علی دایی در محاصره سلفی‌بگیرها؛ خروج پردردسر از مراسم یادبود اکبر عبدی

مراسم یادبود زنده‌یاد اکبر عبدی عصر چهارشنبه هفتم مرداد ۱۴۰۵ در مسجد جامع شهرک غرب تهران برگزار شد. در این مراسم طیف گسترده‌ای از بازیگران، کارگردانان، خوانندگان، مدیران فرهنگی و چهره‌های ورزشی حضور داشتند و علی دایی نیز برای ادای احترام به خانواده این بازیگر سرشناس به مسجد رفت.

حضور دایی خیلی زود توجه بخشی از جمعیت حاضر در بیرون مسجد را جلب کرد. تصاویر منتشرشده نشان می‌دهد هنگام ورود و به‌ویژه خروج او، افراد زیادی اطرافش جمع شدند و تلاش کردند با تلفن همراه از او فیلم یا عکس بگیرند. برخی حاضران نیز نام او را صدا زدند و تشویقش کردند؛ وضعیتی که عبور عادی اسطوره فوتبال ایران از میان جمعیت را دشوار کرد.

استقبال مردمی یا ازدحام آزاردهنده؟

محبوبیت علی دایی و اشتیاق مردم برای دیدن او موضوع تازه‌ای نیست. او در بسیاری از برنامه‌های عمومی با استقبال گسترده مواجه می‌شود، اما موقعیت مراسم یادبود با ورزشگاه، جشن یا برنامه هواداری تفاوت دارد.

افرادی که اطراف مسجد جمع شده بودند، احتمالاً بخش مهمی از رفتار خود را نشانه علاقه به دایی می‌دانستند. گرفتن یک عکس کوتاه یا ثبت تصویر یک چهره محبوب، در نگاه هوادار ممکن است اتفاقی ساده باشد؛ اما تکرار همین درخواست از سوی ده‌ها نفر، می‌تواند مسیر حرکت فرد را مسدود و فضای مجلس سوگواری را از هدف اصلی خود دور کند.

گزارش ایسنا تأیید می‌کند که مردم پس از پایان مراسم، علی دایی و عادل فردوسی‌پور را در فضای بیرونی مسجد تشویق کردند. هم‌زمان تصاویر رسانه‌ای از تجمع فشرده جمعیت در اطراف دایی منتشر شد؛ بنابراین اصل استقبال گسترده و دشواری رفت‌وآمد او قابل تأیید است، هرچند تعبیرهایی مانند «هجوم» یا «محاصره» بیشتر توصیف رسانه‌ای شدت ازدحام هستند.

مراسم اکبر عبدی زیر سایه سلفی‌ها

حاشیه سلفی گرفتن تنها به حضور علی دایی محدود نبود. براساس گزارش ایرنا، شمار زیادی از افراد حاضر در مراسم به‌دنبال عکس گرفتن با هنرمندان بودند و این رفتار با اعتراض برخی چهره‌ها از جمله آزیتا حاجیان و بهنوش بختیاری مواجه شد. حاجیان تأکید کرد افرادی که برای همدردی آمده‌اند باید شأن مراسم را رعایت کنند و مجلس ترحیم جای مناسبی برای درخواست سلفی نیست.

ازدحام به اندازه‌ای بود که تعداد زیادی از حاضران نتوانستند وارد سالن اصلی مسجد شوند و بخشی از جمعیت نیز برنامه را به‌صورت ایستاده دنبال کردند. این شرایط نشان می‌دهد شلوغی صرفاً در لحظه حضور دایی ایجاد نشده بود؛ مراسم از ابتدا به دلیل محبوبیت اکبر عبدی و حضور چهره‌های متعدد با تراکم بالای جمعیت روبه‌رو بود.

با ورود چهره‌هایی مانند دایی یا فردوسی‌پور، تمرکز بخشی از جمعیت از مراسم اصلی به ثبت تصویر با مهمانان تغییر کرد. همین اتفاق سبب شد صحنه‌هایی که باید بیانگر همدردی با خانواده عبدی باشد، در فضای مجازی با تیترهایی درباره «خروج پردردسر علی دایی» بازتاب پیدا کند.

چه چهره‌هایی در مراسم حضور داشتند؟

علاوه بر علی دایی، عادل فردوسی‌پور، پرویز پرستویی، ایرج طهماسب، حمید جبلی، داود میرباقری، علیرضا خمسه، محمدرضا شریفی‌نیا، امین حیایی، مهران غفوریان، پژمان بازغی، ابوالفضل پورعرب، کیانوش عیاری، مجید صالحی، آزیتا حاجیان و جمع دیگری از اهالی فرهنگ و هنر در مراسم حاضر شدند. سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، نیز از حاضران بود.

حمید جبلی، ایرج طهماسب، پرویز پرستویی و ابوالحسن داودی درباره شخصیت و فعالیت هنری اکبر عبدی سخن گفتند. محمد اصفهانی نیز قطعه‌ای به یاد این بازیگر اجرا کرد. بخش‌هایی از آثار عبدی، برنامه‌های مذهبی و نوحه‌ای به زبان آذری نیز در مجلس پخش یا اجرا شد.

طهماسب از شیرینی و شخصیت منحصربه‌فرد بازی عبدی گفت و پرستویی نیز بر عشق او به سینما و مهربانی‌اش با مردم و بیماران تأکید کرد. محور اصلی سخنان نزدیکان عبدی این بود که او نه‌فقط یک بازیگر توانمند، بلکه هنرمندی مردمی و کمک‌کننده به دیگران بود.

درخواست متفاوت خانواده اکبر عبدی

خانواده اکبر عبدی پیش از برگزاری مراسم از دوستان و علاقه‌مندان خواسته بودند به‌جای تهیه تاج گل و بنر، هزینه آن را برای حمایت از بیماران پروانه‌ای اختصاص دهند. این درخواست، وجهی از فعالیت‌های خیرخواهانه عبدی و خانواده‌اش را برجسته کرد و مراسم را به فرصتی برای کمک به بیماران مبتلا به بیماری پروانه‌ای تبدیل ساخت.

همین خواسته نشان می‌دهد خانواده تلاش داشتند یادبود از قالب تشریفاتی معمول فراتر برود و نتیجه‌ای اجتماعی داشته باشد. بااین‌حال، بازتاب گسترده رفتار سلفی‌بگیران و ازدحام اطراف چهره‌ها، بخشی از پیام اصلی مراسم را تحت‌الشعاع قرار داد.

اکبر عبدی چه زمانی درگذشت؟

اکبر عبدی، بازیگر شناخته‌شده سینما، تئاتر و تلویزیون، جمعه دوم مرداد ۱۴۰۵ پس از بستری شدن در بیمارستان و بر اثر ایست قلبی در ۶۶سالگی درگذشت. پیکر او صبح یکشنبه چهارم مرداد از مقابل تالار وحدت تشییع و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.

عبدی فعالیت هنری خود را از اواخر دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد و با مجموعه «باز مدرسم دیر شد» در تلویزیون شناخته شد. حضور در فیلم‌هایی مانند «اجاره‌نشین‌ها»، «مادر»، «هنرپیشه»، «آدم‌برفی»، «دلشدگان» و مجموعه فیلم‌های «اخراجی‌ها» جایگاه او را در حافظه چند نسل از مخاطبان ایرانی تثبیت کرد. او برای بازی در فیلم‌های «مادر» و «خوابم می‌آد» دو سیمرغ بلورین نقش مکمل مرد دریافت کرده بود.

سلفی گرفتن در مراسم سوگواری؛ مرز کجاست؟

رفتار مشابه در مراسم تشییع اکبر عبدی نیز مشاهده شده بود. برخی افراد برای تولید محتوا، مصاحبه یا ثبت تصاویر خود به محل خاکسپاری رفته بودند و چهره‌هایی مانند رضا عطاران، مجید صالحی و احمدرضا عابدزاده زیر فشار جمعیتی قرار گرفتند که به‌دنبال گرفتن عکس بود.

نمی‌توان همه افراد حاضر را با یک قضاوت توصیف کرد. بسیاری برای وداع با هنرمندی آمده بودند که سال‌ها با آثارش زندگی کرده‌اند. دیدن چهره‌های شناخته‌شده در فاصله نزدیک نیز طبیعتاً هیجان ایجاد می‌کند. مشکل زمانی آغاز می‌شود که ثبت عکس بر همدردی، حفظ نظم و احترام به خانواده فرد درگذشته اولویت پیدا کند.

شبکه‌های اجتماعی ارزش یک تجربه شخصی را به تصویری تبدیل کرده‌اند که باید فوراً منتشر شود. در چنین فضایی، برخی افراد احساس می‌کنند ملاقات با چهره مشهور بدون گرفتن سلفی کامل نشده است؛ حتی اگر این ملاقات در مسجد، بیمارستان یا مراسم خاکسپاری اتفاق افتاده باشد.

حضور دایی چه پیامی داشت؟

حضور علی دایی در مراسم، پیش از هر چیز ادای احترام یک چهره ورزشی به یکی از بازیگران محبوب ایران بود. او سخنرانی یا اظهارنظر ویژه‌ای نداشت و تنها برای همراهی با خانواده عبدی در مجلس حاضر شد.

اما واکنش مردم بار دیگر نشان داد دایی هنگام حضور در فضای عمومی به‌سختی می‌تواند مانند یک مهمان عادی رفت‌وآمد کند. در این مراسم نیز تجمع هواداران سبب شد ورود و خروج او به یکی از پربازدیدترین حاشیه‌های مجلس تبدیل شود.

استقبال مردم از علی دایی نشانه محبوبیت او بود، اما صحنه‌های خروجش یک پرسش مهم را دوباره مطرح کرد: آیا علاقه به یک چهره مشهور، اجازه می‌دهد آرامش او و شأن یک مراسم سوگواری نادیده گرفته شود؟

مجلس یادبود اکبر عبدی برای بزرگداشت هنرمندی برگزار شد که دهه‌ها مردم را خنداند. مناسب‌ترین ادای احترام به او و خانواده‌اش شاید نه گرفتن عکس با مهمانان، بلکه رعایت همان آرامش و همدردی‌ای بود که چنین مراسمی برای آن شکل گرفته است.