کد خبر: ۶۷۰۶۹۴

جدایی پیاتزا از تیم ملی والیبال ایران؛ فدراسیون به دنبال مربی تمام‌وقت، اما با چه برنامه‌ای؟/ نگرانی از تکرار تجربه عطایی

روبرتو پیاتزا سرمربی تیم ملی والیبال ایران
پایان همکاری روبرتو پیاتزا با تیم ملی والیبال ایران، پرسش‌های تازه‌ای درباره آینده این رشته ورزشی ایجاد کرده است. فدراسیون والیبال روز سه‌شنبه ۲۶ آبان ۱۴۰۵ اعلام کرد قرارداد سرمربی ایتالیایی را برای دو سال آینده تمدید نمی‌کند؛ تصمیمی که به گفته مدیران فدراسیون، بیش از آنکه ناشی از نتایج فنی باشد، به اختلاف درباره زمان حضور مربی در اردوهای آماده‌سازی مربوط می‌شود. با این حال، در شرایط دشوار کشور و محدودیت‌های موجود برای همکاری با مربیان خارجی، مشخص نیست فدراسیون چگونه می‌خواهد گزینه‌ای بین‌المللی پیدا کند که هم از نظر دانش فنی در سطح اول جهان باشد و هم زمان بیشتری به تیم ملی اختصاص دهد. این تصمیم در حالی گرفته شده که پیاتزا با وجود ناکامی در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، توانست ایران را به مدال طلای بازی‌های آسیایی ناگویا برساند. اکنون نگرانی اصلی این است که تغییر سرمربی بدون برنامه‌ای روشن برای حفظ روند جوان‌گرایی، والیبال ایران را بار دیگر وارد چرخه آزمون‌وخطای مدیریتی کند.
۱۹:۱۵ - ۲۶ آبان ۱۴۰۵
وانانیوز|

فدراسیون والیبال ایران پس از برگزاری جلسات متعدد با روبرتو پیاتزا، سرانجام تصمیم گرفت از تمدید قرارداد این مربی ایتالیایی صرف‌نظر کند.

پیاتزا در دی‌ماه ۱۴۰۳ با قراردادی به ساختار دو سال اولیه و امکان تمدید برای دو سال دیگر، هدایت تیم ملی والیبال مردان ایران را برعهده گرفت. ادامه همکاری تا المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس به موافقت طرفین وابسته بود.

براساس اطلاعیه رسمی فدراسیون، مهم‌ترین اختلاف در مذاکرات اخیر، زمان حضور سرمربی در ایران و میزان مشارکت مستقیم او در آماده‌سازی ملی‌پوشان بوده است.

مدیران فدراسیون انتظار داشتند پیاتزا پیش از حضور بازیکنان لژیونر به ایران بیاید و فرصت بیشتری برای برگزاری اردوها داشته باشد؛ اما قرارداد باشگاهی این مربی در لهستان مانع دستیابی به توافق موردنظر شد.

فدراسیون در نهایت تصمیم گرفت به دنبال سرمربی خارجی تراز اولی برود که بتواند زمان بیشتری به تیم ملی اختصاص دهد.

نکته مهم این است که در اطلاعیه رسمی، الزام به اقامت دائمی و تمام‌سال مربی در ایران مطرح نشده، بلکه بر حضور زودهنگام و مستمرتر در دوره آماده‌سازی تأکید شده است. این تفاوت برای ارزیابی تصمیم فدراسیون اهمیت زیادی دارد.

کارنامه روبرتو پیاتزا؛ از ناکامی در لیگ ملت‌ها تا قهرمانی ناگویا

ارزیابی دوره حضور روبرتو پیاتزا در تیم ملی والیبال ایران بدون بررسی همزمان موفقیت‌ها و ناکامی‌ها، تصویر دقیقی از عملکرد این مربی ارائه نمی‌دهد.

در سال ۲۰۲۵، ایران با شش پیروزی در جایگاه نهم لیگ ملت‌های والیبال قرار گرفت و سپس به رتبه هشتم مسابقات قهرمانی جهان رسید. این نتایج در شرایطی رقم خورد که تیم ملی در حال تغییر ترکیب و استفاده از بازیکنان جوان‌تر بود.

با این حال، عملکرد ایران در لیگ ملت‌های ۲۰۲۶ افت کرد و تیم در رده‌بندی نهایی به جایگاه پانزدهم رسید؛ نتیجه‌ای که با انتظارات از والیبال ایران فاصله داشت.

در مقابل، ملی‌پوشان در مسابقات قهرمانی آسیا به مدال نقره دست یافتند و در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ نیز با شکست سه بر یک ژاپن میزبان در فینال، چهارمین طلای متوالی خود را کسب کردند.

 

این کارنامه نشان می‌دهد پیاتزا نه مربی بی‌اشتباهی بود که تمام اهدافش را محقق کرد و نه سرمربی ناموفقی که هیچ دستاورد مثبتی از خود باقی نگذاشت.

نکته قابل تأمل آن است که حتی میلاد تقوی، رئیس فدراسیون والیبال، در توضیحات تازه خود از عملکرد پیاتزا تقدیر کرده و مدال طلای ناگویا را یکی از نقاط قوت او دانسته است.

بنابراین تصمیم به پایان همکاری بیش از آنکه بر سر اختلاف درباره نتایج باشد، به نگاه متفاوت طرفین درباره شرایط اجرایی قرارداد آینده بازمی‌گردد.

مربی تمام‌وقت خارجی در شرایط فعلی ایران پیدا می‌شود؟

مهم‌ترین پرسش پس از جدایی پیاتزا، امکان تحقق خواسته جدید فدراسیون والیبال است.

مدیران فدراسیون اعلام کرده‌اند به دنبال مربی خارجی تراز اولی هستند که بتواند زودتر وارد ایران شود و فرصت بیشتری برای آماده‌سازی تیم ملی داشته باشد.

این خواسته از نظر فنی قابل درک است؛ زیرا سرمربی برای شناخت بازیکنان داخلی، نظارت بر تمرینات، هماهنگی با باشگاه‌ها و طراحی برنامه آماده‌سازی به زمان کافی نیاز دارد.

اما مسئله اصلی، امکان اجرایی شدن چنین انتظاری است.

در شرایطی که محدودیت‌های سفر، نگرانی‌های امنیتی و برنامه فشرده باشگاهی می‌تواند بر تصمیم مربیان خارجی تأثیر بگذارد، جذب یک مربی شناخته‌شده با تعهد زمانی گسترده آسان نخواهد بود.

نکته مهم‌تر اینکه بسیاری از مربیان مطرح والیبال جهان همزمان با تیم‌های باشگاهی همکاری می‌کنند. اگر فدراسیون بخواهد همکاری باشگاهی را محدود کند، ممکن است تعداد گزینه‌های قابل مذاکره کاهش یابد یا هزینه قرارداد افزایش پیدا کند.

خود میلاد تقوی نیز در توضیحات روز سه‌شنبه پذیرفته که انتخاب مربی خارجی تراز اول در شرایط فعلی کشور، کاری پیچیده و دشوار است.

بنابراین فدراسیون باید مشخص کند چه میزان حضور فیزیکی را ضروری می‌داند و آیا برای تحقق این شرط، برنامه مالی و اجرایی مشخصی دارد.

بازگشت بهروز عطایی به تیم ملی؛ آیا تجربه گذشته تکرار می‌شود؟

یکی از نگرانی‌های مطرح‌شده پس از پایان همکاری پیاتزا، احتمال بازگشت فدراسیون به گزینه‌های داخلی و تکرار تجربه سرمربیگری بهروز عطایی است.

البته در اطلاعیه رسمی ۲۶ آبان، اولویت فدراسیون جذب مربی خارجی تراز اول اعلام شده و هنوز بازگشت عطایی به تیم ملی به‌عنوان تصمیم رسمی مطرح نشده است.

با این حال، بررسی دوره پیشین سرمربیگری او برای شناخت چالش‌های مدیریت تیم ملی اهمیت دارد.

عطایی در دوران حضور خود روی نیمکت ایران با انتقادهایی درباره نتایج، نحوه استفاده از بازیکنان باتجربه و مدیریت فضای تیم مواجه بود.

اختلافات رسانه‌ای پیرامون میلاد عبادی‌پور نیز در سال ۱۴۰۲ به یکی از موضوعات مهم والیبال ایران تبدیل شد. در آن مقطع، اظهارنظرهای متقابل سرمربی و بازیکن درباره دعوت به تیم ملی و شرایط همکاری، بازتاب گسترده‌ای پیدا کرد.

البته همه اختلاف‌های مطرح‌شده در آن دوره را نمی‌توان بدون بررسی دقیق به یک نفر نسبت داد. برای نمونه، عطایی در همان زمان وجود اختلاف بر سر کاپیتانی میان سیدمحمد موسوی و عبادی‌پور را رد کرده بود.

 

به همین دلیل، بررسی تجربه قبلی باید مبتنی بر عملکرد و تصمیم‌های مستند باشد، نه شایعات و قضاوت‌های شخصی.

پرونده صابر کاظمی و حواشی دوره عطایی؛ ماجرا چه بود؟

یکی از موضوعاتی که در انتقاد از دوره پیشین تیم ملی مطرح می‌شود، پرونده انضباطی زنده‌یاد صابر کاظمی است.

با این حال، مرور زمان‌بندی این پرونده نشان می‌دهد باید میان اتفاقات دوره عطایی و تصمیم‌های بعدی فدراسیون تفاوت قائل شد.

کاظمی در مرداد ۱۴۰۳ به دلیل عدم حضور در اردوی تیم ملی با حکم اولیه دو سال محرومیت مواجه شد، اما این حکم در مرحله تجدیدنظر تعلیق شد.

عطایی نیز بعدها اعلام کرد پرونده محرومیت کاظمی مربوط به دوران سرمربیگری او نبوده و تصمیم انضباطی در دوره بعدی اتخاذ شده است.

بنابراین نسبت دادن مستقیم آن محرومیت به عطایی، بدون ارائه سند، دقیق نیست.

درباره برخی ادعاهای دیگر پیرامون وضعیت انضباطی اردوهای گذشته نیز مدارک مستقلی که بتوان بر اساس آنها مسئولیت مشخصی را به افراد نسبت داد، در منابع بررسی‌شده به دست نیامد.

با وجود این، مسئله مدیریت ارتباط میان بازیکنان، کادر فنی و مسئولان فدراسیون همچنان یکی از موضوعاتی است که در انتخاب سرمربی آینده باید مورد توجه قرار گیرد.

شکست فولاد سیرجان مقابل نماینده هند؛ آیا ملاکی برای قضاوت درباره عطایی است؟

بهروز عطایی اکنون هدایت فولاد سیرجان ایرانیان را برعهده دارد و تیمش در رقابت‌های لیگ والیبال آسیای مرکزی حضور پیدا کرده است.

فولاد سیرجان روز دوشنبه ۲۵ آبان در دومین مسابقه خود مقابل تورپیدوز بنگلور هند قرار گرفت و پس از پیروزی در ست نخست، سه ست بعدی را واگذار کرد و با نتیجه سه بر یک شکست خورد.

این تیم پیش از آن توانسته بود تلوگو بلک هاوکس، دیگر نماینده هند، را با نتیجه سه بر یک شکست دهد.

 

شکست برابر یک تیم هندی می‌تواند از نظر فنی قابل بررسی باشد، اما برای ارزیابی توانایی‌های یک مربی، نتیجه یک مسابقه کافی نیست.

کارنامه باشگاهی، کیفیت تیم تحت هدایت، عملکرد در مسابقات حساس و توانایی مدیریت دوره‌های دشوار معیارهای مناسب‌تری هستند.

در عین حال، اگر نام عطایی به‌طور رسمی به‌عنوان گزینه تیم ملی مطرح شود، فدراسیون باید توضیح دهد چه تفاوتی میان برنامه احتمالی جدید او و تجربه قبلی وجود خواهد داشت.

تفاوت پیاتزا با مربیان قبلی؛ اهمیت برنامه‌ریزی فراتر از نتایج

یکی از ویژگی‌هایی که در ارزیابی دوره پیاتزا مورد توجه قرار گرفته، تأکید او بر تغییر ذهنیت بازیکنان و استمرار برنامه فنی بوده است.

این مربی پس از بازی‌های آسیایی ناگویا درباره ضرورت تغییر عادت‌های بازیکنان، افزایش اعتماد متقابل و پذیرش مسئولیت اشتباهات صحبت کرد.

او همچنین توضیح داد که مشکلات ارتباطی و شرایط خاص کشور در مقاطعی باعث اختلال در برنامه‌ریزی مسابقات تدارکاتی شده بود.

چنین اظهاراتی نشان می‌دهد آماده‌سازی تیم ملی تنها به حضور سرمربی در سالن تمرین محدود نیست و نیازمند هماهنگی مستمر میان فدراسیون، بازیکنان و کادر فنی است.

البته میزان فعالیت یک مربی در وقت استراحت مسابقات یا نحوه انتقال دستورات تاکتیکی، به‌تنهایی معیار قطعی کیفیت مربیگری نیست. نتیجه برنامه تمرینی، پیشرفت بازیکنان و عملکرد تیم در بلندمدت باید مبنای قضاوت قرار گیرد.

آنچه درباره پیاتزا اهمیت دارد، ضرورت حفظ بخش‌های موفق برنامه فنی او پس از تغییر سرمربی است؛ به‌ویژه روند جوان‌گرایی و تجربه‌ای که بازیکنان در مسابقات جهانی و آسیایی کسب کرده‌اند.

تیم ملی والیبال برای المپیک ۲۰۲۸ به چه سرمربی‌ای نیاز دارد؟

هدف بلندمدت والیبال ایران، دستیابی به نتایج بهتر در مسابقات جهانی و کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۸ لس‌آنجلس است.

برای تحقق این هدف، انتخاب سرمربی باید بخشی از یک برنامه چندساله باشد، نه صرفاً واکنشی به پایان قرارداد مربی قبلی.

فدراسیون می‌تواند از گزینه‌های خارجی و داخلی بر اساس معیارهای مشترک ارزیابی کند؛ از جمله توانایی توسعه بازیکنان جوان، سابقه کار در مسابقات بین‌المللی، کیفیت کادر فنی، برنامه تمرینی و میزان دسترسی به بازیکنان.

همچنین لازم است وظایف کادر فنی داخلی در فاصله اردوهای ملی مشخص باشد تا برنامه آماده‌سازی حتی در دوره حضور سرمربی در خارج از کشور متوقف نشود.

اگر هدف فدراسیون افزایش زمان تمرین با مربی اصلی است، باید تقویم دقیق اردوها، میزان حضور الزامی و نحوه همکاری با باشگاه‌ها در قرارداد جدید روشن شود.

بدون این جزئیات، عنوان مربی تمام‌وقت بیشتر به یک ویژگی اداری تبدیل خواهد شد تا تضمینی برای پیشرفت فنی.

جمع‌بندی؛ فدراسیون والیبال باید درباره آینده بعد از پیاتزا پاسخ دهد

جدایی روبرتو پیاتزا در شرایطی رقم خورد که تیم ملی ایران طی دو سال گذشته هم موفقیت‌های قابل توجهی داشته و هم با ناکامی‌هایی مواجه بوده است.

رتبه پانزدهم لیگ ملت‌های ۲۰۲۶، مدال نقره قهرمانی آسیا و طلای بازی‌های آسیایی ناگویا، تصویری از کارنامه‌ای پرنوسان اما دارای دستاورد ارائه می‌دهد.

فدراسیون حق دارد براساس نیازهای فنی و اجرایی خود درباره ادامه همکاری با یک سرمربی تصمیم بگیرد، اما پس از اتخاذ چنین تصمیمی، مسئولیت توضیح برنامه جایگزین نیز بر عهده مدیران خواهد بود.

مهم‌ترین پرسش این نیست که سرمربی جدید ایرانی باشد یا خارجی؛ مسئله این است که آیا او می‌تواند برنامه‌ای منسجم‌تر از گذشته ارائه دهد و دستاوردهای دو سال اخیر را حفظ کند؟

اگر فدراسیون قصد جذب مربی خارجی مطرح دارد، باید امکان حضور او در ایران، تعهد زمانی، هزینه قرارداد و برنامه آماده‌سازی را روشن کند. اگر در آینده گزینه داخلی مطرح شود، ضروری است انتخاب او با ارزیابی دقیق تجربه‌های گذشته همراه باشد.

در نهایت، صرف حضور تمام‌وقت مربی در ایران تضمین‌کننده موفقیت نیست؛ همان‌طور که همکاری همزمان یک مربی با باشگاه خارجی نیز لزوماً به معنای ناکارآمدی او در تیم ملی نخواهد بود.

آنچه آینده والیبال ایران را تعیین می‌کند، کیفیت انتخاب، استمرار برنامه فنی و توانایی فدراسیون در فراهم کردن شرایط مناسب برای آماده‌سازی تیم است. پایان همکاری با پیاتزا باید آغاز مرحله‌ای روشن و برنامه‌ریزی‌شده باشد، نه شروع دوباره از نقطه صفر.

 
ارسال نظر
captcha
تبلیغات وانا
جدیدترین اخبار
روی خط
پرطرفدارترین