پاشازاده بعد از دربی ۱۰۷: به بختیاریزاده و تارتار نمره ۱۹ میدهم / این دربی ترس نداشت
مهدی پاشازاده از معدود پیشکسوتانی است که بعد از دربی ۱۰۷ بیش از نتیجه، روی کیفیت فوتبال دو تیم دست گذاشت. مدافع سابق استقلال معتقد است تساوی یک بر یک نتیجهای قابل قبول بود، اما اتفاق مهمتر این بود که استقلال و پرسپولیس برخلاف بسیاری از شهرآوردهای سالهای اخیر از شکست نترسیدند. آمار مسابقه نیز تا حد زیادی این برداشت را تأیید میکند؛ دو تیم مجموعاً ۳۴ شوت ثبت کردند و نرخ امید گل پرسپولیس ۱.۸۵ و استقلال ۱.۳۴ بود. پاشازاده به همین دلیل برای عملکرد سهراب بختیاریزاده و مهدی تارتار نمرهای بین ۱۷ تا ۱۹ از ۲۰ در نظر گرفته است؛ نمرهای بالا برای دربیای که برنده نداشت، اما حداقل فوتبال داشت.
۱۷:۵۱ - ۱۲ شهريور ۱۴۰۵
وانانیوز|
مهمترین بخش صحبتهای پاشازاده مقایسه دربی ۱۰۷ با برخی شهرآوردهای کمرمق گذشته بود.
او میگوید در سالهای اخیر مسابقاتی میان استقلال و پرسپولیس برگزار شده که با وجود حضور مربیان و بازیکنان گرانقیمت، کیفیت آنقدر پایین بوده که تماشاگر انگیزهای برای ادامه تماشای بازی نداشته است. دربی نقش جهان اما از نگاه او شرایط متفاوتی داشت؛ بازیکنان جدید بودند، هر دو سرمربی نخستین تجربه هدایت تیمشان در شهرآورد را پشت سر میگذاشتند، ولی «ترس از شکست» در ساق بازیکنان دیده نمیشد.
این برداشت صرفاً یک تعریف احساسی نیست.
پرسپولیس ۲۱ بار و استقلال ۱۳ بار شوت زدند. پنج ضربه سرخها و شش ضربه آبیها در چارچوب بود. چنین اعدادی برای دربیای که معمولاً احتیاط تاکتیکی بخش بزرگی از آن را تشکیل میدهد، قابل توجه است.
به بیان ساده، هر دو تیم پذیرفته بودند برای بردن باید ریسک کنند.
آیا تساوی واقعاً عادلانه بود؟
پاشازاده نتیجه یک بر یک را عادلانه میداند و از منظر جریان کلی مسابقه میتوان با او همنظر بود؛ اما آمار نشان میدهد برتری دو تیم کاملاً مساوی نبوده است.
نرخ امید گل پرسپولیس ۱.۸۵ و استقلال ۱.۳۴ ثبت شده است. سرخها هشت شوت بیشتر داشتند و از نظر حجم موقعیتها دست بالاتر را نشان دادند. در طرف مقابل، استقلال با وجود شوت کمتر، یک ضربه بیشتر در چارچوب داشت و چند بار نیز پیام نیازمند را مجبور به واکنش کرد.
بنابراین تعبیر دقیقتر شاید این باشد:
پرسپولیس بیشتر حمله کرد، استقلال کمی دقیقتر ضربه زد و هیچکدام آنقدر برتر نبودند که تساوی را نتیجهای غیرمنطقی بدانیم.
محمدمهدی محبی در دقیقه ۵۰ پرسپولیس را پیش انداخت و یاسر آسانی در دقیقه ۶۰ بازی را مساوی کرد. فاصله فقط ۱۰ دقیقهای میان دو گل نیز اجازه نداد مسابقه برای مدت طولانی به بازی کنترل نتیجه تبدیل شود.
گل پرسپولیس اتفاق بود یا اشتباه دفاعی استقلال؟
پاشازاده درباره گل محمدمهدی محبی نگاه حمایتیتری نسبت به مدافعان استقلال دارد.
او معتقد است تجمع نفرات دفاعی کافی بود و صحنه بیشتر یک «اتفاق فوتبالی» محسوب میشود؛ دفع توپ کامل نشد، محبی سریع واکنش نشان داد و شاید کمی شانس نیز همراه ضربه او بود.
اما گزارش جزئی صحنه نشان میدهد نمیتوان نقش خطای دفاعی را کاملاً کنار گذاشت.
در دقیقه ۵۰، تعلل و ناهماهنگی رستم آشورماتوف و اسماعیل قلیزاده باعث شد توپ در منطقهای خطرناک به محمدمهدی محبی برسد و مهاجم پرسپولیس با ضربه زمینی دقیق دروازه حبیب فرعباسی را باز کند.
پس گل را نمیتوان صرفاً به شانس نسبت داد.
دفع ناقص و تصمیم دیرهنگام بازیکنان استقلال زمینه را ایجاد کرد؛ محبی نیز کیفیت لازم را داشت که همان اشتباه کوتاه را به گل تبدیل کند.
نکتهای که پاشازاده درست روی آن دست میگذارد این است که نباید عملکرد ۹۰ دقیقهای خط دفاع استقلال را فقط با همان صحنه قضاوت کرد.
چرا پاشازاده به دو مربی نمره ۱۷ تا ۱۹ داد؟
این شاید جذابترین بخش صحبتهای او باشد.
پاشازاده برای عملکرد فنی بختیاریزاده و تارتار بازه ۱۷ تا ۱۹ از ۲۰ را انتخاب کرده است. دلیلش نه نتیجه، بلکه جسارت تاکتیکی دو مربی است.
این نمره در نگاه اول شاید کمی سخاوتمندانه به نظر برسد.
هیچکدام برنده نشدند، هر دو تیم اشتباهات دفاعی داشتند و تعدادی از موقعیتهای بزرگ نیز به دلیل تصمیمهای ضعیف در ضربه آخر از دست رفت.
اما اگر معیار پاشازاده «کیفیت محصول نهایی» باشد، منطق او روشن است.
تارتار با دو مهاجم، سرگیف و علی علیپور، بازی را آغاز کرد و تیمش بارها دروازه استقلال را تهدید کرد. بختیاریزاده نیز بعد از عقب افتادن تیمش را به عقب نکشید و تعویض محمدحسین اسلامی خیلی سریع به پاس گل یاسر آسانی منجر شد.
یعنی هر دو مربی سعی کردند نتیجه را با تغییر و حمله عوض کنند، نه اینکه فقط از شکست فرار کنند.
بزرگترین امتیاز بختیاریزاده؛ استقلال بعد از گل نریخت
از منظر استقلال شاید مهمترین بخش مسابقه واکنش تیم بعد از دقیقه ۵۰ باشد.
دربی معمولاً مسابقهای است که گل اول میتواند تیم عقبافتاده را از نظر روانی تحت فشار شدیدی قرار دهد. استقلال اما بلافاصله بعد از گل محبی حمله کرد.
سعید سحرخیزان فرصت داشت، یاسر آسانی تیر دروازه را زد و سپس همان آسانی در دقیقه ۶۰ گل مساوی را به ثمر رساند.
این واکنش نشان میدهد تیم بختیاریزاده بعد از ضربه اول ساختار خود را از دست نداد.
حتی میتوان گفت بهترین بازه استقلال در مسابقه دقیقاً بعد از عقب افتادن شکل گرفت؛ نکتهای که برای یک تیم جوان و در اولین دربی سرمربیاش ارزشمند است.
پرسپولیس هم برای حفظ یک بر صفر عقب ننشست
در طرف مقابل، تارتار نیز بعد از گل محبی تیمش را به یک بلوک کاملاً دفاعی تبدیل نکرد.
آمار ۲۱ شوت و امید گل ۱.۸۵ نشان میدهد پرسپولیس در مجموع مسابقه به دنبال گل دوم هم بوده است.
همین مسئله باعث شد دربی بعد از یک بر یک شدن نیز از حرکت نیفتد.
در شهرآوردهای زیادی دیده شده که دو تیم پس از رسیدن به تساوی، بهطور نانوشته ریسک را کاهش میدهند و حفظ یک امتیاز را ترجیح میدهند. در نقش جهان چنین روندی بهطور کامل شکل نگرفت.
شاید همین موضوع دلیل اصلی نمره بالای پاشازاده به هر دو مربی باشد.
استقلال حالا با یک آلومینیوم واقعاً متحولشده روبهرو میشود
پاشازاده در پایان صحبتهایش به مسابقه بعدی استقلال نیز اشاره کرده و هشدار داده آلومینیوم تحت هدایت پیروز قربانی حریف سادهای نیست. این بخش از حرفهای او با جدول کاملاً همخوان است.
آلومینیوم پس از پنج مسابقه سه برد، دو مساوی و بدون شکست دارد؛ ۸ گل زده، ۳ گل خورده و با ۱۱ امتیاز در رتبه سوم ایستاده است. استقلال هم دقیقاً ۱۱ امتیاز دارد و به دلیل تفاضل گل بهتر دوم است. تراکتور با ۱۳ امتیاز صدرنشین است.
آلومینیوم در هفته پنجم حتی گلگهر را در سیرجان ۲ بر صفر شکست داد؛ نتیجهای که نشان میدهد شروع خوب تیم قربانی صرفاً محصول یک یا دو هفته ابتدایی نیست.
بنابراین استقلال بعد از فشار روانی شدید دربی، بلافاصله وارد مسابقهای میشود که از نظر جدول میتواند یک دوئل مستقیم برای رتبه دوم باشد.
پیروز قربانی چه چیزی به آلومینیوم اضافه کرده است؟
نشانههای تاکتیکی تیم جدید قربانی از همان هفته نخست دیده شد.
آلومینیوم در برد دو بر صفر مقابل استقلال خوزستان، گل اول خود را بعد از ۳۲ پاس متوالی و مشارکت ۹ بازیکن ساخت؛ یک حمله طولانی که نشان میداد این تیم قرار نیست صرفاً با توپهای بلند و فوتبال واکنشی نتیجه بگیرد.
بعد از پنج هفته نیز بدون شکست ماندن تیم نشان میدهد ایدههای قربانی حداقل در شروع فصل جواب داده است.
برای استقلال، این یعنی بازی آینده کاملاً متفاوت از دربی خواهد بود.
پرسپولیس برای حمله و ایجاد فضای انتقالی ریسک میکرد؛ آلومینیوم میتواند با گردش توپ صبورانهتر، استقلال را مجبور به تغییر ارتفاع پرس و کنترل میانه میدان کند.
همان چیزی که پاشازاده گفته، اهمیت پیدا میکند: نتیجه به کیفیت اجرای تاکتیکها در همان ۹۰ دقیقه وابسته است.
نمره واقعی دربی ۱۰۷؛ نتیجه متوسط، فوتبال خوب
دربی ۱۰۷ برای هیچیک از دو تیم سه امتیاز نداشت.
استقلال فرصت عبور از تراکتور را از دست داد و پرسپولیس نیز با ۱۰ امتیاز در رتبه چهارم باقی ماند.
با این حال، شاید این مسابقه از آن دست تساویهایی بود که خود فوتبال از نتیجه ارزشمندتر شد.
۳۴ شوت، دو گل، ضربه به تیر، موقعیتهای متعدد و دو تیمی که بعد از گل خوردن یا گل زدن همچنان به دنبال دروازه حریف بودند، تصویر متفاوتی از شهرآورد ساخت.
برای همین نمره ۱۷ تا ۱۹ پاشازاده، حتی اگر کمی بالا به نظر برسد، یک پیام روشن دارد:
سرمربیان این بار برای نباختن وارد دربی نشده بودند.
بختیاریزاده و تارتار برنده مسابقه نشدند، اما حداقل اجازه ندادند ترس از باخت دوباره دربی را به ۹۰ دقیقه انتظار و احتیاط تبدیل کند.
حالا آزمون مهمتر برای استقلال از راه میرسد. تیمی که مقابل پرسپولیس جسور بود، روز ۱۵ شهریور باید مقابل آلومینیومی قرار بگیرد که مثل خودش ۱۱ امتیاز دارد و هنوز در لیگ شکست نخورده است. اگر روند رو به رشد مورد اشاره پاشازاده واقعی باشد، مسابقه اراک شاید حتی از دربی معیار دقیقتری برای سنجش استقلال بختیاریزاده باشد.
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
پربحث
