ایران با ۲۸ مدال در ناگویا؛ طلای طیبی و سه نقره در روز هفتم / کاروان در رتبه هفتم ماند

کاروان ایران روز شنبه ۴ مهر را با ۲۴ مدال آغاز کرد. در پایان روز ششم، ایران ۶ مدال طلا، ۱۱ نقره و ۷ برنز داشت و در جایگاه هفتم قرار گرفته بود. چهار مدال روز هفتم، مجموع مدال‌های ایران را به ۲۸ رساند؛ با این تفاوت که برخلاف روز قبل که خبری از طلای جدید نبود، این بار طلای محمدرضا طیبی توانست شمار قهرمانی‌های ایران را به هفت برساند.

ترکیب فعلی مدال‌های ایران به این شرح است:

۷ طلا، ۱۴ نقره، ۷ برنز؛ مجموع ۲۸ مدال.

آخرین گزارش به‌روزشده پس از برگزاری رقابت‌های مدالی روز شنبه نیز ایران را در رتبه هفتم جدول قرار می‌دهد. برخی جدول‌های برخط بین‌المللی در طول روز با تأخیر نتایج جدید ایران را ثبت کردند، اما آمار پس از پایان رقابت‌های مدالی ایران، هفت طلا و ۱۴ نقره را تأیید می‌کند.

طلای محمدرضا طیبی؛ رکورد بازی‌های آسیایی شکست

درخشان‌ترین اتفاق روز هفتم برای ایران در پیست دوومیدانی رقم خورد؛ جایی که محمدرضا طیبی در فینال پرتاب وزنه مردان با رکورد ۲۰ متر و ۸۱ سانتی‌متر قهرمان شد.

این پرتاب علاوه بر مدال طلا، رکورد تازه بازی‌های آسیایی را نیز به نام ملی‌پوش ایران ثبت کرد. طیبی پیش از ناگویا هم یکی از مهم‌ترین چهره‌های پرتاب وزنه آسیا بود و قهرمانی آسیا را در کارنامه داشت، اما طلای بازی‌های آسیایی بزرگ‌ترین موفقیت او در این سطح محسوب می‌شود.

اهمیت این مدال برای ایران فقط به یک طلای دیگر در جدول محدود نیست. کاروان ایران معمولاً بخش قابل توجهی از مدال‌های طلای خود را از رشته‌هایی مانند کشتی، کاراته، ووشو و وزنه‌برداری به دست می‌آورد؛ بنابراین ورود دوومیدانی به جمع رشته‌های طلایی می‌تواند تنوع مدال‌آوری ایران را افزایش دهد.

طیبی که رکورد ملی پرتاب وزنه ایران را نیز در اختیار دارد، براساس پروفایل رسمی World Athletics در سال ۲۰۲۶ پیش از بازی‌ها رکورد ۲۰.۷۵ متر را ثبت کرده بود. پرتاب ۲۰.۸۱ متری ناگویا نشان داد او در مهم‌ترین مسابقه فصل توانسته سطح عملکرد خود را بالاتر ببرد.

زهرا زارعی نقره‌ای شد؛ یکی از مهم‌ترین مدال‌های دوومیدانی زنان ایران

مدال مهم دیگر ایران در دوومیدانی را زهرا زارعی به دست آورد.

زارعی که روز قبل در مرحله مقدماتی ۴۰۰ متر با ثبت زمان ۵۲ ثانیه راهی فینال شده بود، در مسابقه نهایی زمان ۵۲.۳۸ ثانیه را ثبت کرد و روی سکوی دوم ایستاد. سلوا عید ناصر از بحرین با زمان ۴۹.۲۰ ثانیه قهرمان شد.

زارعی پیش از بازی‌های آسیایی نیز با رکورد ملی ۵۱.۹۷ ثانیه به ناگویا آمده بود؛ رکوردی که در خرداد ۱۴۰۵ ثبت کرد و نشان می‌داد از جدی‌ترین شانس‌های ایران برای مدال دوی ۴۰۰ متر زنان است.

نقره او از این جهت قابل توجه است که مدال‌آوری زنان ایران در مواد سرعت دوومیدانی بازی‌های آسیایی سابقه گسترده‌ای ندارد. رسیدن یک دونده ایرانی به فینال و سپس سکو در ماده‌ای مانند ۴۰۰ متر، می‌تواند یکی از نقاط مهم عملکرد دوومیدانی ایران در ناگویا باشد.

دو نقره کبدی؛ ایران دوباره مقابل هند متوقف شد

دو مدال دیگر ایران در روز هفتم از کبدی به دست آمد، اما هر دو با حسرت طلا همراه بود.

ابتدا تیم ملی کبدی زنان ایران در فینال مقابل هند قرار گرفت. هند نیمه نخست را ۲۲ بر ۱۶ به سود خود تمام کرد، اما ایران در نیمه دوم فاصله را جبران کرد و حتی در مقطعی نتیجه را به ۲۷ بر ۲۶ رساند. در نهایت تجربه بیشتر هندی‌ها تعیین‌کننده شد و ایران ۳۷ بر ۳۴ شکست خورد.

فاصله سه امتیازی فینال زمانی بیشتر جلب توجه می‌کند که ایران در مرحله گروهی مقابل همین هند ۳۷ بر ۲۳ شکست خورده بود. تیم غلامرضا مازندرانی توانست اختلاف ۱۴ امتیازی مسابقه نخست را در فینال به سه امتیاز کاهش دهد، اما این بازگشت برای تکرار طلای تاریخی جاکارتا ۲۰۱۸ کافی نبود.

ساعاتی بعد، تیم مردان ایران نیز در فینال مقابل هند قرار گرفت.

این مسابقه هم نزدیک آغاز شد و ایران نیمه نخست را ۱۸ بر ۱۷ جلو افتاد. در شروع نیمه دوم دو تیم ۲۱ بر ۲۱ مساوی شدند، اما هند در ادامه فاصله ایجاد کرد و در نهایت ۴۰ بر ۳۴ برنده شد. به این ترتیب ایران در هر دو بخش زنان و مردان کبدی به مدال نقره رسید.

چهار مدال در یک روز؛ چرا فقط یک طلا اهمیت زیادی داشت؟

از نظر تعداد مدال، روز هفتم با چهار نشان برای ایران روز بدی نبود، اما ساختار جدول بازی‌های آسیایی بر اساس تعداد مدال طلا تعیین می‌شود، نه مجموع مدال‌ها.

به همین دلیل تفاوت زیادی میان سه نقره و یک طلا با چهار نقره وجود دارد.

طلای طیبی باعث شد ایران شمار طلاهای خود را از شش به هفت افزایش دهد و جایگاه هفتم را حفظ کند. در پایان روز ششم، تایلند با هفت طلا بالاتر از ایران قرار داشت و ازبکستان و قزاقستان نیز در رقابت برای رده‌های چهارم و پنجم بودند.

بنابراین در روزهای آینده، تبدیل فینال‌ها به طلا برای کاروان ایران اهمیت بیشتری از افزایش صرف تعداد مدال خواهد داشت.

ایران اکنون ۱۴ نقره دارد؛ دقیقاً دو برابر تعداد طلاهایش. این نسبت نشان می‌دهد کاروان در رسیدن به مراحل نهایی عملکرد قابل توجهی داشته، اما در تعداد زیادی از مسابقات فینال را به حریف واگذار کرده است.

روزی که فقط مدال نبود؛ چند فرصت هم از دست رفت

نمایندگان ایران در روز هفتم در حدود ۱۵ رشته به میدان رفتند؛ از قایقرانی و تیراندازی گرفته تا شمشیربازی، هندبال، بدمینتون، تنیس روی میز، واترپلو، بوکس و تیراندازی با کمان.

اما بسیاری از این رشته‌ها بدون مدال روز خود را تمام کردند.

در قایقرانی، نمایندگان ایران در چند فینال حضور داشتند اما نتوانستند به سکو برسند. در تیراندازی نیز ملی‌پوشان تفنگ ۵۰ متر از رسیدن به فینال بازماندند. تیم سابر مردان ایران برابر ژاپن شکست خورد و پرونده شمشیربازی ایران در این دوره بسته شد.

در هندبال نیز ایران در مرحله یک‌چهارم نهایی مقابل قطر قرار گرفت و از ادامه مسابقات بازماند؛ نتیجه‌ای که یکی دیگر از فرصت‌های بالقوه مدال را از کاروان گرفت. گزارش زنده رقابت‌های روز هفتم همچنین صعود نوشاد عالمیان در تنیس روی میز را یکی از اتفاقات مثبت روز ثبت کرده است.

همین مجموعه نتایج باعث شد بخش عمده بار مدال‌آوری روز شنبه بر دوش دوومیدانی و کبدی قرار بگیرد.

ایران در ناگویا؛ از ۸ مدال تا ۲۸ مدال در چند روز

یکی از ویژگی‌های عملکرد کاروان ایران در هفته نخست بازی‌ها، جهش سریع تعداد مدال‌ها در میانه مسابقات بوده است.

ایران پایان روز چهارم تنها سه طلا، سه نقره و دو برنز داشت؛ یعنی هشت مدال.

روز پنجم ورق برگشت. روئینگ زنان، ووشو و چند رشته دیگر یک روز پرمدال ساختند و مجموع نشان‌های ایران به ۲۰ رسید. ایران آن روز را با ۶ طلا، ۱۰ نقره و چهار برنز تمام کرد.

در روز ششم چهار مدال دیگر به دست آمد و تعداد مدال‌ها به ۲۴ رسید؛ سپس چهار نشان روز هفتم عدد نهایی را به ۲۸ رساند.

این روند نشان می‌دهد تراکم مدال‌های ایران به‌شدت به رشته‌های سنتی و روزهای مشخص مسابقات وابسته است.

چین همچنان دور از دسترس؛ رقابت ایران با رده‌های چهارم تا هفتم

در صدر جدول مدال‌ها شرایط متفاوت است.

چین از همان روزهای نخست فاصله زیادی با دیگر کشورها ایجاد کرده و تعداد طلاهایش از مرز ۱۰۰ عبور کرده است. ژاپن میزبان نیز در جایگاه دوم قرار دارد و کره‌جنوبی سوم است. جدول‌های زنده در طول روز به دلیل برگزاری همزمان ده‌ها فینال مرتب تغییر می‌کنند، اما فاصله سه کشور نخست با ایران بسیار زیاد است.

رقابت واقع‌بینانه ایران در هفته نخست بیشتر با کشورهایی مانند قزاقستان، ازبکستان و تایلند برای رده‌های بعدی جدول شکل گرفته است.

از آنجا که رتبه‌بندی نخست بر اساس طلا انجام می‌شود، یک قهرمانی می‌تواند جایگاه کشورها را بیش از چند مدال نقره یا برنز تغییر دهد.

روز هفتم برای ایران؛ خوب بود، اما می‌توانست طلایی‌تر باشد

عملکرد شنبه را می‌توان از دو زاویه دید.

از یک سو، یک طلا و سه نقره در یک روز و رسیدن تعداد کل مدال‌ها به ۲۸ نتیجه قابل توجهی است. طلای رکوردشکن طیبی و نقره زارعی نیز دوومیدانی را به یکی از مهم‌ترین رشته‌های روز تبدیل کرد.

از سوی دیگر، دو فینال کبدی هر دو با شکست مقابل هند پایان یافتند. اگر فقط یکی از این دو مسابقه به سود ایران تمام می‌شد، شمار طلاهای کاروان به هشت می‌رسید و وضعیت جدول می‌توانست تغییر بیشتری کند.

همین موضوع تصویر دقیق روز هفتم را می‌سازد: روز پرمدالی برای ایران، اما با دو طلای از دست‌رفته در کبدی.

کاروان ایران حالا با ۷ طلا، ۱۴ نقره و ۷ برنز و مجموع ۲۸ مدال وارد روزهای بعدی بازی‌های آسیایی ناگویا می‌شود. طلای محمدرضا طیبی جایگاه هفتم را تثبیت کرد، اما برای حرکت به سمت رده‌های بالاتر، مهم‌ترین مأموریت ایران در نیمه دوم مسابقات روشن است: فینال‌های بیشتری باید به مدال طلا تبدیل شوند.