ملک محمدی: مدال‌های کوراش را در اتاق تقسیم کردند!

هجدهمین دوره بازی‌های آسیایی اندونزی سرانجام با کوله باری از حواشی و خبرهای عجیب و غریب به پایان رسید، محمد ملک محمدی یکی از شانس های اول کسب مدال طلا در رشته کوراش بود، اما به صورت عجیبی در نخستین مبارزه خود مقابل حریف افغانستانی شکست خورد و از گردونه رقابت‌ها حذف شد. پس از این اتفاق تلخ، ملک محمدی از شدت ناراحتی در بیرون از سالن مسابقات سر خود را به دیوار کوبیده بود و از شدت مصدومیت راهی بیمارستان شده بود، هر چند که این کار ناشایست مورد تایید  هیچ فردی نیست، اما زمانی که با حامد ملک محمدی برادر او تماس گرفتم از شرایط روحی و روانی بدی که برادرش داشت اطلاع داد و مدعی شد که او به خاطر دست های پشت پرده از رسیدن به مدال طلای بازی‌های آسیایی بازماند! قهرمان نه چندان دور جودوی ایران صحبت‌های عجیبی را مطرح کرد که خواندن آن خالی از لطف نیست.

گفت‌وگو‌ی حامد ملک محمدی  را در ادامه می‌خوانید:

در بازی‌های آسیایی جاکارتا در مسابقات کوراش اتفاقات عجیبی رخ داد که یکی از آن اتفاقات، شکست برادر شما در مقابل نماینده افغانستان بود که باعث شد حواشی بسیار زیادی در سالن مسابقات رخ دهد، ماجرای این حواشی چه بود؟

مسئولان کمیته برگزاری مسابقات جهانی کوراش و کمیته فنی هر کجای دنیا که بخواهند مسابقات کوراش برگزار کنند، کمیته برگزاری مسابقات دست ایرانی‌هاست و این فرد را همه به خوبی می‌شناسند. ازبکی‌ها و ایرانی‌ها چون در کوراش قدرت دارند، در مسابقات تصمیم‌گیرنده هستند. متأسفانه مدال‌های کوراش در تاتامی تقسیم نمی‌شود و مدال‌ها در اتاق‌های بیرون از ورزشگاه با زد و بند تقسیم می‌شود و بین کشورها تقسیم می‌شود. برادر من برای رسیدن به مدال بازی‌های آسیایی یک سال تلاش کرده بود و نیازی به رسیدن به مدال از راه زد و بند نداشت اما اجازه ندادند روی تاتامی به حقش برسد.برادرم یک سال در اردوهای تیم ملی شب و روز تلاش کرد و راهی جاکارتا شد، چون اکثر بچه‌های تیم ملی مشهدی هستند، به همین دلیل ۹۰ درصد اردوهای تیم ملی کوراش در مشهد پیگیری شد. او هفته‌ای یکبار ۱۷ ساعت مسیر تهران به مشهد را سپری می‌کرد و دوباره پس از پایان اردو به تهران بازمی‌گشت، روند زندگی یک ساله گذشته برادرم به همین شکل بود که توضیح دادم. او زحمات زیادی کشید و حقش بدون زد و بند طلای بازی‌های آسیایی بود. 

گویا برادر شما در مسابقاتی که به میزبانی هندوستان برگزار شده بود نیز همه حریفان خود را شکست داده بود و با آمادگی کامل راهی جاکارتا شده بود، پس از لحاظ فنی او مشکلی نداشته است؟

مسابقات آسیایی کوراش در هندوستان برگزار شد و اولین مسابقه برون‌ مرزی بود که برادرم در رشته کوراش اعزام می‌شد،‌ او با توجه به شناخت از حریفانش و توانایی فنی‌ای که دارد، همه حریفان خود را ضربه فنی کرد و به مدال طلا رسید. یک ماه به بازی‌های آسیایی اندونزی زمان باقی مانده بود، کوراش‌کاران به مسابقات جایزه بزرگ ازبکستان اعزام شدند و او دوباره همه حریفانش را شکست داد و به مدال طلا رسید، یعنی در کوراش حریفی در آسیا وجود ندارد که برادرم او را ضربه فنی نکرده باشد. تنها کوراش‌کاری که می‌توانستند مقابل برادرم مبارزه کنند، دو کوراش‌کار ازبکستانی هستند که آنها نیز اتفاقا با ضربه فنی مقابل برادرم شکست خوردند، با تمام این امیدها قبل از اینکه این تیم راهی جاکارتا شود، امید صددرصد مدال طلا  در کوراش برادرم بود. بچه‌های دیگر هم شانس داشتند، اما شانس آنها نسبت به برادرم خیلی کمتر بود. 

خسرو دبیر پس از پایان مسابقات صحبت‌هایی را مطرح کرد که نشان از دست‌های پشت پرده دارد، ماجرای صحبت‌های سرمربی تیم ملی کوراش چیست؟

اگر حرف‌های سرمربی تیم کوراش را شنیده باشید او هم معتقد بود طلای بازی‌های آسیایی برای برادرم ملک محمدی است، اما وقتی تیم در جاکارتا حضور پیدا کرد کلا روند عوض شد و مدال‌ها در اتاق‌های بیرون از سالن تقسیم شد، مثلا سهم ایران چهار مدال و  یک مدال آن طلا باشد. تقسیم رنگ مدال با زد و بند بوده است و متأسفانه روز آخر زمانی که برادرم قرار بود روی تاتامی برود، آنهایی که مدال گرفتند و اتفاقا خوشرنگ‌ترین آن را هم  در کوراش گرفتند، به بچه‌ها اطلاع می‌دهند که فردا (روز بازی برادرم) هیچ ایرانی نباید مدال بگیرد، پس از اینکه این اتفاقات افتاد، خسرو دلیر سرمربی تیم ملی در مورد کمیته فنی حرف‌های زیادی زد، او مدعی شد کمیته فنی قبل از مسابقات به او اعلام کرده که امروز (روز مسابقه) قرار است حقی ضایع شود، دلیر مدعی است که  از صحبت‌های کمیته فنی اینطور تصور کردم که قطعا در فینال حریف ملک‌محمدی که ازبکی است قرار است برنده شود و من مطمئن بودم که محمد او را هم شکست خواهد داد و کسی نمی‌تواند حق محمد را پایمال کند. در واقع آنجا مشخص می‌شود که قرار است برادرم بازنده باشود، اصلا خسرو دلیر تصور نمی‌کرده که در بازی اول به این صورت برادر من را بازنده اعلام خواهند کرد، متأسفانه دست‌های پشت پرده که همه می‌دانند چه کسی است تمام آمال و آرزوهای برادرم را بر باد داد. 

آیا پس از این اتفاق اعتراضی به کمیته فنی مسابقات می‌شود؟

بعد از آن اتفاق تلخ، برادرم به سمت کمیته فنی می‌رود و به او می‌گوید چرا حق من را خوردید؟ جالب است او به برادرم می‌گوید، ببخشید متأسفانه امروز قرعه به نام تو خورده است! به همین دلیل بود که برادرم از شدت ناراحتی سر خود را به در و دیوار می‌کوبد و غش می‌کند. هر چند بعد از شنیدن این موضوع خسرو دلیر با گریه می‌خواسته وارد تاتامی شود که نصرالله سجادی سرپرست کاروان اعزامی به بازی‌های آسیایی جلوی دلیر را می‌گیرد و می‌گوید اگر شما وارد تاتامی شوید محرومتان می‌کنند، ما خودمان قطعا این حق‌خوری را پیگیری می‌کنیم. 

آیا مسئولان کمیته ملی المپیک این موضوع را پیگیری کرده‌اند؟

همه چیز تمام شده است، ما که نمی‌دانیم این موضوع را پیگیری کرده‌اند یا نه، به هر حال همه ایرانی‌ها و خارجی‌ها دیدند که حق برادرم را با تقسیم مدال در اتاق‌هایشان آقایان چطور خوردند و سکه‌ها چطور در آن اتاق تقسیم شده است، سجادی به برادرم قول داده بود که پاداش او را کمیته ملی المپیک می‌دهد، اما حتی زمانی که پاداش مدال‌آوران را در اندونزی پرداخت کردند، به برادر من حتی یک دلار ندادند. برادرم به خاطر اتفاقی که رخ داد در بیمارستان بستری بود، هیچ کسی حتی به ملاقات او هم نرفت، دست‌های پشت پرده کمیته فنی حق برادرم را ضایع کرده، او صددرصد شانس کسب مدال طلا بود، اما آقایان او را نابود کردند. 

و صحبت پایانی شما...

بنده از مسئولان کمیته ملی المپیک و وزارت ورزش و جوانان خواهش می‌کنم ابتدا به این موضوع و دست‌های پشت پرده رسیدگی کنند، چرا که اگر حق برادر من را نمی‌خوردند، بیست و یکمین مدال کاروان ایران را او کسب می‌کرد و ما به جای ازبکستان با 21 مدال طلا بودیم، اما آقایان با کارهایی که کردند، طلای بیست و یکم را از کاروان ایران گرفتند، برادر من طلای جهان و آسیا را دارد و سه سال در بوندس لیگا لژیونر بوده، او طلای نوجوانان جودو را در آسیا کسب کرده است،‌ روی او سرمایه‌گذاری شده و در تمام رده‌های سنی حضور داشته، نباید این استعداد نابود شود، پس من خواهش می‌کنم ماجرای آن کسی که پشت پرده همه چیز را بسته بود را پیگیری کنند، چرا که او اجازه نداد برادرم روی تاتامی به حقش برسد، حداقل مسئولان وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک برای اینکه این استعداد نابود نشود، پاداش او را پرداخت کنند تا در ادامه مسیر انگیزه‌ای برای ادامه کار برای او باقی مانده باشد.

انتهای پیام/س