زلزله در پرسپولیسِ تارتار؛ جوانگرایی سرخها با هزینه ۳۰۰ میلیاردی؟
پرسپولیس بعد از پایان همکاری با اوسمار ویرا، مهدی تارتار را بهعنوان سرمربی جدید معرفی کرد. سایت رسمی باشگاه نوشته تارتار هدایت سرخپوشان را برای فصل آینده برعهده گرفته و این انتصاب همزمان با آغاز برنامه تازه نقلوانتقالاتی باشگاه انجام شده است.
در ظاهر، سیاست جدید باشگاه «جوانگرایی» و کاهش میانگین سنی تیم است؛ اما تصمیم برای کنار گذاشتن بازیکنانی مثل سروش رفیعی و مرتضی پورعلیگنجی فقط یک تغییر فنی ساده نیست. این دو بازیکن در سالهای اخیر بخشی از ستون تجربه، رهبری و شخصیت رختکن پرسپولیس بودهاند. حذف همزمان چند مهره باسابقه میتواند ترکیب تیم را جوانتر کند، اما اگر بدون مدیریت روانی و مالی انجام شود، خطر ایجاد شکاف در رختکن و فشار هواداری را هم بالا میبرد.
خروج سروش و پورعلیگنجی؛ تصمیمی قطعی اما بدون پایان رسمی
بر اساس گزارش مهر، جدایی سروش رفیعی و مرتضی پورعلیگنجی از پرسپولیس در تصمیمات کادر فنی قطعی شده و نام چند بازیکن باتجربه دیگر نیز در بررسیهای خروجی قرار دارد. موجنیوز نیز همین خط خبری را تأیید کرده و نوشته این دو بازیکن در برنامههای آینده تیم جایگاهی ندارند.
با این حال، نکته مهم این است که تا لحظه انتشار، باشگاه پرسپولیس در سایت رسمی خود خبر مستقلی درباره فسخ قرارداد یا خداحافظی رسمی این بازیکنان منتشر نکرده است. بنابراین از نظر رسانهای، باید میان «تصمیم فنی برای خروج» و «جدایی رسمی پس از فسخ یا توافق» تفاوت گذاشت. تا زمانی که توافق مالی انجام نشود یا باشگاه اطلاعیه رسمی ندهد، پرونده این بازیکنان همچنان میتواند وارد مرحله مذاکره، چانهزنی یا حتی بازگشت شود.
چرا فسخ قرارداد برای پرسپولیس گران تمام میشود؟
مسئله اصلی پرسپولیس فقط تصمیم فنی نیست؛ مسئله، قراردادهای موجود و بار مالی فسخ است. گزارش مهر برآورد کرده اجرای این تصمیم و تسویه تعهدات مالی با بازیکنان باتجربه میتواند نزدیک به ۳۰۰ میلیارد تومان هزینه داشته باشد. این عدد برای باشگاهی که همزمان باید بازیکن جدید جذب کند، قراردادها را ثبت کند و سقف بودجه را مدیریت کند، رقم بسیار سنگینی است.
مرتضی پورعلیگنجی سال گذشته قرارداد خود را با پرسپولیس تمدید کرده بود و گزارشها از قرارداد دو ساله او با سرخپوشان حکایت داشتند؛ همین موضوع باعث میشود خروج او بدون توافق، به پروندهای مالی تبدیل شود. امید عالیشاه هم طبق گزارشهای منتشرشده در سال ۱۴۰۴ قراردادش را برای دو فصل تمدید کرده بود.
در چنین شرایطی، اگر بازیکنان با جدایی توافقی همراه نشوند، باشگاه ناچار است یا بخش مهمی از قرارداد را پرداخت کند یا وارد مذاکرهای طولانی شود. این همان نقطهای است که جوانگرایی را از یک شعار جذاب به یک تصمیم پرهزینه مدیریتی تبدیل میکند.
پرسپولیس چگونه میخواهد محترمانه خداحافظی کند؟
یکی از بخشهای قابل توجه این پرونده، تصمیم باشگاه برای حفظ شأن بازیکنان باتجربه است. طبق گزارشها، پرسپولیس قصد دارد برای نفراتی که سالها برای این تیم بازی کردهاند، مراسم و نشست خبری خداحافظی برگزار کند تا پایان همکاری در فضایی حرفهای رقم بخورد. اما مشکل اینجاست که بازیکنان هنوز با این پیشنهاد همراه نشدهاند و ابتدا تکلیف قرارداد و مطالبات مالی خود را میخواهند.
از نظر رسانهای، این بخش اهمیت زیادی دارد. بازیکنی مانند عالیشاه برای پرسپولیس فقط یک بازیکن معمولی نیست؛ او کاپیتان و یکی از چهرههای قدیمی تیم است. جدایی او بدون احترام، میتواند واکنش منفی هواداران را به دنبال داشته باشد. در مقابل، برگزاری خداحافظی رسمی و حرفهای میتواند هزینه احساسی این تغییر نسل را کاهش دهد.
خریدهای جدید؛ نشانه تغییر مسیر تارتار
پرسپولیس در کنار خروجیها، جذب بازیکن را هم آغاز کرده است. سایت رسمی باشگاه از پیوستن مهدی تیکدری با قراردادی دو ساله خبر داده و همچنین اعلام کرده مجید عیدی، مدافع راست فصل گذشته گلگهر، با قرارداد دو ساله به پرسپولیس پیوسته است. نکته مهم این است که هر دو بازیکن ۲۹ سالهاند؛ یعنی پروژه تارتار الزاماً به معنای استفاده گسترده از بازیکنان خیلی جوان نیست، بلکه بیشتر به سمت کاهش وابستگی به بازیکنان بالای ۳۳ یا ۳۴ سال و بازسازی اسکلت تیم میرود.
پیشتر نیز مدیرعامل پرسپولیس از «پوستاندازی» تیم برای فصل بعد سخن گفته بود. او در همان مصاحبه تأکید کرده بود که باشگاه به قرارداد سروش رفیعی تا پایان فصل پایبند است؛ جملهای که نشان میداد بحث تغییر نسل از هفتهها قبل در باشگاه مطرح بوده است.
تحلیل خبری؛ ریسک بزرگ برای تارتار و مدیریت پرسپولیس
تارتار در شروع کار خود با یک تصمیم دو لبه روبهرو شده است. اگر بازیکنان باتجربه جدا شوند و خریدهای جدید جواب بدهند، او بهعنوان مربیای شناخته میشود که جرأت تغییر نسل در پرسپولیس را داشت. اما اگر تیم در هفتههای ابتدایی فصل نتیجه نگیرد، همین خروجیها به مهمترین ابزار انتقاد علیه او تبدیل خواهند شد.
پرسپولیس در سالهای اخیر بخش زیادی از موفقیت خود را مدیون تجربه بازیکنانی بوده که بازیهای بزرگ را میشناختند. حذف ناگهانی این لایه تجربه، میتواند کیفیت رختکن، مدیریت فشار و کنترل مسابقات حساس را تحت تأثیر قرار دهد. از طرف دیگر، ادامه حضور بازیکنان پا به سن گذاشته هم ممکن است سرعت و انرژی تیم را کاهش دهد. بنابراین مسئله اصلی نه اصل جوانگرایی، بلکه شیوه اجرای آن است.
جمعبندی
پرسپولیس در آستانه یکی از مهمترین تغییرات سالهای اخیر خود قرار دارد. جدایی سروش رفیعی و مرتضی پورعلیگنجی، و احتمال خروج امید عالیشاه و میلاد سرلک، فقط چند تغییر در لیست بازیکنان نیست؛ این تصمیم میتواند پایان یک نسل و آغاز پروژهای تازه با مهدی تارتار باشد.
اما این پوستاندازی زمانی موفق خواهد بود که باشگاه سه موضوع را همزمان مدیریت کند: توافق مالی بدون بحران، خداحافظی محترمانه با چهرههای قدیمی و جذب بازیکنانی که واقعاً کیفیت فنی تیم را بالا ببرند. در غیر این صورت، جوانگرایی پرسپولیس ممکن است به جای آغاز یک فصل تازه، به پروندهای پرهزینه و پرحاشیه تبدیل شود.