نیاز اول پرسپولیس در زمستان ۱۳۹۷

شایعات بازگشت مهدی طارمی به پرسپولیس و الحاق رضا قوچان‌نژاد به این تیم، چپ و راست تکذیب می‌شود، ولی واقعیت امر این است که چه آن‌ها گزینه‌های تهاجمی سرخ‌ها برای امروز و آینده نزدیک باشند و چه خیر، پرسپولیس به گلزنانی چیره‌دست نیازی مبرم دارد.
علی علیپور در این زمینه طی فصل گذشته عالی بود و امسال هم که نزول محسوسی به سبب آشنا شدن رقبا با نحوه کارش داشته، باز بد عمل نکرده است، اما گادوین منشا به‌رغم دوندگی‌های بی‌پایان و تلاش همه‌جانبه‌اش در کار گلزنی آمار نا‌امید‌کننده‌ای دارد و پرسپولیس به سبب محروم بودن از خرید نفرات دیگر (که به‌تازگی لغو شده) نتوانسته است این خط را تقویت کند و با اینکه اینک مهدی ترابی و مهدی شریفی مشکلی برای همراهی سرخ‌ها ندارند، اما گزینه‌ها و راه‌های گلزنی سرخ‌ها هنوز به‌حدی نیست که از قهرمان مطلق دو سال گذشته لیگ برتر کشور و نایب‌قهرمان آسیا توقع‌اش می‌رود.

مردان «تقه»‌های آخر
در این راستا جذب هر دو مهاجم مورد بحث می‌تواند پرسپولیس را به درجه‌ای از کارآیی و موفقیت در امر گلزنی برساند که در یکی، دو فصل اخیر در کار آن‌ها رویت نشده است.
طارمی البته با ماجرای ۲۰ ماه پیش‌اش با تیم ریزه اسپور ترکیه سرخ‌ها را منهدم کرد و بهتر است که «در»‌های باشگاه دیگر به رویش باز نشود، اما گوچی یک گلزن مادرزاد و یک فرصت‌شناس ذاتی است و می‌تواند بسیاری از گره‌های تهاجمی پرسپولیس را باز کند.
حسن بزرگ فرشاد پیوس این بود که به بهترین شکل در میان مدافعان حریف و گاه در نقاط کور جاگیری می‌کرد و به محض رسیدن توپ با ضربه‌ای سریع و دقیق کار را تمام می‌کرد و همین «تقه»‌های آخر او بودند که بیشترین گل‌ها را طی چند فصل (از میانه دهه ۱۳۶۰ تا اواسط دهه ۱۳۷۰) به نام قرمز‌ها نوشت و فرشاد «آقای گل» نامیده شد و او بهتر از هر کسی می‌توانست راه توپ‌های ارسالی از دو سمت و به‌ویژه پاس‌های زمینی صادرشده به سوی خود را به درون دروازه قطع کند و شاید در یک بازه زمانی ۳۵ ساله که از اواسط دهه ۱۹۸۰ تا زمان فعلی بسط می‌یابد، هیچ‌کس در فوتبال ایران این کار را با مهارت و استمرار پیوس انجام نداده باشد.

شباهت عجیب
حسن عمده گوچی این است که ۲۰ سال پس از آخرین درخشش‌های پیوس همان کار را با همان میزان مهارت و با همان استیل و با شباهت عجیبی به پیوس انجام می‌دهد و «تقه»‌های آخر را عالی می‌زند و عجیب‌تر و جالب‌تر اینکه این مهاجم مشهدی مقیم اروپا نیز مثل فرشاد «موسفید شده» سرخ‌های تهرانی، چپ‌پا است و پای راست ضعیفی دارد و هر آتشی از پای چپ او و البته گاهی هم ضربات سر وی می‌بارد.

۸۰ درصد «او» هم
حتی اگر بحث جذب دو مهاجم فوق از حد حرف و سخن فراتر نرود و اجرایی نشود، در این تردیدی نیست که نیاز اول پرسپولیس در زمستان تازه آغاز‌شده سال رو به پایان ۱۳۹۷ و به‌واقع در تمامی دو، سه سال پیش‌رو، پای چپ کارساز و فوق‌العاده موثر بازیکنی در اندازه‌های پیوس است و او به‌قدری در زدن ضربات آخر موفق بود که حتی اگر گلزنی با ۸۰ درصد توانایی‌های او برای پرسپولیس یافت شود، نباید در جذب وی تردید و تاخیر روا داشت و باید بلافاصله کار را تمام کرد.
درست است که از گوچی نزدیک‌تر - به لحاظ روش گلزنی- به پیوس نداریم، اما می‌توان در صورت عدم جذب وی نیز مهاجمانی را نشان داد که گلزنانی مادرزاد و ذاتی هستند و قادرند از کمترین فرصت‌ها بزرگترین بهره‌ها را برگیرند.
در زمان حاضر کار برعکس است و حمله‌وران پرسپولیس از بزرگترین و پرتعدادترین فرصت‌ها کمترین و نازل‌ترین گل‌ها را بیرون می‌کشند و ناکامی مهاجمان‌شان در تامین اهداف تیم به حدی رسیده که چاره‌ای به‌جز هجوم‌های مکرر مدافعان (سید‌جلال و خلیل‌زاده) و هافبک‌ها (رسن و نعمتی) به سمت دروازه و مشارکت‌شان در امواج تهاجمی و روی ضربات آزاد نیست و اگر گل‌های نجات‌بخش نامبردگان در کار نبود، سرخ‌ها نه در آسیا نایب‌قهرمان می‌شدند و نه یک‌بار دیگر در لیگ داخلی به نقاط بالای جدول می‌رسیدند.

این متاع را چه کسی می‌خرد؟!
به‌رغم کوچ امیری، احمدزاده و مسلمان به سایر تیم‌ها، به یمن احیای عالیشاه و تلاش‌های رسن و نعمتی هنوز فرصت‌های گلزنی به دفعات برای قرمز‌ها در طول هر مسابقه خلق می‌شود و دفاع تیم با وجود مصدومیت شدید و غیبت طولانی‌مدت ماهینی و انصاری همچنان پولادین است، ولی این تیم مهاجمان نوکی می‌خواهد که «پیوس»‌وار و یا با روش قوچان‌نژاد که ورژن تقریباً «به‌روز شده» پیوس است، فرصت‌های حساس را گل کرده و رقبا را دچار ضربه روحی کنند.
اگر سرخ‌ها نیز متوجه این نیاز اساسی شده باشند، باید پرسید که چه کسی می‌خواهد پای چپ پیوس را یک‌بار دیگر در میان ارکان تاکتیکی پرسپولیس قرار دهد و این متاع به‌شدت لازم را دوباره به جمع سرخ‌ها بیاورد..