پشت پرده نیمکت نشینی احمدزاده؛ تنبیه انضباطی

ترکیب اولیه کالدرون برای بازی نخست یک سورپرایز داشت. امیر روستایی در وینگر راست جای فرشاد احمدزاده را گرفته بود. این اتفاق در حالی رخ می‌داد که در تمام بازی‌های دوستانه قبلی احمدزاده در ترکیب اصلی بود اما ظاهراً برخی مسائل انضباطی از چشم کالدرون دور نماند و او با اولین نیمکت‌نشینی فرشاد، گوشی را دست او داد که هر لحظه ممکن است به خاطر مسائل غیر فنی جایش در ترکیب اصلی را از دست بدهد. احمدزاده برای رفتن به میدان 64 دقیقه صبر کرد اما او هم در 30 دقیقه زمانی که داشت، نتوانست مثل جوان 20 ساله و تازه‌وارد سرخ‌ها کاری از پیش ببرد و نوعی ناهماهنگی در حرکات ترکیبی‌اش دیده می‌شد.
 
 وحید امیری همان چیزی نبود که فکرش را می‌کردیم. امیری یکی از دو بازیکن تازه‌وارد در ترکیب سرخ‌ها نسبت به فصل گذشته بود اما بازی‌اش اصلاً به چشم نیامد. او مثل همیشه دونده و جنگنده بود اما در فاز حمله بازیکن تأثیرگذاری به حساب نمی‌آمد به طوری که خود کالدرون هم در مصاحبه آخر بازی‌اش تأکید کرد امیری خوب نبوده است. شاید تغییر پست بازی امیری باعث شده او به نوعی دچار سردرگمی شود. شاید هم فصل نه چندان خوبی که در ترابزون پشت سر گذاشت، باعث شده هنوز شبیه بازیکن سابق نباشد. مسائل روانی مثل بحث نوع جدایی او نیز می‌تواند روی کیفیتش تأثیر بگذارد. امیری را باید در بازی دوم دید هر چند بعید است محل بازی‌اش تغییری کند.
  درباره سیستم مد نظر کالدرون برای پرسپولیس بارها نوشته‌ایم. سیستم پرسپولیس و نوع چیدمان بازیکنان به گونه‌ای است که انگار سرخ‌ها همزمان از سه سیستم استفاده می‌کنند: 1-3-4، 1-4-1-4 و 3-3-4. در شماتیک سایت‌های فنی به سیستم 3-3-4 اشاره شده که روستایی و ترابی وینگرهای راست و چپ در کنار علیپور به عنوان مهاجم نوک هستند اما به نظر می‌رسد سیستم
 1-4-1-4 درست‌تر باشد چرا که نوراللهی پشت امیری بازی کرد و به نوعی تنها هافبک دفاعی تیم بود. از چپ به راست، ترابی، عالیشاه، امیری و رستایی هم در یک زنجیر قرار می‌گرفتند.
 
 پرسپولیس نیمه اول چیزی برای ارائه نداشت اما در حد فاصل دقایق 46 تا 75 نسبتاً خوب کار کرد و به گل هم رسید. در این دقایق بود که زنجیره‌های تهاجمی سرخ‌ها شکل می‌گرفت و ریتم تیم در فاز حمله راضی‌کننده به نظر می‌رسید. در ترکیب پرسپولیس شجاع خلیل‌زاده همانطور که در تمرینات دیده بودیم آماده‌ترین و بهترین بود و قطعاً بالاترین نمره را می‌گیرد. سیدجلال که کنعانی را پشت سر گذاشت در یکی دو صحنه منجی شد اما مثل قبل محکم به نظر نمی‌رسید. نادری در نیمه او خوب بود اما نیمه دوم افت کرد. شیری تعادل بین دفاع و حمله را حفظ کرد اما بازی‌اش زیاد به چشم نیامد. نوراللهی مثبت بازی کرد، عالیشاه به لحاظ انفرادی خوب بود اما تاکتیک تیم را به هم می‌ریخت، امیری سردرگم بود، ترابی نسبتاً خوب کار کرد و گل هم زد. روستایی فقط دوید و ناهماهنگ بود و علیپور غیر از تأثیرگذاری روی گل در یک صحنه خودخواهی کرد و کاری از پیش نبرد.