دختر ۱۵ سالهای که آسیا را شگفتزده کرد؛ از آرزوی «دلِ خوش» تا رویای مدال المپیک / آناهیتا زارعی چقدر به ناگویا نزدیک است؟
اولین سفر بینالمللی آناهیتا زارعی به جای یک تجربه ساده، با چهار مدال آسیایی تمام شد. وزنهبردار ۱۵ ساله ایرانی در دسته ۷۷ کیلوگرم قهرمانی نوجوانان و جوانان آسیا در تاشکند، برنز یکضرب، طلای دوضرب و طلای مجموع نوجوانان را گرفت و در رقابت با وزنهبرداران بزرگتر نیز نقره دوضرب جوانان را به دست آورد. اما چیزی که نام او را فراتر از جامعه وزنهبرداری مطرح کرد، چند ثانیه بعد از مسابقه اتفاق افتاد؛ وقتی بعد از ماهها تمرین و فشار، برای خودش نه ماشین و شهرت، بلکه «دلی خوش» آرزو کرد. حالا زارعی از بازیهای آسیایی ناگویا و حتی المپیکهای ۲۰۲۸ و ۲۰۳۲ حرف میزند؛ هدفهایی بسیار بزرگ که شاید برای یک نوجوان دور به نظر برسند، اما رکوردهای تاشکند نشان میدهند این آرزوها کاملاً بدون پشتوانه نیستند.
۱۱:۰۳ - ۲۹ مرداد ۱۴۰۵
وانانیوز|
فهرست رسمی فدراسیون وزنهبرداری آسیا تاریخ تولد آناهیتا زارعی را ۲۰ ژوئن ۲۰۱۱ ثبت کرده است؛ یعنی او در زمان رقابتهای تاشکند تنها ۱۵ سال داشت. همین سند نشان میدهد زارعی همزمان در رده نوجوانان و جوانان دسته ۷۷ کیلوگرم ثبتنام کرده بود.
اهمیت این مسئله زمانی بیشتر میشود که بدانیم او نخستین تجربه بینالمللی خود را پشت سر میگذاشت. خبرآنلاین نیز در گفتوگوی تازه با زارعی تأیید کرده که قهرمانی آسیا اولین مسابقه برونمرزی زندگی حرفهای او بوده است.
برای ورزشکاری در این سن، حضور در گروه A مسابقات قهرمانی آسیا به خودی خود فشار زیادی ایجاد میکند؛ چه رسد به اینکه مقابل ورزشکارانی قرار بگیرد که بعضی از آنها سه، چهار و حتی پنج سال بزرگتر هستند.
رکورد آناهیتا زارعی در تاشکند؛ ۹۲ کیلو یکضرب و ۱۲۶ کیلو دوضرب
اعداد، کیفیت عملکرد زارعی را بهتر از هر توصیفی نشان میدهند.
او در یکضرب ابتدا ۹۲ کیلوگرم را مهار کرد، اما در دو تلاش بعدی روی ۹۶ و ۹۸ کیلوگرم موفق نبود و با همان ۹۲ کیلو، مدال برنز نوجوانان را گرفت.
نمایش اصلی او در دوضرب رقم خورد. زارعی هر سه وزنه ۱۱۸، ۱۲۳ و ۱۲۶ کیلوگرمی را بالای سر برد و با بهترین رکورد ۱۲۶ کیلو، قهرمان دوضرب نوجوانان شد. مجموع او به ۲۱۸ کیلوگرم رسید و طلای مجموع نوجوانان آسیا را نیز برای ایران به همراه آورد.
این پایان کار نبود. چون زارعی همزمان در جدول جوانان نیز حضور داشت، رکورد ۱۲۶ کیلوگرمی دوضرب برای او یک مدال نقره جوانان آسیا هم به همراه داشت. منابع خبری رسمی نیز همین ترکیب چهار مدال را تأیید کردهاند: دو طلای نوجوانان، یک برنز نوجوانان و یک نقره جوانان.
فاصله زارعی با بهترین جوانان آسیا چقدر بود؟
اینجا عملکرد دختر ۱۵ ساله ایران حتی جالبتر میشود.
در رقابت مجموع جوانان دسته ۷۷ کیلوگرم، آینات ژوماگالی از قزاقستان با مجموع ۲۳۷ کیلوگرم قهرمان شد. دلنورا خولدوروا از ازبکستان با ۲۲۴ کیلو نقره گرفت و دلنوزا فیضاللهیوا، دیگر وزنهبردار ازبک، با ۲۲۳ کیلوگرم روی سکوی سوم قرار گرفت.
زارعی با مجموع ۲۱۸ کیلوگرم تنها ۵ کیلوگرم با رکورد برنز جوانان فاصله داشت.
یعنی ورزشکاری که هنوز در رده نوجوانان است، در اولین مسابقه خارجی خود تا فاصله پنج کیلویی سکوی مجموع جوانان آسیا پیش رفته است.
این شاید مهمترین نشانه درباره ظرفیت فنی او باشد؛ مدالهای نوجوانان ارزشمند هستند، اما توانایی رقابت با ورزشکاران بزرگتر تصویر دقیقتری از سقف احتمالی یک استعداد ارائه میدهد.
یک مقایسه جذاب؛ فقط ۲ کیلو پایینتر از برنز بزرگسالان آسیا
برای درک بهتر رکورد ۲۱۸ کیلوگرمی زارعی میتوان آن را با قهرمانی بزرگسالان آسیا در سال ۲۰۲۶ مقایسه کرد.
در رقابت بزرگسالان آسیا در گاندینگر هند، لیائو گویفانگ از چین با مجموع ۲۶۵ کیلوگرم قهرمان دسته ۷۷ کیلوگرم شد و سانجانا از هند با ۲۲۰ کیلوگرم مدال برنز گرفت.
یعنی مجموع آناهیتا زارعی در تاشکند فقط دو کیلوگرم کمتر از حدنصاب برنز بزرگسالان آسیا در آن مسابقه بوده است.
البته از این مقایسه نباید نتیجه گرفت که زارعی همین حالا مدعی قطعی مدال بزرگسالان یا بازیهای آسیایی است. ترکیب ورزشکاران در دو مسابقه متفاوت است، همه قدرتهای قاره الزاماً با بهترین نفرات خود در هر رویداد حاضر نمیشوند و شرایط اوج آمادگی نیز یکسان نیست.
اما برای یک وزنهبردار ۱۵ ساله، نزدیک شدن به چنین اعدادی نشانهای بسیار جدی از استعداد است.
چرا مصاحبه «دل خوش» اینقدر دیده شد؟
زارعی بعد از مسابقه هنوز در فضای هیجانی کسب مدال بود. خودش در گفتوگوی تازهاش توضیح داده که تازه فهمیده بود علاوه بر سه مدال نوجوانان، در جوانان هم مدال گرفته و احساس میکرد نتیجه زحمات خودش، مربیان، کادر فنی و فدراسیون را داده است.
همان لحظه بود که در یک مصاحبه صمیمی برای خودش «دلی خوش» آرزو کرد؛ جملهای ساده که برخلاف پاسخهای کلیشهای بسیاری از مصاحبههای ورزشی، کاملاً خودجوش به نظر میرسید.
شاید دلیل واکنش گسترده به همین سادگی برگردد. پشت چهار مدال، ساعتهای تمرین، اردو، کنترل وزن، فشار مسابقه و دوری از خانواده وجود دارد؛ اما پاسخ یک نوجوان پس از رسیدن به موفقیت بزرگ فقط یک خواسته انسانی بود.
این جمله حالا بخشی از تصویری شده که مخاطبان از پدیده جدید وزنهبرداری زنان ایران دارند: ورزشکاری بسیار جوان که در کنار جاهطلبی ورزشی، هنوز لحن و احساسات طبیعی سن خودش را حفظ کرده است.
بهترین لحظه زارعی؛ لبخند الهام حسینی
زارعی بهترین لحظه حضورش در تاشکند را نه زمان قرار گرفتن روی سکو، بلکه چند ثانیه بعد از آخرین دوضرب خود توصیف کرده است.
او گفته پس از مهار آخرین وزنه وقتی برگشت و چهره الهام حسینی، سرمربی تیم ملی زنان را دید که لبخند میزند، احساس رضایت زیادی پیدا کرد؛ چون هم مربیاش را خوشحال کرده و هم مدال گرفته بود.
این رابطه از یک جهت نمادین هم هست. الهام حسینی خودش یکی از چهرههای تاریخساز وزنهبرداری زنان ایران بوده و حالا در نقش سرمربی نسلی را هدایت میکند که سن بعضی اعضایش به ۱۵ و ۱۶ سال میرسد.
نتایج تاشکند نشان داد این پشتوانهسازی فقط در حد شعار باقی نمانده است.
دختران ایران در تاشکند تاریخسازی کردند
موفقیت زارعی بخشی از یک عملکرد تیمی بسیار مهم بود.
تیم دختران نوجوان ایران در پایان مسابقات تاشکند با ۵۳۴ امتیاز برای نخستین بار نایبقهرمان آسیا شد و تنها ۱۷ امتیاز کمتر از قزاقستانِ قهرمان داشت. ایران در این رده شش طلا، سه نقره و سه برنز گرفت.
در رده جوانان نیز تیم دختران ایران با ۴۷۰ امتیاز برای نخستین بار روی سکوی سوم تیمی آسیا ایستاد؛ ازبکستان و قزاقستان اول و دوم شدند.
در نتیجه داستان زارعی را نباید فقط ظهور یک استعداد فردی دانست. تاشکند نشان داد وزنهبرداری زنان ایران در ردههای پایه در حال ساختن نسلی است که میتواند در سالهای آینده وارد ترکیب بزرگسالان شود.
آیا آناهیتا زارعی به بازیهای آسیایی ناگویا میرود؟
خود زارعی با احتیاط حرف زده و گفته «در صورت اعزام» امیدوار است در ناگویا افتخارآفرینی کند؛ نکتهای که نشان میدهد حضورش هنوز نباید قطعی تلقی شود.
او در ماههای گذشته در اردوهای تیم ملی زنان حضور داشته و فدراسیون نیز در رکوردگیریهای تیم ملی نام و ویدئوی او را منتشر کرده است.
از نظر برنامه مسابقات نیز دسته ۷۷ کیلوگرم زنان در بازیهای آسیایی آیچی–ناگویا وجود دارد. طبق برنامه فعلی، رقابت این دسته ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶ برگزار خواهد شد.
بنابراین زارعی دقیقاً در وزنی مسابقه میدهد که در ناگویا هم روی برنامه قرار دارد.
اما انتخاب نهایی یک بحث دیگر است. بازیهای آسیایی مسابقه بزرگسالان است و کادر فنی باید میان تجربه، رکورد روز، آمادگی بدنی و شانس مدال نفرات مختلف تصمیم بگیرد. نتیجه درخشان تاشکند شانس زارعی را بالا برده، اما تا اعلام رسمی ترکیب نمیتوان او را مسافر قطعی ژاپن دانست.
از ناگویا تا لسآنجلس؛ رویای المپیک چقدر واقعی است؟
زارعی در گفتوگوی خود دو هدف بلندمدت را هم نام برده است: المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس و المپیک ۲۰۳۲ بریزبن.
او صریح گفته میخواهد روزی روی سکوی المپیک بایستد و سختیهای مسیر را هم میشناسد.
برای ورزشکاری متولد ۲۰۱۱، المپیک ۲۰۲۸ بسیار زود از راه میرسد و رسیدن به سطح مدال جهانی در چنین فاصله کوتاهی دشوار است. اما ۲۰۳۲ میتواند از نظر چرخه سنی نقطهای بسیار منطقیتر باشد؛ زمانی که زارعی هنوز در ابتدای دوران اوج یک وزنهبردار قرار خواهد داشت.
البته فاصله میان قهرمانی نوجوانان آسیا و مدال المپیک بسیار زیاد است. افزایش رکورد بدون آسیبدیدگی، سازگاری با سطح بزرگسالان، تجربه مسابقات جهانی، ثبات روانی و عبور از مسیر گزینشی همه بخشی از این راه هستند.
اما چیزی که نمیتوان نادیده گرفت این است که نقطه شروع او بسیار امیدوارکننده است.
«دل خوش» یک قهرمان ۱۵ ساله؛ شاید شروع یک مسیر بزرگ
آناهیتا زارعی در اولین مسابقه خارجی خود ۲۱۸ کیلوگرم مجموع ثبت کرد، قهرمان نوجوانان آسیا شد، در میان جوانان مدال گرفت و فقط پنج کیلو با برنز مجموع رده بالاتر فاصله داشت.
در همین سن، او حالا در اردوهای تیم ملی بزرگسالان دیده میشود و نام بازیهای آسیایی و المپیک را بهعنوان اهداف بعدی مطرح میکند.
اما شاید چیزی که مخاطبان بیشتر از تمام اعداد به خاطر بسپارند همان آرزوی ساده بعد از مسابقه باشد؛ اینکه پس از این همه تمرین و فشار، برای خودش «دلی خوش» خواست.
اگر مسیر پیشرفت زارعی با همان سرعت تاشکند ادامه پیدا کند، شاید چند سال دیگر همان جمله دوباره بازنشر شود؛ این بار نه بعد از سکوی نوجوانان آسیا، بلکه کنار سکویی بسیار بزرگتر.
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
