آنالیز نیوزیلند برای دیدار با ایران؛ راحت گل می‌خورند، اما خطرناکند!

 رسیدیم به روز موعود. روزآغاز جام جهانی برای تیم ملی. تیمی که بعد از مشکلات و مصائب فراوان حالا به آمریکا رسیده و بامداد فردا نخستین بازی خود را در جام جهانی برگزار می کند. مقابل نیوزیلند ضعیفترین تیم گروه با یک رنک سه رقمی. یک بازی مهم که بی تردید می تواند مهمترین بازی ما در این جام باشد. چه آنکه برد در این بازی مسیر صعود ایران به مرحله بعد را تا حد بسیار زیادی گارانتی خواهد کرد. در حقیقت ۳ امتیاز بازی فردا دروازه صعود احتمالی به دور بعد است و از همین رو تیم ملی اگر صعود می خواهد، باید فردا دست پر از بازی خارج شود.

نیوزیلند برای ما یک حریف سخت و آسان است. آسان از آن جهت که آنها یک تیم درجه ۳ محسوب می شوند که جزو ضعیفترین تیم های جام است و سخت ازآن جهت که حریفی ناشناخته است و هرگز نباید آنها را دست کم گرفت.

مرور بازیهای دوستانه نیوزیلند برابر شیلی، هائیتی و انگلیس می تواند تا حد بسیاری این تیم را به ما بشناساند. آن ها در ۳ بازی آخر خود ۴ بر یک شیلی را شکست دادند؛ ۴ گل از هائیتی خوردند و یک بر صفر به انگلیس مدعی باختند.

مرور این ۳ بازی تا حد بسیاری نقاط ضعف و قوت نخستین حریف ایران را برملا می کند وعملا راه ضربه زدن به نیوزیلند را به تیم ملی ایران نشان می دهد.

نیوزیلند، کشوری کمتر شناخته شده که برای صعود به جام جهانی هم چالش ویژه ای را پشت سر نگذاشته است.

تیمی با سیستم همیشگی ۱-۳-۲-۴ که استایل بازی مبتنی بر پرس و درگیری های یک به یک است. آنچه در مورد آنها مهم است، این است که شما تقریبا باید گل خوردن آنها را در تمام بازی‌ها قطعی بدانید. چراکه مهارت‌های فردی آنها در خطوط دفاعی و دفاع‌های کنار همیشه مشکلاتی را در طول بازی از خود به صورت شاخص نشان می‌دهد که همین موضوع باعث می‌شود؛  بتوان پیش‌بینی کرد که هر ۳ تیم هم گروه آنها مقابلشان قطعا به گل خواهند رسید.

سبک بازی آنها مبتنی بر بازی های مستقیم و ارسال از کناره‌ها و تاکید روی توپ‌های دوم است. این موضوع مهم است که یکی از مهمترین ضعف‌های همیشگی تیم ملی ایران، ضعف در دفاع از کناره‌ها و مقابل سانتر از جناحین در بازی‌های گذشته این تیم بوده است. برای همین انتظار می‌رود که با حضور کریس وود و وینگرهای اصلی تیم، آنها در تولید این شکل از موقعیت‌ها مقابل ایران موفق باشند.

نیوزیلندی‌ها در کناره‌های خط دفاعی با مشکلات بسیار بزرگی روبرو هستند. در این ۳ بازی هر وقت که تیم حریف تصمیم گرفت از کناره‌ها به نیوزیلند ضربه بزند، آن‌ها بسیار آسیب‌پذیر نشان دادند. به طور کلی به نظر می‌رسید هماهنگی خاصی در خط دفاعی این تیم وجود ندارد. مدافعان کناری این تیم در فاز دفاعی بسیار ناامیدکننده بودند و پس از ملحق شدن به حمله، فضای پشت سرشان بهترین موقعیت ممکن را برای حمله به حریف می‌داد. نیوزیلند تلاش زیادی برای پرس کردن حریف انجام می دهد اما لایه‌های پرس به خوبی جفت و جور نمی‌شدند و توپ به راحتی به یک سوم دفاعی این تیم می‌رسید.

اگر در زمان تصاحب توپ سریع عمل کنیم و به سرعت از لایه پرس آن‌ها رد شویم و در ادامه توپ را به کناره‌ها ببریم، دفاع نیوزیلند پتانسیل خوردن گل‌های پرشمار را دارد. البته این نتیجه سنگین همه حقیقت بازی نیست. باید به ویژه روی توپ‌های هوایی مراقب قدرت سرزنی این تیم باشیم.

ایران برای برد در این بازی برخلاف دو بازی دیگرش باید کمی مالکیت بیشتر داشته باشد و سعی کند فوتبال مالکانه‌تر و در نیمه‌ی حریف را بازی کند. اگر شاگردان قلعه‌نویی بخواهند مالکیت را به نیوزیلندی ها بدهند، این تیم چون بازی طولی و گاها مستقیم و سریع روبه جلو انجام می‌دهد خیلی شرایط ضدحمله‌ای در اختیار ایران قرار نمی‌دهد. ناگفته نماند؛ از جمله موارد تعیین کننده در این بازی قطعا ضربات ایستگاهی است و هر دو تیم با استفاده از این حرفه می‌توانند روز سختی را برای رقیب خود رقم بزنند.

بازیکن کلیدی آنها بیندون در خط دفاع و همچنین کریس وود که مهاجم کلیدی آنهاست ولی شاید به دلیل مصدومیت مشکلاتی را برای حضور در ترکیب داشته باشد.

با تمامی این تفاصیل می شود گفت همانطور که گل زدن به آنها از دو حریف دیگر برای ایران آسانتر است، پتانسیل گل خوردن هم در برابر این حریف داریم. به ویژه اگر مدافعان رونده ایران در کناره ها نفوذ کنند و جای آنها خالی بماند. در مرکز دفاع هم با توجه به یک مهاجم خطرناک و بلند زن و البته فیزیکی به نام کریس وود و ضعف دفاع مرکزی ایران حریف می تواند بسیار خطرناک باشد.