آمار فریبنده الجزایر؛ آرژانتین بدون مالکیت بیشتر، بازی را برد

در نگاه اول شاید آمار مالکیت توپ و تعداد پاس‌ها این تصور را ایجاد کند که الجزایر عملکرد بهتری داشته است. نماینده آفریقا با ۵۰ درصد مالکیت توپ در مقابل ۴۵ درصد آرژانتین و همچنین ثبت ۶۱۹ پاس در برابر ۵۷۱ پاس آلبی‌سلسته، زمان بیشتری توپ را در اختیار داشت. اما فوتبال تنها با مالکیت توپ و پاس‌های بیشتر برنده ندارد؛ آنچه تفاوت را رقم می‌زند، کیفیت استفاده از توپ است.

مهم‌ترین آمار مسابقه، تعداد شوت‌های در چارچوب بود. آرژانتین شش بار دروازه الجزایر را تهدید کرد، در حالی که الجزایر حتی یک شوت در چارچوب نیز نداشت. این اختلاف به خوبی نشان می‌دهد که شاگردان لیونل اسکالونی هر زمان به نزدیکی محوطه جریمه حریف رسیدند، خطر واقعی ایجاد کردند، اما الجزایر در تبدیل مالکیت توپ به موقعیت گل کاملاً ناکام بود.

نکته جالب دیگر، برابری دو تیم در تعداد کرنرها بود. هر دو تیم دو ضربه کرنر به دست آوردند، اما آرژانتین در جریان بازی بسیار مؤثرتر ظاهر شد. در واقع آلبی‌سلسته نیازی به ارسال‌های متعدد از کناره‌ها نداشت و بیشتر حملات خود را از عمق زمین و با استفاده از تحرک لیونل مسی طراحی کرد.

از سوی دیگر، الجزایر ۱۶ ضربه ایستگاهی به دست آورد که دو برابر آرژانتین بود، اما نتوانست از این فرصت‌ها بهره ببرد. این موضوع نشان‌دهنده ضعف نماینده آفریقا در ضربات آخر و همچنین عملکرد کم‌نقص خط دفاعی آرژانتین است.

آمار خطاها نیز نکته جالبی را نشان می‌دهد. آرژانتین با ۱۳ خطا تقریباً دو برابر الجزایر مرتکب خطا شد. این موضوع بیانگر رویکرد تهاجمی‌تر و فشار بیشتر بازیکنان آرژانتین برای بازپس‌گیری توپ بود؛ روشی که اجازه نداد الجزایر از مالکیت خود بهره مؤثری ببرد.

در نهایت، نتیجه مسابقه ثابت کرد که آرژانتین نیازی به سلطه مطلق بر مالکیت توپ ندارد تا برنده شود. تیم اسکالونی با وجود مالکیت کمتر، فرصت‌های خطرناک بیشتری خلق کرد، شش شوت در چارچوب داشت و از درخشش لیونل مسی نهایت استفاده را برد. هت‌تریک کاپیتان آلبی‌سلسته نیز بهترین نمونه برای تفاوت میان «مالکیت توپ» و «اثرگذاری در زمین» بود.

این آمار نشان می‌دهد آرژانتین همچنان یکی از کامل‌ترین تیم‌های جام جهانی ۲۰۲۶ است؛ تیمی که حتی در روزهایی که توپ را کمتر در اختیار دارد، می‌تواند با کیفیت ستاره‌هایش نتیجه را به سود خود رقم بزند.