مایه تاسف بود، یک مربی مست استقلال را تمرین می‌داد! / / قلعه نویی دیگر انگیزه زیادی ندارد؛ تاجرنیا برود دنبال فرهاد مجیدی

استقلال شرایط بسیار خاصی دارد و هنوز مشخص نیست چه کسی در لیگ بیست و ششم هدایت این تیم را بر عهده خواهد گرفت چون مدیریت باشگاه نه با صراحت از تمدید قرارداد سهراب بختیاری‌زاده صحبت می‌کند و نه سکاندار جدید مد نظرش را به طرفداران معرفی کرده است.

در چنین شرایطی پیرامون اوضاع آبی پوشان پایتخت با شاهین بیانی، کاپیتان اسبق استقلال همکلام شدیم:

• به نظرم سرمربی استقلال انتخاب نشده چون مدیران باشگاه می‌خواهند گزینه‌ای بهتر در قیاس با سهراب بختیاری‌زاده را گزینش کنند. البته آنها عملاً دارند با سهراب بختیاری‌زاده بازی می‌کنند ولی این مربی آنقدر استقلال را دوست دارد که همچنان پای کار باقی مانده است. در این وضعیت، شاید حق دیگری هم مورد سهراب ضایع می‌شود و او از فرصت مذاکره با سایر تیم‌ها برای ادامه مربیگری محروم شده است اما همچنان به مجموعه استقلال تعصب دارد.
• اگر قرار بر انتخاب گزینه ایرانی باشد، قطعاً فرهاد مجیدی نفر برتر است چون دو فاکتور بسیار مهم انگیزه و محبوبیت را به معنای واقعی کلمه دارد. البته این روزها شنیده‌ام که شاید برای کار در ایران مشکلی داشته باشد ولی به نظرم می‌توان قضیه را حل کرد. یادمان نرفته که چند سال پیش همین بحث‌ها در مورد جواد نکونام هم بود اما مشکلات را حل کردند و نکونام سرمربی استقلال شد. بحث امیر قلعه نویی را هم شنیده ام و او را نیز گزینه خوبی می‌دانم ولی خودمان را گول نزنیم و با مردم صادق باشیم. هر مربی ایرانی که هدایت استقلال را بر عهده بگیرد، قطعاً با توقع قهرمانی از طرف هواداران مواجه خواهد شد و رسیدن به چنین جایگاهی علاوه بر دانش فنی مناسب، انگیزه فراوان هم می‌خواهد. امیر آرزو داشت در تیم ملی سرمربی ایران باشد ولی بعید می‌دانم بعد از جام جهانی ۲۰۲۶ دیگر حوصله مربیگری داشته باشد. البته حضور در یک تیم پرطرفدار خود به خود انگیزه می‌آورد اما احساس می‌کنم امیر انگیزه لازم جهت هدایت استقلال را ندارد. حداقل اینکه به اندازه فرهاد ندارد.
• اگر صحبت از انتخاب سرمربی خارجی باشد، قطعاً دراگان اسکوچیچ بهترین گزینه خواهد بود چون در فوتبال ایران مربی کاملاً امتحان پس داده و موفقی محسوب می‌شود. به نظرم او می‌تواند به استقلال کمک کند و از بابت حواشی هم کادر مدیریتی باشگاه باید تحت هیچ شرایطی اجازه نزدیک شدن دلالان به دراگان را ندهند تا تمرکزش برهم نخورد. البته استقلال در سال ۱۴۰۴ آنقدر بابت همین ماجرای دلالی و جذب بازیکنان بی‌کیفیت تاوان داد که دیگر تحت هیچ شرایطی نباید امسال شاهد تکرار چنین اتفاقاتی باشیم.
• خود خبرورزشی گواه است که من با صراحت در اوایل شهریور پارسال گفتم از ریکاردوساپینتو برای استقلال سرمربی در نمی‌آید و با او موفق نمی‌شویم. حالا که این آقا با آن ماجراها اخراج شده، خود هواداران شاهد هستند که در مورد مسائل اخلاقی و رفتار غیرحرفه‌ای او به طور جدی بحث و مصاحبه مطرح شده است. واقعا برای استقلال مایع تاسف بود که یک مربی مست این تیم را تمرین داده یا کنار زمین هدایتش کند. چنین حرکتی در فوتبال همه دنیا مذموم است و با آن برخورد می‌شود. من چند ماه قبل از اینکه ساپینتو برکنار شود، در جریان رفتار غیر عادی او قرار گرفته بودم و حتی می‌دانستم که از برخی بازیکنان فوق العاده ضعیف خارجی حاضر در استقلال نیز پورسانت می‌گیرد ولی چه چیزی می‌توانستم به مدیران باشگاه بگویم چون چیزی که عیان بود، حاجتی به بیان نداشت.
• از شنیدن خبر بهبودی حمید علیدوستی و تداوم روند درمانی او فوق العاده خوشحال شدم چون رفاقت ما به بالغ بر ۴۰ سال می‌رسد. حمید در تیم ملی برایمان الگو بود، زودتر از همه سر تمرین می‌آمد و دیرتر از بقیه زمین را ترک می‌کرد. مردی که اصلاً اهل کم فروشی نبود و در نهایت بدشانسی به خاطر شرایط خاص و جنگی دهه ۶۰ مانند خیلی از بازیکنان خوب آن زمان، نتوانست در جام جهانی حاضر شود. شما شک نداشته باشید اگر حمید علیدوستی جام ملت‌های ۱۹۸۴ سنگاپور مصدوم نمی‌شد، تیم ملی ایران مقتدرانه عنوان قهرمانی آن پیکارها را مال خود می‌کرد. البته بنده خدا در زندگی هم دچار بدشانسی شد و بعد از ماجرای پسرش تا حدی از فوتبال فاصله گرفت و منزوی شد. این چند سال هم که خارج از تهران زندگی می‌کرد و صرفاً گاهی اوقات در مسابقات پیشکسوتان همدیگر را می‌دیدیم اما اصلاً دلش نمی‌خواست کسی پیرامون این ماجراها با او صحبت کند.
• خوشحالم که دوره درمان او با موفقیت در حال طی شدن است و امیدوارم این خبر را بشنوم که به طور کامل بهبود یافته است. انصافاً باید از مدیریت هما تشکر کرد که زمین فوتبال این مجموعه را به نام حمید کردند و از بعد رسانه‌ای هم چند شب قبل دیدم یکی از برنامه‌های ویژه جام جهانی، برنامه آن شب خود را به حمید علیدوستی عزیز تقدیم کرد. حرکت بسیار زیبایی که مایه دلگرمی معنوی پیشکسوتان می‌شود.