پیکر آقای شهید ایران، همچون مادرش حضرت فاطمه(س)، شبانه به خاک سپرده شد

جایی در پایین‌پای حضرت رضا(ع)، در جوار روضه منوره، اکنون به منزلگاه ابدی پیکر مطهر رهبر شهید انقلاب و خانواده شهید ایشان تبدیل شده است؛ مکانی که سال‌ها پیش از این نیز با حضور و سلوک معنوی ایشان پیوندی عمیق داشت.

رواق دارالذکر، از رواق‌های شاخص حرم مطهر رضوی است که در پایین‌پای مضجع شریف امام رضا(ع) قرار گرفته و نزد زائران و خادمان آستان قدس رضوی، جایگاهی ویژه در آداب زیارت دارد. انتخاب این رواق برای آرامگاه رهبر شهید، علاوه بر موقعیت مکانی آن، حامل پیامی روشن از استمرار همان سیره‌ای است که ایشان در طول سالیان متمادی در زیارت امام رئوف(ع) به آن پایبند بودند.

مسیر همیشگی تشرف؛ روایتی از فروتنی

همراهان رهبر شهید بارها روایت کرده‌اند که ایشان در تشرف به حرم مطهر رضوی، تنها به حضور در کنار ضریح اکتفا نمی‌کردند، بلکه آداب زیارت را با دقتی مثال‌زدنی رعایت می‌کردند.

ایشان معمولاً از مسیر رواق دارالزهد وارد مجموعه حرم می‌شدند، اما پیش از رسیدن به روضه منوره، توقفی معنوی در پایین‌پای حضرت داشتند؛ جایی که از نگاه اهل معرفت، نشانه ادب در برابر امام معصوم(ع) است.

رهبر شهید ابتدا از پایین‌پای ضریح مطهر به سمت روضه منوره مشرف می‌شدند و سپس با عبور از رواق دارالذکر، اذن دخول را زمزمه می‌کردند. پس از آن وارد رواق دارالسرور می‌شدند و با حضوری سرشار از خشوع و تمرکز، لحظاتی را به زیارت، دعا و مناجات اختصاص می‌دادند.

این رفتار برای همراهان ایشان صرفاً یک برنامه ثابت نبود، بلکه جلوه‌ای عملی از پیوند میان مسئولیت، بندگی و تواضع در برابر ساحت اهل‌بیت(ع) محسوب می‌شد.

انتخابی که معنایی فراتر از یک محل دفن دارد

اکنون که رواق دارالذکر به آرامگاه ابدی رهبر شهید انقلاب تبدیل شده است، بسیاری این انتخاب را ادامه طبیعی همان مسیر همیشگی زیارت می‌دانند؛ مسیری که با ادب آغاز می‌شد و با حضور عاشقانه در کنار مضجع امام رضا(ع) به اوج می‌رسید.

برای زائرانی که از این مسیر عبور می‌کنند، رواق دارالذکر از این پس تنها گذرگاهی میان رواق‌های حرم نخواهد بود، بلکه یادآور شخصیتی است که در اوج مسئولیت و جایگاه، همواره زیارت را با فروتنی، رعایت آداب و احترام به ساحت مقدس امام هشتم(ع) آغاز می‌کرد.

شاید همین پیوند میان سیره عملی رهبر شهید و محل آرامگاه ایشان، مهم‌ترین پیام این انتخاب باشد؛ اینکه انسان می‌تواند در بالاترین جایگاه اجتماعی و سیاسی نیز، مسیر بندگی را از پایین‌پای حضرت آغاز کند و سرانجام در همان مسیر، در سایه مهر و عنایت امام مهربانی‌ها آرام گیرد.