دفاع تمامقد مهدیپور از فدراسیون بوکس؛ آکادمی ۷۰ میلیاردی و رشد بیمهشدگان تا ۹۵ هزار نفر
سرمربی تیم جوانان بوکس ایران معتقد است انتقاد از یک تصمیم یا اتفاق نباید به نادیده گرفتن مجموعه اقدامات فدراسیون در سه سال گذشته منجر شود. او ساخت خانه و آکادمی بوکس، بازپسگیری مجموعه ناطق نوری، تجهیز خوابگاهها، استخدام مربی خارجی، توسعه ردههای پایه، توزیع رینگ میان استانها و افزایش اعزامهای بینالمللی را از مهمترین اقدامات دوره مدیریت روحالله حسینی دانسته است.
مهدیپور همچنین مدعی شد برای ساخت و تجهیز آکادمی جدید بیش از ۷۰ میلیارد تومان هزینه شده و امکاناتی فراهم آمده که با شرایط نامناسب برخی اردوها و مسابقات گذشته قابل مقایسه نیست. به گفته او، ورزشکاران ایران در یکی از رقابتهای آسیایی سال ۲۰۱۶ به دلیل وضعیت محل اسکان با مشکلات پوستی مواجه شده بودند، اما اکنون خوابگاه و امکانات تخصصی مناسبتری در اختیار تیمهای ملی قرار دارد.
از نگاه او، حضور رئیس فدراسیون در محل پروژه حتی در دوره حملات نظامی و پیگیری روند تکمیل ساختمان، نشاندهنده اهمیت این طرح برای مدیریت بوکس است. این بخش از سخنان مهدیپور روایت شخصی اوست و جزئیات هزینهها، پیمانکاران و منابع تأمین بودجه هنوز در قالب یک گزارش مالی عمومی و قابل بررسی منتشر نشده است.
سه مدال جهانی؛ مهمترین سند فنی دوره جدید
قابلاتکاترین بخش دفاع مهدیپور، نتایج تیم جوانان در مسابقات جهانی مونتهنگرو است. ایران با چهار بوکسور در این رقابتها شرکت کرد و یک مدال نقره و دو مدال برنز به دست آورد؛ نتیجهای که نخستین مدالهای تاریخ بوکس جوانان ایران در رقابتهای جهانی را رقم زد.
امیررضا ملکخطابی به فینال رسید و نایبقهرمان شد و دو نماینده دیگر ایران نیز روی سکوی سوم ایستادند. مهدیپور آن زمان کسب سه مدال از چهار سهمیه را نتیجه کار گروهی مربیان، ورزشکاران و مجموعه فدراسیون توصیف کرده بود. این نتیجه از نظر نسبت تعداد اعزامیها به مدالها، یکی از بهترین عملکردهای بینالمللی ردههای پایه بوکس ایران محسوب میشود.
در جام جهانی بوکس چین در سال ۲۰۲۶ نیز علی حبیبینژاد به مرحله نیمهنهایی وزن ۶۵ کیلوگرم رسید و پس از شکست برابر نماینده آمریکا، صاحب مدال برنز شد. نتیجه رسمی این رقابت نشان میدهد ادعای کسب یک مدال جام جهانی نیز دارای پشتوانه مسابقاتی است.
بااینحال، عبارت «بیش از ۳۰ مدال آسیایی» مجموعهای از ردههای سنی و مسابقات مختلف را شامل میشود. برای ارزیابی دقیقتر این آمار، فدراسیون باید جدولی شامل نام مسابقه، رده سنی، تعداد اعزامیها و رنگ مدالها منتشر کند تا مشخص شود سهم هر تیم و هر رویداد در این مجموع چقدر بوده است.
بوکس زنان؛ اتفاق تاریخی یا آغاز یک مسیر دشوار؟
راهاندازی بوکس زنان یکی دیگر از محورهای دفاع مهدیپور است. فعالیت رسمی زنان ایرانی در رشته بوکس سالها با محدودیتهای اجرایی و فرهنگی روبهرو بود و مدیران مختلف فدراسیون درباره فراهم کردن شرایط آن صحبت کرده بودند. در دوره جدید، تیمهای دختران تشکیل شدند و نخستین حضورهای بینالمللی نیز رقم خورد.
فاطمه رستگار در بازیهای آسیایی جوانان بحرین به مدال برنز رسید؛ مدالی که بهعنوان نخستین مدال آسیایی بوکس زنان ایران معرفی شد. این نتیجه اهمیت زیادی داشت، زیرا تیم ایران در نخستین مراحل حضور رسمی خود توانست به سکو برسد.
با وجود این، آغاز فعالیت را نباید با تثبیت کامل یک ساختار حرفهای یکسان دانست. بوکس زنان برای ادامه مسیر به مسابقات داخلی منظم، مربیان متخصص، اردوهای استانی، پشتوانه پزشکی و حضور مستمر در رویدادهای بینالمللی نیاز دارد. مدال نخست میتواند نقطه شروع باشد، اما قضاوت درباره موفقیت بلندمدت این پروژه به تعداد ورزشکاران فعال و استمرار برنامهها بستگی خواهد داشت.
آمار ۹۵ هزار بیمهشده چگونه محاسبه شده است؟
یکی از بزرگترین اعداد مطرحشده از سوی مهدیپور، افزایش ورزشکاران بیمهشده بوکس از ۲۵ هزار به ۹۵ هزار نفر است. تحقق چنین رشدی به معنای نزدیک به چهار برابر شدن جامعه ثبتشده بوکس در مدت سه سال خواهد بود؛ اتفاقی که در صورت تأیید، یک تحول بزرگ در توسعه همگانی این رشته محسوب میشود.
مهدیپور همچنین از برگزاری مسابقات متعدد خردسالان، آموزش صدها داور و مربی، توزیع ۴۵ رینگ در استانها و پرداخت چندین میلیارد تومان به هیئتهای استانی سخن گفته است. او تعداد اعزامهای سه سال اخیر را ۵۵ مورد و مجموع اردوهای مرتبط را حدود ۲۷۵ مرحله اعلام کرد. به گفته او، ملیپوشان در این مدت مجموعاً ۵۱۱ روز خارج از کشور حضور داشتهاند.
این ارقام در مصاحبه سرمربی جوانان مطرح شدهاند، اما برای راستیآزمایی کامل به دادههای سامانه بیمه ورزشی، صورتهای مالی و تقویم رسمی اردوها و اعزامها نیاز است. انتشار چنین اسنادی میتواند دفاع فدراسیون را از سطح اظهارات شفاهی به یک گزارش قابل سنجش ارتقا دهد.
بهویژه درباره رشد بیمهشدگان باید روشن شود آیا عدد ۹۵ هزار نفر مربوط به اعضای فعال سالانه است یا مجموع ثبتنامها و تمدیدها در چند سال. همچنین مشخص نیست چه تعداد از این افراد بوکسور مسابقهای، ورزشکار آموزشی یا عضو کوتاهمدت باشگاهها بودهاند.
لغو اعزام جوانان؛ فدراسیون مقصر بود؟
بخشی از حواشی اخیر به اعزام نشدن تیمهای امید و جوانان به بعضی مسابقات مربوط میشود. مهدیپور مسئولیت مستقیم این اتفاق را متوجه فدراسیون نمیداند. او استدلال کرده مدیری که تیم جوانان را برای مسابقه و اردوی تدارکاتی به بلاروس میفرستد، اصولاً مخالف حضور بینالمللی ردههای پایه نیست و باید علت لغو هر اعزام را جداگانه بررسی کرد.
این دفاع زمانی قانعکننده خواهد بود که علت رسمی عدم اعزام اعلام شود. مشکلات مالی، صادر نشدن مجوز، محدودیت پرواز، تأخیر در دریافت ویزا یا تصمیم دستگاههای بالادستی، هرکدام مسئولیت متفاوتی ایجاد میکنند. عبارت کلی «فدراسیون مقصر نبود» بدون تشریح زنجیره تصمیمگیری، پرسش ورزشکاران و خانوادهها را بهطور کامل پاسخ نمیدهد.
مهدیپور گفته است تعدادی از جوانانی که به رقابت اندونزی اعزام نشدند، در اردوی ازبکستان حضور یافتهاند و گروه دیگری نیز برای مسابقات هند در نظر گرفته شدهاند. هدف نهایی کادر فنی، آمادهسازی این نفرات برای مسابقات جهانی مونتهنگرو عنوان شده است.
پوستاندازی تیم بزرگسالان؛ صبر تا چه زمانی؟
سرمربی جوانان از جوانگرایی در تیم ملی بزرگسالان نیز دفاع کرده و معتقد است انتقال بوکسورهای ۱۹ و ۲۰ ساله به تیم اصلی، برای رسیدن به مدالهای آسیایی و المپیک ضروری است. از نگاه او، نمیتوان انتظار داشت بازسازی کامل تیم بزرگسالان ظرف سه سال به نتیجه قطعی برسد.
این دیدگاه از نظر فنی منطقی است؛ ورزشکاران رده جوانان برای رسیدن به سطح بزرگسالان به تجربه، مسابقه و سازگاری بدنی نیاز دارند. اما جوانگرایی زمانی موفق تلقی میشود که همراه با شاخصهای قابلاندازهگیری باشد؛ از جمله افزایش پیروزی برابر رقبای مطرح، بهبود رنکینگ، کسب سهمیهها و نزدیک شدن به مدال.
بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ آیچی–ناگویا یکی از مهمترین آزمونهای پیشروی بوکس ایران است و رشته بوکس در برنامه رسمی این مسابقات حضور دارد. مهدیپور احتمال داده است تیم جوانشده حتی در ناگویا نیز به نتیجه مطلوب نرسد، اما پایهگذاری صورتگرفته در آینده ثمر بدهد.
چنین رویکردی باید با یک برنامه زمانی همراه باشد. اگر ناگویا ایستگاه میانی است، فدراسیون باید روشن کند هدف نهایی کدام مسابقات است، چند بوکسور در چرخه المپیک قرار دارند و معیار ادامه همکاری با مربیان چیست.
حل مشکلات درون خانواده یا پاسخگویی عمومی؟
مهدیپور بوکس ایران را یک خانواده توصیف کرده و روحالله حسینی را «پدر خانواده» دانسته است. او معتقد است اختلافها باید درون مجموعه حل شوند و حاشیهها نباید تمرکز بوکسورهای جوان را برهم بزنند.
حفظ آرامش تیمها اهمیت دارد، اما فدراسیون ورزشی فقط یک خانواده خصوصی نیست. این نهاد از بودجه عمومی، امکانات دولتی و حمایت نهادهای ملی استفاده میکند و در برابر ورزشکاران، رسانهها و افکار عمومی مسئول است. حل اختلافهای شخصی میتواند درون مجموعه انجام شود، ولی موضوعاتی مانند هزینه ۷۰ میلیارد تومانی، تعداد اعزامها و آمار بیمهشدگان به شفافیت عمومی نیاز دارند.
جمعبندی؛ دستاوردهای واقعی در کنار آمارهای نیازمند سند
دفاع رضا مهدیپور از مدیریت روحالله حسینی بر چند موفقیت مهم استوار است. سه مدال تاریخی جوانان در مسابقات جهانی مونتهنگرو، مدال جام جهانی و آغاز مدالآوری زنان، دستاوردهایی هستند که نمیتوان آنها را نادیده گرفت. توسعه امکانات و توجه بیشتر به ردههای پایه نیز میتواند زیرساخت آینده بوکس ایران را تقویت کند.
در مقابل، آمارهایی مانند هزینه بیش از ۷۰ میلیارد تومانی آکادمی، رشد اعضای بیمهشده تا ۹۵ هزار نفر، ۵۵ اعزام، ۲۷۵ اردو و حضور ۵۱۱روزه ورزشکاران در خارج از کشور باید در قالب گزارش رسمی منتشر شوند.
بوکس ایران برای پایان دادن به حاشیهها فقط به حمایت مربیان نیاز ندارد؛ ترکیب موفقیت فنی با شفافیت مالی و مدیریتی است که میتواند اعتماد ورزشکاران و هواداران را افزایش دهد. مدالهای جوانان نشان میدهد ظرفیت پیشرفت وجود دارد، اما ارزش واقعی این دستاوردها زمانی بیشتر میشود که مسیر هزینهکرد، انتخاب ورزشکاران و هدفگذاری برای ناگویا و المپیک نیز به همان اندازه روشن باشد.