اشک‌های مهسا بهشتی پس از برنز ناگویا؛ دختر ۱۷ ساله ایران قهرمانی جهان و پزشکی را با هم می‌خواهد

مهسا بهشتی امروز یکی از مهم‌ترین استعدادهای نسل جدید وزنه‌برداری زنان ایران است؛ ورزشکاری که با وجود سن پایین، طی یک سال اخیر از رده نوجوانان به مدعی مدال در سطح بزرگسالان آسیا تبدیل شده است.

او در رقابت دسته ۸۶ کیلوگرم بازی‌های آسیایی ناگویا ابتدا وزنه ۱۱۳ کیلوگرمی را در یک‌ضرب مهار کرد و در جایگاه چهارم این بخش قرار گرفت. در دوضرب، حرکت نخست او روی وزنه ۱۴۰ کیلوگرمی ناموفق بود، اما در حرکت دوم وزنه ۱۴۶ کیلوگرمی را بالای سر برد. ناکامی رقیب ترکمنستانی در حرکت پایانی باعث شد بهشتی با مجموع ۲۵۹ کیلوگرم جایگاه سوم را حفظ کند و صاحب مدال برنز شود.

نبرد نفس‌گیر مهسا بهشتی با وزنه‌بردار ترکمنستان

خود بهشتی پس از مسابقه نیز تأکید کرد رقابت با نماینده ترکمنستان یکی از دشوارترین بخش‌های مسابقه بوده است.

برنز ایران تا آخرین حرکت قطعی نبود و نتیجه مستقیم به وزنه‌ای بستگی داشت که حریف ترکمنستانی برای تلاش نهایی انتخاب کرده بود. شکست او در مهار وزنه آخر، سکوی سوم را برای بهشتی قطعی کرد.

همین شرایط توضیح می‌دهد چرا فشار روانی مسابقه برای یک وزنه‌بردار ۱۷ ساله تا این اندازه زیاد بود. در رشته وزنه‌برداری، گاهی سرنوشت چند ماه تمرین در چند ثانیه تعیین می‌شود و انتخاب تنها یک کیلوگرم بیشتر یا کمتر می‌تواند مدال را میان دو ورزشکار جابه‌جا کند.

بهشتی این فشار را تحمل کرد و وقتی نتیجه نهایی مشخص شد، احساساتش در اتاق گرم فوران کرد.

اشک‌های مهسا بهشتی از خوشحالی بود

تصاویر بعد از مسابقه نشان داد بهشتی در اتاق گرم اشک می‌ریزد؛ اتفاقی که ابتدا ممکن بود به ناراحتی او از نتیجه تعبیر شود.

اما ملی‌پوش نوجوان ایران توضیح داد بخش اصلی این اشک‌ها از خوشحالی بوده است. برای او، رسیدن به نخستین مدال بازی‌های آسیایی یکی از اهداف اصلی حضور در ناگویا بود و حالا این هدف محقق شده است.

در عین حال، روحیه جاه‌طلبانه او نیز در صحبت‌هایش دیده می‌شد. بهشتی اعتراف کرد از اینکه نتوانسته اعدادی را که انتظار داشت روی تخته ثبت کند، کمی ناراضی بوده است.

این ناراحتی بی‌دلیل نیست.

فقط حدود یک ماه و نیم قبل، بهشتی در مسابقات قهرمانی نوجوانان و جوانان آسیا در تاشکند با ۱۱۳ کیلوگرم یک‌ضرب، ۱۴۸ کیلوگرم دوضرب و مجموع ۲۶۱ کیلوگرم هر شش حرکت خود را با موفقیت انجام داد و شش مدال طلا گرفت. فدراسیون جهانی وزنه‌برداری آن عملکرد را بهترین نمایش یک وزنه‌بردار زن ایرانی تا آن مقطع توصیف کرد.

در ناگویا، او دو کیلوگرم پایین‌تر از آن رکورد مجموع ایستاد.

مهسا بهشتی فقط ۱۷ سال دارد

اهمیت برنز ناگویا زمانی بیشتر مشخص می‌شود که سن بهشتی را در نظر بگیریم.

فدراسیون جهانی وزنه‌برداری در گزارش رسمی مسابقات تاشکند از او به‌عنوان وزنه‌برداری ۱۷ ساله یاد کرده است. همان گزارش تأکید داشت رکورد ۲۶۱ کیلوگرمی او در دسته ۸۶ کیلوگرم حتی در چهار قهرمانی قاره‌ای بزرگسالان سال ۲۰۲۶ برای کسب مدال طلا کافی بود و تنها سطح قهرمانی آسیا رقابت سنگین‌تری داشت.

یعنی ورزشکاری که هنوز در رده نوجوانان قرار دارد، از نظر رکورد به سطحی رسیده که می‌تواند با بسیاری از وزنه‌برداران بزرگسال جهان رقابت کند.

این موضوع دلیل اصلی امیدواری کادر فنی ایران به آینده اوست.

دومین مدال تاریخی زنان ایران در بازی‌های آسیایی

برنز بهشتی از نظر تاریخی نیز اهمیت دارد.

فقط دو روز پیش از مسابقه او، ریحانه کریمی در دسته ۷۷ کیلوگرم با رکورد مجموع ۲۴۳ کیلوگرم به مدال برنز رسید و به نخستین زن وزنه‌بردار ایرانی تبدیل شد که در بازی‌های آسیایی روی سکو می‌رود.

حالا بهشتی با مدال برنز خود دومین مدال تاریخ وزنه‌برداری زنان ایران در این رویداد را ثبت کرده است.

این دو مدال در فاصله چند روز، تصویر روشنی از پیشرفت بخش زنان وزنه‌برداری ایران ارائه می‌دهد؛ رشته‌ای که حضور رسمی زنان ایران در مسابقات بین‌المللی آن قدمت زیادی ندارد. فدراسیون جهانی وزنه‌برداری یادآوری کرده زنان ایران از سال ۲۰۱۸ اجازه حضور رسمی در این رشته را پیدا کردند.

نقش الهام حسینی در موفقیت مهسا بهشتی

بهشتی پس از کسب مدال بخش مهمی از موفقیت خود را به الهام حسینی، سرمربی تیم ملی زنان، نسبت داد.

او گفت حسینی در طول مسابقه کمک زیادی به مدیریت شرایط کرده و همزمان نگاه کادر فنی فقط به بازی‌های آسیایی نبوده، بلکه برنامه‌ریزی برای مسابقات جهانی نیز در دستور کار قرار دارد.

تیم ملی زنان ایران در ناگویا با هدایت الهام حسینی و مربیگری پوپک بسامی حضور یافته و بهشتی و ریحانه کریمی دو نماینده این تیم بودند.

مدال‌آوری هر دو نماینده باعث شده عملکرد تیم کوچک زنان ایران در ناگویا از نظر بهره‌وری قابل توجه باشد.

از شش طلای آسیا تا برنز بازی‌های آسیایی

مسیر صعودی مهسا بهشتی در ماه‌های اخیر بسیار سریع بوده است.

او در مردادماه در تاشکند هم در رده نوجوانان و هم جوانان قهرمان آسیا شد و مجموعاً شش مدال طلا به دست آورد. بهشتی در آن مسابقات حتی عنوان بهترین وزنه‌بردار زن رده جوانان را نیز کسب کرد.

پیش از آن نیز در بازی‌های کشورهای اسلامی ریاض موفق شده بود در دسته ۸۶ کیلوگرم یک مدال طلای دوضرب و دو مدال برنز یک‌ضرب و مجموع کسب کند.

بنابراین برنز ناگویا یک موفقیت ناگهانی نیست؛ بلکه ادامه مسیری است که از رقابت‌های نوجوانان آغاز شده و حالا به سطح بزرگسالان قاره رسیده است.

هدف بعدی؛ قهرمانی جهان

بهشتی پس از مدال ناگویا هدف بلندمدتش را نیز بدون ابهام بیان کرد: رسیدن به مقام جهانی.

این هدف با توجه به اعداد فعلی او دور از دسترس به نظر نمی‌رسد. فدراسیون جهانی در ارزیابی عملکرد تاشکند اشاره کرده بود مجموع ۲۶۱ کیلوگرمی بهشتی در سطح بسیاری از رقابت‌های بزرگسالان جهان عددی کاملاً رقابتی محسوب می‌شود.

البته فاصله میان درخشش در نوجوانان و تثبیت شدن در سطح بزرگسالان یکی از دشوارترین مراحل مسیر حرفه‌ای هر وزنه‌بردار است؛ افزایش فشار تمرینی، مصدومیت‌ها و رقابت با ورزشکاران باتجربه‌تر همگی چالش‌هایی هستند که او در سال‌های آینده با آنها روبه‌رو خواهد شد.

رویای دوم مهسا؛ پزشک شدن

اما برنامه‌های بهشتی فقط به سالن وزنه‌برداری محدود نیست.

او گفته قصد دارد تحصیل را در کنار ورزش ادامه دهد و حتی اگر مسیر ورزشی‌اش تا حدود ۳۰ سالگی طول بکشد، پس از آن هم برای رسیدن به هدف دانشگاهی خود فرصت خواهد داشت.

بهشتی پیش‌تر نیز درباره علاقه‌اش به تحصیل در رشته‌های پزشکی و به‌ویژه داروسازی صحبت کرده بود. روایت تازه او نشان می‌دهد این هدف همچنان در کنار آرزوی قهرمانی جهان باقی مانده است.

داستان ورزشکار ۱۷ ساله ایران به همین دلیل فقط درباره یک مدال برنز نیست.

برنزی که برای مهسا بهشتی پایان کار نیست

مهسا بهشتی در ناگویا به مدالی رسید که خودش برای آن برنامه داشت؛ اما واکنش او بعد از مسابقه نشان داد از همین حالا به مرحله بعد فکر می‌کند.

او با ۱۱۳ کیلوگرم در یک‌ضرب، ۱۴۶ کیلوگرم در دوضرب و مجموع ۲۵۹ کیلوگرم روی سکوی سوم بازی‌های آسیایی ایستاد. دو ماه قبل‌تر ۲۶۱ کیلوگرم زده بود و شش طلای آسیا گرفته بود.

این فاصله کم میان رکورد نوجوانی و مدال بزرگسالان شاید مهم‌ترین نشانه درباره آینده او باشد.

اشک‌های مهسا بهشتی در ناگویا اشک پایان یک مسیر نبود؛ اشک نخستین سکوی بازی‌های آسیایی برای وزنه‌برداری بود که می‌گوید هم می‌خواهد قهرمان جهان شود و هم روزی عنوان «دکتر» را کنار نامش ببیند.