هشدار جدی حسین عبدی پیش از ناگویا؛ تیم امید ایران بازیکن ندارد، اما همه انتظار مدال دارند!
حسین عبدی، سرمربی تیم فوتبال امید ایران، در فاصلهای کوتاه تا آغاز بازیهای آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ تصویری نگرانکننده از وضعیت تیمش ارائه کرد؛ تیمی که فهرست ۲۳ نفرهاش ثبت شده، اما عبدی میگوید در مقطع فعلی فقط پنج بازیکن داخلی را در اختیار دارد. تغییر برنامه لیگ برتر، همزمانی مسابقات باشگاهی آسیا با بازیهای آسیایی و مقاومت برخی باشگاهها برای تحویل بازیکنان، حالا تیم امید را در شرایطی قرار داده که سرمربی آن صریحاً میپرسد: «با پنج نفر چطور تمرین کنیم؟» اتفاقی که فراتر از یک اختلاف معمول میان باشگاه و تیم ملی، دوباره ضعف قدیمی برنامهریزی در فوتبال ایران را به نمایش گذاشته است.
۱۸:۵۸ - ۰۸ شهريور ۱۴۰۵
وانانیوز|
نشست خبری امروز یکشنبه ۸ شهریور حسین عبدی بیش از آنکه یک کنفرانس معمول قبل از مسابقات باشد، به اعلام وضعیت اضطراری برای تیم امید شباهت داشت. عبدی بخش مهمی از صحبتهایش را به مسیری اختصاص داد که از تیم نوجوانان آغاز کرده و اکنون بخش بزرگی از همان نسل را به تیم امید رسانده است؛ اما دغدغه اصلی او دیگر انتخاب استعداد یا طراحی تاکتیک نیست، بلکه مسئلهای ابتداییتر است: آیا بازیکنان اصلی اصلاً به اردو خواهند رسید؟
گزارشهای منتشرشده از آغاز این اردو نیز نگرانی سرمربی تیم امید را تأیید میکند. اردوی نهایی ابتدا با حضور تنها دو بازیکن، سهیل صحرایی و مسعود محبی آغاز شد و عبدی امروز اعلام کرد تعداد بازیکنان داخلی حاضر به پنج نفر رسیده است.
تیم امید ایران چگونه به این بحران رسید؟
ریشه اختلاف را باید در تقویم لیگ برتر جستوجو کرد. بر اساس گفتههای عبدی، در جلسات قبلی با مسئولان فوتبال توافق شده بود آخرین مسابقات باشگاهی در روزهای ۸ و ۹ شهریور برگزار شود تا از ۱۰ شهریور، بازیکنان تیم امید در اختیار کادر فنی قرار بگیرند.
اما برنامهای که بعداً از سوی سازمان لیگ اعلام شد، این معادله را کاملاً تغییر داد. دربی استقلال و پرسپولیس برای ۱۱ شهریور برنامهریزی شد و مسابقات لیگ برتر تا ۲۲ شهریور ادامه پیدا میکند. برنامه رسمی سازمان لیگ نیز برگزاری مسابقات هفتههای چهارم تا هفتم در همین بازه زمانی را تأیید میکند.
مشکل وقتی جدیتر میشود که اولین بازی ایران در ناگویا روز ۲۵ شهریور ۱۴۰۵ برابر امارات است؛ یعنی تنها سه روز پس از آخرین مسابقات برنامهریزیشده لیگ.
برای یک تیم باشگاهی شاید سه روز فاصله میان دو مسابقه پدیده عجیبی نباشد، اما تیم امید مجموعهای از بازیکنان باشگاههای مختلف است. عبدی باید نفراتی با تفکرات تاکتیکی و شرایط بدنی متفاوت را کنار هم قرار دهد، تمرین کند و سپس آنها را برای مسابقهای بینالمللی به ژاپن ببرد.
برنامه بازیهای ایران در ناگویا؛ شروع سخت با امارات
برنامه رسمی رقابتهای فوتبال مردان بازیهای آسیایی ۲۰۲۶ نیز نشان میدهد زمان چندانی برای جبران عقبماندگی وجود ندارد.
ایران روز ۱۶ سپتامبر برابر با ۲۵ شهریور در ورزشگاه WAVE KARIYA مقابل امارات قرار میگیرد. چهار روز بعد، ۲۹ شهریور، شاگردان عبدی باید با چین بازی کنند و سومین دیدار مرحله گروهی نیز اول مهر مقابل کرهشمالی برگزار میشود. سایت رسمی بازیهای آسیایی نیز برگزاری دیدار ایران و امارات در ۱۶ سپتامبر را تأیید کرده است.
ایران در گروه B با امارات، چین و کرهشمالی همگروه شده؛ گروهی که فرصت چندانی برای اشتباه باقی نمیگذارد. از چهار گروه رقابتها، تیمهای اول و دوم راهی مرحله حذفی میشوند.
به همین دلیل است که عبدی روی مسابقه اول تأکید ویژهای دارد؛ لغزش برابر امارات میتواند فشار روی تیم را پیش از تقابل با چین و کرهشمالی بهشدت افزایش دهد.
یک مشکل بزرگتر؛ استقلال، تراکتور و گلگهر هم مسابقه آسیایی دارند
بحران تیم امید فقط به لیگ برتر محدود نیست.
مرحله جدید رقابتهای باشگاهی آسیا از حوالی ۲۳ شهریور آغاز میشود و نمایندگان ایران نیز درگیر مسابقات لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیا ۲ خواهند شد؛ یعنی بعضی بازیکنان ممکن است تنها دو روز قبل از اولین بازی ایران در ناگویا برای باشگاه خود مسابقه داشته باشند.
همین اتفاق باعث شده استقلال، تراکتور و دیگر تیمهایی که بازیکنان تأثیرگذار در فهرست امید دارند، برای آزاد کردن نفراتشان با یک تصمیم دشوار روبهرو شوند.
نکته مهم این است که بازیهای آسیایی در پنجره رسمی فیفا قرار ندارند و در سطح مقررات بینالمللی، باشگاهها مانند فیفادی معمول ملزم به آزاد کردن بازیکنان نیستند؛ مشکلی که تنها مختص ایران هم نیست و سایر کشورهای آسیایی درباره بازیکنان شاغل در باشگاهها با آن مواجه هستند.
همین مسئله تحلیل بحران را پیچیدهتر میکند. نمیتوان تمام تقصیر را متوجه باشگاههایی کرد که برای بازیکنان خود قرارداد دارند و در همان روزها مسابقات مهم داخلی و آسیایی برگزار میکنند. خود عبدی نیز در نشست خبری تأکید کرد باشگاهها را مقصر نمیداند و مسئله اصلی را در برنامهریزی و مدیریت تقویم میبیند.
پرسپولیس بازیکنانش را داد؛ استقلال و تراکتور چه میکنند؟
در آخرین وضعیت اعلامشده، عبدی از پرسپولیس، گلگهر و خیبر به دلیل تحویل بازیکنانشان تشکر کرد. از سوی دیگر گزارشهایی نیز درباره تلاش پرسپولیس برای بازگرداندن سه ملیپوش امید پیش از دربی منتشر شده است؛ موضوعی که نشان میدهد حتی همکاری اولیه باشگاهها نیز الزاماً پایان اختلاف نیست.
چند روز قبل نیز خبر رسید وزیر ورزش در جلسهای با مسئولان فدراسیون، استقلال و تراکتور برای حضور بازیکنان این دو باشگاه در تیم امید به تفاهم رسیده است، اما اتفاقات اردو نشان میدهد تبدیل این تفاهم مدیریتی به حضور واقعی بازیکنان همچنان مسئله اصلی است.
فهرست ۲۳ نفره ثبت شده؛ دست عبدی برای تغییر باز نیست
مشکل دیگر حسین عبدی این است که برخلاف یک اردوی معمولی، نمیتواند به سادگی چند بازیکن جدید را جایگزین غایبان کند.
فهرست نهایی ۲۳ نفره ایران برای بازیهای آسیایی ثبت شده و طبق مقررات اعلامشده، تغییر بازیکن بعد از ثبت فهرست تنها در شرایط مشخصی مانند مصدومیت امکانپذیر است. در این فهرست چهرههایی چون امین حزباوی، امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده، سعید سحرخیزان، کسری طاهری، رضا غندیپور، دانیال ایری و امیرحسین حسینزاده حضور دارند. حسینزاده نیز تنها سهمیه بزرگسال تیم ایران در فهرست نهایی است.
بنابراین اگر بازیکنی تا روزهای پایانی در اختیار عبدی قرار نگیرد، مسئله فقط از دست رفتن چند جلسه تمرین نیست؛ ممکن است سرمربی عملاً نتواند از بخشی از فهرست ۲۳ نفرهای که ماهها قبل انتخاب کرده استفاده کند.
جمله «با پنج نفر چه تمرینی کنیم؟» چرا مهم است؟
طعنه عبدی درباره اینکه با پنج بازیکن نهایتاً میتوان «چهار به دو» بازی کرد یا برای تکمیل تمرین از مربیان کمک گرفت، شاید جذابترین بخش رسانهای نشست باشد، اما پشت این جمله یک بحران فنی جدی قرار دارد.
تیم ملی رده پایه بیش از تیم بزرگسالان به اردو نیاز دارد. بازیکنان جوان تجربه کمتری از بازی کنار یکدیگر دارند، سیستمهای تاکتیکی هنوز برای آنها تثبیت نشده و هماهنگی خطوط دفاع، هافبک و حمله نمیتواند در یکی دو جلسه ایجاد شود.
اگر بخش بزرگی از بازیکنان فقط چند روز قبل از مسابقه به اردو برسند، عبدی باید به جای آمادهسازی تاکتیکی، زمان خود را صرف ریکاوری، هماهنگی ابتدایی و تطبیق نفرات کند.
ناگویا فقط یک تورنمنت نیست؛ المپیک ۲۰۲۸ پشت این تیم قرار دارد
اهمیت ماجرا برای فوتبال ایران از مدال بازیهای آسیایی هم فراتر میرود. عبدی از ابتدا تأکید کرده ناگویا را بخشی از پروژه بزرگتر برای ساخت تیمی جهت صعود به المپیک ۲۰۲۸ لسآنجلس میداند. بخش قابل توجهی از بازیکنان کنونی نیز همان نسلی هستند که او از نوجوانان و جوانان همراهی کرده است.
این هدف برای فوتبال ایران معنای ویژهای دارد. آخرین حضور ایران در مسابقات فوتبال المپیک به مونترال ۱۹۷۶ بازمیگردد؛ هرچند ایران جواز المپیک ۱۹۸۰ را نیز کسب کرد اما در آن دوره شرکت نکرد.
در چنین شرایطی، بحرانی که امروز تیم امید تجربه میکند فقط مسئله یک اردو در شهریورماه نیست. اگر قرار است نسل فعلی پروژهای چندساله برای شکستن طلسم المپیک باشد، نحوه مدیریت همین مقاطع تعیین میکند این پروژه واقعاً بلندمدت است یا دوباره به تصمیمهای روزمره فوتبال ایران وابسته خواهد ماند.
زنگ خطر برای فوتبال ایران؛ مشکل عبدی، مشکل ساختار است
صحبتهای تند حسین عبدی را میتوان اعتراض یک سرمربی دانست، اما مسئله بنیادیتر از اختلاف یک مربی با سازمان لیگ است.
باشگاهها حق دارند نگران لیگ و مسابقات آسیایی خود باشند؛ تیم امید نیز حق دارد برای یک تورنمنت رسمی، بازیکنانش را با فرصت کافی در اختیار داشته باشد. وقتی هر دو طرف استدلال قابل دفاعی دارند، مسئولیت حل تعارض بر دوش ساختاری است که تقویم لیگ، منافع تیمهای ملی و تعهدات باشگاهها را از ماهها قبل هماهنگ میکند.
ایران ۲۵ شهریور مقابل امارات بازی خواهد کرد؛ این مسابقه به دلیل اختلافات داخلی فوتبال ایران عقب نمیافتد. عبدی نیز گفته حتی اگر تنها ۱۰ بازیکن و یک دروازهبان داشته باشد، تیمش راهی ناگویا خواهد شد.
اما پرسش اصلی چیز دیگری است: اگر تیم امید با فهرستی ناقص، بدون اردوی کافی و با بازیکنان خسته وارد ناگویا شود، آیا بعداً میتوان صرفاً کادر فنی و بازیکنان را بابت نتیجه پاسخگو دانست؟
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
