کند آن‌ها در کنار یکدیگر «همه چیز» را برده‌اند. او بازیکنانش را نه فقط فوتبالیست‌هایی در سطح جهانی، بلکه خانواده‌ای توصیف کرد که به یک فلسفه مشترک وفادار مانده‌اند.

۳۸ مسابقه بدون شکست؛ رکوردی فراتر از اروپا

قهرمانی اسپانیا با ثبت یک رکورد دیگر همراه شد. لاروخا اکنون در ۳۸ مسابقه پیاپی در تمام رقابت‌ها شکست نخورده است؛ طولانی‌ترین روند شکست‌ناپذیری ثبت‌شده برای یک تیم ملی از اروپا یا آمریکای جنوبی.

اسپانیا با ادامه این روند از رکورد ایتالیا عبور کرد. اهمیت این آمار فقط در تعداد مسابقات نیست؛ تیم دلافوئنته در این دوره قهرمان اروپا و جهان شده و در مسابقات حذفی برابر تیم‌هایی با سبک‌های کاملاً متفاوت پیروز شده است.

لاروخا در جام جهانی نیز تنها یک گل دریافت کرد. اونای سیمون و خط دفاع اسپانیا در هفت مسابقه از هشت دیدار دروازه خود را بسته نگه داشتند و آرژانتین در فینال تا دقایق پایانی وقت اضافه حتی یک ضربه جدی به چارچوب نداشت.

این آمار نشان می‌دهد موفقیت اسپانیا صرفاً نتیجه مالکیت توپ و پاس‌های متعدد نبود. تیم دلافوئنته هنگام ازدست‌دادن توپ نیز ساختار منظم خود را حفظ می‌کرد و با پرس سریع، فرصت ضدحمله را از حریفان می‌گرفت.

آرژانتین چگونه ۱۲۰ دقیقه مقاومت کرد؟

با وجود برتری اسپانیا، آرژانتین مسابقه را تا وقت اضافه بدون گل نگه داشت. تیم لیونل اسکالونی فضاهای مرکزی را بست و با عقب‌نشینی هافبک‌ها، اجازه نداد یامال و اولمو به‌راحتی میان خطوط توپ دریافت کنند.

امیلیانو مارتینس نیز بارها مانع گل‌زنی اسپانیا شد. او فرصت‌های یامال، اویارسابال، ویلیامز و تورس را مهار کرد و مدافع عنوان قهرمانی را در مسابقه نگه داشت.

شرایط آرژانتین در پایان ۹۰ دقیقه دشوارتر شد؛ انزو فرناندس با دریافت کارت زرد دوم از زمین اخراج شد و آلبی‌سلسته وقت اضافه را با ۱۰ بازیکن ادامه داد. اسپانیا پس از این اخراج دامنه حملات خود را بیشتر کرد و سرانجام از برتری عددی استفاده کرد.

آیا دلافوئنته تا جام جهانی ۲۰۳۰ می‌ماند؟

پس از قهرمانی، از سرمربی اسپانیا پرسیده شد آیا قصد دارد چهار سال دیگر نیز روی نیمکت لاروخا بماند. او پاسخ روشنی نداد و تأکید کرد اکنون زمان تصمیم‌گیری درباره جام جهانی ۲۰۳۰ نیست.

دلافوئنته گفت تیم دقیقاً در جایگاهی قرار دارد که می‌خواست، اما هیچ عجله‌ای برای تعیین آینده وجود ندارد. او ترجیح داد بازیکنان و هواداران ابتدا از یک موفقیت تاریخی لذت ببرند و سپس مسابقات آینده، از جمله دیدارهای ماه سپتامبر، را قدم‌به‌قدم دنبال کنند.

این رویکرد با شخصیت مربی‌ای هماهنگ است که موفقیت خود را بر صبر بنا کرده است. دلافوئنته سال‌ها در رده‌های پایه کار کرد، بدون هیاهو وارد تیم بزرگسالان شد و با وجود تردیدهای اولیه، یکی از موفق‌ترین دوره‌های تاریخ فوتبال اسپانیا را ساخت.

قهرمانی یک تیم، نه جشن یک ستاره

جام جهانی ۲۰۲۶ با حضور چهره‌هایی مانند مسی، امباپه و یامال به‌عنوان تورنمنت ستاره‌ها معرفی شد، اما در نهایت تیمی جام را برد که قدرت اصلی‌اش در ساختار جمعی قرار داشت.

رودری بهترین بازیکن جام شد، پائو کوبارسی جایزه بهترین بازیکن جوان را گرفت و اونای سیمون بهترین دروازه‌بان مسابقات شد؛ اما گل قهرمانی را بازیکنی به ثمر رساند که مسابقه را روی نیمکت آغاز کرده بود.

این همان تصویری است که دلافوئنته قصد داشت پس از فینال برجسته کند: اسپانیا مجموعه‌ای از استعدادهای بزرگ است، اما هیچ‌کدام مهم‌تر از تیم نیستند.

سرمربی ۶۵ ساله لاروخا شاید هنوز درباره حضور در جام جهانی ۲۰۳۰ تصمیم نگرفته باشد، اما میراث او همین حالا شکل گرفته است؛ قهرمانی اروپا، قهرمانی جهان، ۳۸ مسابقه بدون شکست و نسلی که موفقیت خود را نه بر محور یک فوق‌ستاره، بلکه بر پایه اعتماد، اتحاد و مسئولیت مشترک بنا کرده است.