وعده دنیامالی پیش از ناگویا؛ «دست پُر برمی‌گردیم» / هشدار به استقلال و تراکتور درباره تیم امید

مراسم بدرقه کاروان ایران شامگاه شنبه ۷ شهریور در آکادمی ملی المپیک برگزار شد؛ مراسمی برای کاروانی که در آخرین آمار اعلام‌شده ۳۱۲ ورزشکار شامل ۲۱۵ مرد و ۹۷ زن دارد. اصغر رحیمی، سرپرست کاروان، گفته ثبت‌نام نهایی نیز در روزهای آینده در ژاپن تکمیل خواهد شد. این رقم نسبت به فهرست اولیه تیرماه تغییر کرده است؛ آن زمان ۳۰۸ ورزشکار شامل ۲۱۴ مرد و ۹۴ زن ثبت شده بودند.

بازی‌های آسیایی آیچی ـ ناگویا به‌صورت رسمی از ۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۲۰۲۶، برابر با ۲۸ شهریور تا ۱۲ مهر ۱۴۰۵ برگزار می‌شود و برنامه رسمی میزبان ۴۳ رشته ورزشی را دربر می‌گیرد. البته برخی رقابت‌ها، از جمله فوتبال، پیش از مراسم افتتاحیه آغاز خواهند شد.

دنیامالی: کاروان آماده است و باید مردم را خوشحال کند

وزیر ورزش در مراسم بدرقه تأکید کرد که طی دو سال گذشته کمیته ملی المپیک و فدراسیون‌ها برای آماده‌سازی تیم‌ها فعالیت کرده‌اند و حتی شرایط دشوار ماه‌های اخیر باعث تعطیلی اردوها نشده است. او گفت تمام الزامات فنی و اجرایی مورد نیاز فراهم شده و از تجربه متخصصان در کارگروه‌های مختلف استفاده شده است.

دنیامالی از نتیجه مشخص یا تعداد معینی مدال صحبت نکرد، اما لحن او سطح توقع را بالا برد. عبارت‌هایی مانند «با دستان پر برمی‌گردند» و «خبرهای خوبی خواهید شنید» عملاً یعنی وزارت ورزش عملکردی بهتر از یک حضور معمولی انتظار دارد.

معیار مقایسه هم روشن است.

ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو با ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز؛ مجموعاً ۵۴ مدال در رده هفتم آسیا قرار گرفت. تعداد طلاها نسبت به چند دوره قبل کاهش یافته بود و ایران یک پله پایین‌تر از جاکارتا ۲۰۱۸ ایستاد.

بنابراین وقتی مسئولان کاروان می‌گویند انتظار نتیجه بهتر دارند، در عمل باید یا تعداد طلاهای ایران افزایش یابد یا رتبه هفتم هانگژو ارتقا پیدا کند؛ صرف افزایش تعداد کل مدال‌ها بدون افزایش طلا الزاماً جایگاه ایران در جدول را بهتر نمی‌کند.

نزدیک به یک‌سوم کاروان ایران زن هستند

یکی از مهم‌ترین بخش‌های صحبت دنیامالی به ورزش زنان اختصاص داشت.

او گفت در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه تعداد زنان کاروان ایران بسیار محدود بود اما اکنون نزدیک به ۱۰۰ زن راهی ژاپن می‌شوند. آمار نهایی فعلی این بخش را تأیید می‌کند: ۹۷ زن از مجموع ۳۱۲ ورزشکار؛ یعنی حدود ۳۱ درصد کاروان ایران.

این عدد حتی نسبت به آخرین بازی‌های آسیایی هم افزایش محسوسی دارد. پیش از هانگژو، فهرست نهایی ایران شامل ۲۸۹ ورزشکار بود و ۷۸ نفر از آنها زن بودند؛ سهمی در حدود ۲۷ درصد. در ناگویا تعداد زنان تقریباً ۱۹ نفر بیشتر شده و سهم آنها از کل کاروان نیز حدود چهار واحد درصد افزایش یافته است.

البته عدد «۱۵ زن در دوحه ۲۰۰۶» که دنیامالی به حافظه خود ارجاع داد، باید با آرشیو رسمی آن دوره تطبیق داده شود و بهتر است فعلاً به‌عنوان گفته وزیر نقل شود، نه آمار قطعی تاریخی.

اما در اصل روند تردیدی وجود ندارد: ورزش زنان ایران در ترکیب کاروان بازی‌های آسیایی نسبت به دو دهه قبل سهم بسیار بزرگ‌تری پیدا کرده است.

اهمیت واقعی این رشد زمانی مشخص می‌شود که تعداد مدال‌ها نیز افزایش پیدا کند. هانگژو نشان داد رشته‌هایی مانند قایقرانی، تکواندو، کاراته، کوراش، دوچرخه‌سواری و کبدی زنان قابلیت سکو دارند. دنیامالی نیز حالا صراحتاً از «درخشش ویژه» زنان در ناگویا سخن می‌گوید.

گره اصلی فوتبال امید؛ استقلال و تراکتور

جنجالی‌ترین بخش سخنان وزیر ورزش درباره تیم فوتبال امید بود.

دنیامالی گفت جلسه‌ای با مهدی تاج و مسئولان استقلال و تراکتور برگزار شده و باشگاه‌ها شرایط تیم امید را درک می‌کنند. او در عین حال پذیرفت که مسئله یک‌طرفه نیست؛ استقلال و تراکتور خودشان مسابقات بسیار مهمی در لیگ نخبگان آسیا دارند.

مشکل از تقویم شروع می‌شود.

مسابقات فوتبال بازی‌های آسیایی از ۲۳ شهریور آغاز می‌شوند و ایران نخستین دیدار خود را چهارشنبه ۲۵ شهریور مقابل امارات برگزار می‌کند. تیم حسین عبدی در گروه B با امارات، چین و کره شمالی هم‌گروه است. در همان بازه، مرحله لیگ رقابت‌های باشگاهی آسیا از ۲۳ شهریور آغاز می‌شود.

یعنی باشگاه ممکن است دو روز قبل از بازی ایران و امارات، خودش در لیگ نخبگان مسابقه داشته باشد.

این تداخل صرفاً یک اختلاف سلیقه میان سرمربی باشگاهی و تیم ملی نیست؛ یک مشکل واقعی تقویمی است.

تراکتور قبلاً رسماً مخالفت کرده بود

باشگاه تراکتور پیش‌تر موضعی کاملاً صریح داشت.

سیدحجت کریمی، مدیرعامل تراکتور، اعلام کرده بود با در اختیار گذاشتن دو بازیکن موردنظر تیم امید موافق نیست، چون تیمش همزمان در لیگ برتر، لیگ نخبگان و جام حذفی حضور دارد و نمی‌تواند مهره‌های مهمش را از دست بدهد. در آن مقطع نام مهدی هاشم‌نژاد و امیرحسین حسین‌زاده مطرح شده بود.

بعدتر مشخص شد در فهرست ثبت‌شده برای ناگویا، امیرحسین حسین‌زاده تنها سهمیه بزرگسال تیم امید است.

استقلال نیز چند بازیکن جوان مهم دارد که در برنامه حسین عبدی بوده‌اند؛ از جمله امیرمحمد رزاقی‌نیا و اسماعیل قلی‌زاده. خود استقلال هم در همان روزها باید وارد لیگ نخبگان شود.

بنابراین هشدار امروز دنیامالی را باید در متن همین اختلاف دید.

تهدید قانونی وزیر چقدر جدی است؟

دنیامالی گفته اگر باشگاهی بازیکنش را به تیم امید ندهد، فدراسیون فوتبال «یکسری مقررات» دارد و امیدوار است کار به آنجا نرسد.

این جمله مهم است، اما نباید بیش از آنچه گفته شده تفسیر شود.

وزیر مشخص نکرده دقیقاً کدام ماده از مقررات، چه نوع جریمه‌ای و تحت چه شرایطی اعمال خواهد شد. ضمن اینکه بازی‌های آسیایی لزوماً در چارچوب پنجره‌های رسمی فیفا برگزار نمی‌شوند و همین مسئله سال‌هاست در کشورهای مختلف موجب اختلاف میان باشگاه‌ها و تیم‌های زیر ۲۳ سال می‌شود.

بنابراین تا زمانی که فدراسیون فوتبال مقرره دقیق و شیوه اجرای آن را اعلام نکرده، نمی‌توان گفت استقلال یا تراکتور قطعاً با محرومیت یا جریمه مشخصی روبه‌رو خواهند شد.

پیام سیاسی ـ مدیریتی وزیر اما واضح است: در اختلاف باشگاه و تیم امید، وزارت ورزش جانب تیم ملی را خواهد گرفت.

چرا ناگویا برای فوتبال ایران این‌قدر مهم شده است؟

دنیامالی گفت امیدوار است تیم امید «بعد از ۲۴ سال» موفق شود.

این عدد به احتمال زیاد به آخرین قهرمانی فوتبال ایران در بازی‌های آسیایی اشاره دارد. ایران در بوسان ۲۰۰۲ با پیروزی ۲ بر یک مقابل ژاپن قهرمان شد؛ جواد کاظمیان و محسن بیاتی‌نیا گل‌های فینال را زدند. از آن قهرمانی تا ناگویا دقیقاً ۲۴ سال گذشته است.

اما ناگویا برای حسین عبدی فقط هدف نهایی نیست.

کادر تیم امید این مسابقات را بخشی از پروژه رسیدن به المپیک می‌داند. خود عبدی نیز از ابتدای حضورش تأکید کرده نگاه اصلی باید به مسیر انتخابی المپیک باشد و ناگویا فرصتی برای ساخته شدن همان نسل است.

فوتبال ایران از المپیک ۱۹۷۶ مونترال به بعد نتوانسته در مسابقات فوتبال مردان المپیک حاضر شود. بنابراین عبارت «آغاز راه سهمیه المپیک» که دنیامالی به کار برد، شاید از نتیجه خود بازی‌های آسیایی نیز مهم‌تر باشد.

مشکل اینجاست که آماده‌سازی تیم امید ایده‌آل نبوده است

در کنار خوش‌بینی وزیر، یک واقعیت کمتر امیدوارکننده نیز وجود دارد.

برنامه اولیه کادر فنی این بود که اردویی متصل به مسابقات از ۱۰ شهریور در فیلیپین برگزار شود و تیم یک مسابقه تدارکاتی هم انجام دهد، اما برنامه لیگ برتر و همزمانی لیگ نخبگان، این طرح را دچار مشکل کرده است. گزارش تسنیم حتی چند روز قبل با انتقاد شدید از نحوه برنامه‌ریزی نوشته بود سطح انتظار از تیم امید «قهرمانی» است اما هماهنگی تقویمی با نیازهای آن تناسب ندارد.

این تناقض مهمی است.

از یک سو وزارت ورزش انتظار قهرمانی بعد از ۲۴ سال و شروع مسیر المپیک دارد؛ از سوی دیگر تیمی که قرار است این مأموریت را انجام دهد، هنوز درگیر زمان آزاد شدن بازیکنان باشگاهی است.

پس موفقیت فوتبال ایران در ناگویا فقط به کیفیت بازیکنان وابسته نیست؛ نحوه مدیریت همین دو هفته آینده شاید تعیین‌کننده باشد.

کاروان ۳۱۲ نفره باید از رکورد هانگژو عبور کند

برای کل ورزش ایران هم معیار عملکرد تقریباً مشخص شده است.

سرپرست کاروان امروز رسماً گفته ایران با یک «کاروان کیفی» به ژاپن می‌رود و انتظار دارد نتیجه بهتر از هانگژو باشد.

از ۱۳ طلای هانگژو، سهم بزرگی به کشتی آزاد و فرنگی، ووشو، کاراته، والیبال، شطرنج و رشته‌های انفرادی رسید. اکنون برای جهش واقعی در جدول، ایران علاوه بر حفظ رشته‌های سنتی باید از رشته‌هایی که در دوره قبل نقره و برنز گرفته‌اند طلای بیشتری بسازد.

افزایش ورزشکاران از حدود ۲۸۹ نفر در هانگژو به ۳۱۲ نفر در فهرست فعلی ناگویا نیز یعنی انتظار برای افزایش خروجی مدالی طبیعی خواهد بود.

اما تعداد نفرات به تنهایی تضمین‌کننده نتیجه نیست؛ ایران در بازی‌های آسیایی بر اساس تعداد طلا رتبه‌بندی می‌شود و همین عدد تعیین خواهد کرد وعده «دست پُر» دنیامالی در نهایت تا چه اندازه محقق شده است.

دنیامالی شایعه درباره معاونش را هم رد کرد

در پایان گفت‌وگوی امروز، از وزیر ورزش درباره برخی حرف‌وحدیث‌های مطرح‌شده پیرامون یکی از معاونانش سؤال شد و او تنها پاسخ داد: «چنین چیزی صحت ندارد.»

او توضیح بیشتری درباره مصداق یا جزئیات این موضوع ارائه نکرد؛ بنابراین فراتر رفتن از همین تکذیب کوتاه، بدون سند مستقل درست نیست.

همزمان خود دنیامالی نیز این روزها با فشار سیاسی روبه‌روست و دو طرح استیضاح درباره عملکرد وزارت ورزش در مجلس ثبت شده است. او دو روز قبل گفته بود استیضاح و پرسشگری را حق نمایندگان می‌داند و برای پاسخگویی آماده است.

در چنین فضایی، نتیجه ناگویا فقط یک پرونده ورزشی نخواهد بود؛ می‌تواند به یکی از مهم‌ترین معیارهای ارزیابی دوره مدیریت فعلی وزارت ورزش نیز تبدیل شود.

دنیامالی وعده «خبرهای خوب» داده، سهم زنان به حدود یک‌سوم کاروان رسیده و تیم فوتبال امید مأمور پایان دادن به انتظار ۲۴ ساله در بازی‌های آسیایی شده است. حالا فاصله میان شعار و نتیجه فقط چند هفته است؛ ناگویا مشخص خواهد کرد کاروان ایران واقعاً از رتبه هفتم هانگژو بالاتر می‌رود یا خوش‌بینی روز بدرقه، در حد همان مراسم باقی خواهد ماند.