رکورد تاریخی مسی در فینال جام جهانی ۲۰۲۶؛ نخستین بازیکن با سه حضور ثابت

فینال جام جهانی ۲۰۲۶ در ورزشگاه نیویورک–نیوجرسی، موسوم به مت‌لایف، فقط مسابقه تعیین قهرمان نخستین دوره ۴۸ تیمی این رقابت‌ها نبود. حضور لیونل مسی در ترکیب اصلی آرژانتین، یک رکورد تاریخی را حتی پیش از به صدا درآمدن سوت آغاز بازی قطعی کرد.

لیونل اسکالونی، سرمربی آرژانتین، مسی را در کنار خولین آلوارس در خط حمله قرار داد و بازوبند کاپیتانی را نیز مانند دیدارهای گذشته به او سپرد. به این ترتیب، فوق‌ستاره ۳۹ ساله آرژانتینی برای سومین بار از ابتدا در یک فینال جام جهانی به میدان رفت؛ اتفاقی که هیچ بازیکن دیگری پیش از او تجربه نکرده بود.

مسی چگونه به رکورد سه فینال رسید؟

نخستین حضور مسی در مسابقه نهایی جام جهانی به سال ۲۰۱۴ بازمی‌گردد. آرژانتین با هدایت آلخاندرو سابیا پس از عبور از هلند در ضربات پنالتی به فینال رسید و مقابل آلمان قرار گرفت. مسی آن مسابقه را از ابتدا آغاز کرد، اما گل ماریو گوتزه در وقت اضافه، قهرمانی را از آلبی‌سلسته گرفت و آلمان با نتیجه یک بر صفر پیروز شد.

هشت سال بعد، مسی در قطر بار دیگر آرژانتین را به فینال رساند. مسابقه فراموش‌نشدنی مقابل فرانسه پس از ۱۲۰ دقیقه با تساوی ۳ بر ۳ به پایان رسید و آرژانتین در ضربات پنالتی قهرمان شد. مسی در آن بازی دو گل به ثمر رساند و سرانجام جامی را بالای سر برد که سال‌ها تنها افتخار بزرگ غایب در کارنامه‌اش محسوب می‌شد.

فینال سال ۲۰۲۶ مقابل اسپانیا، سومین فصل این داستان است؛ مسابقه‌ای که مسی آن را بار دیگر به‌عنوان کاپیتان و بازیکن ثابت آغاز کرد. فیفا پیش از بازی نیز تأیید کرده بود که ستاره آرژانتین پس از حضور در فینال‌های ۲۰۱۴ و ۲۰۲۲، آماده انجام سومین فینال دوران حرفه‌ای خود است.

تفاوت رکورد مسی با کافو چیست؟

پیش از مسی، کافو تنها فوتبالیستی بود که واقعاً در سه مسابقه نهایی جام جهانی وارد زمین شده بود. مدافع راست برزیل در فینال‌های ۱۹۹۴، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۲ بازی کرد، اما تفاوت مهم این است که مسابقه سال ۱۹۹۴ را از روی نیمکت آغاز کرد.

کافو در دقیقه ۲۱ فینال ۱۹۹۴، پس از مصدومیت جورجینیو، به‌عنوان بازیکن جانشین وارد زمین شد. او چهار سال بعد مقابل فرانسه و در سال ۲۰۰۲ مقابل آلمان در ترکیب اصلی قرار گرفت. بنابراین کافو سه بار در فینال بازی کرد، اما فقط دو مسابقه را از ابتدا آغاز کرد.

مسی با شروع بازی مقابل اسپانیا از این نظر رکوردی مستقل به دست آورد: او نخستین بازیکنی است که در هر سه فینال خود از دقیقه نخست در زمین حضور داشته است. خبرگزاری آسوشیتدپرس نیز پیش از مسابقه تأکید کرده بود که مسی با حضور در ترکیب اصلی، ضمن پیوستن به کافو در فهرست بازیکنان دارای سه بازی در فینال، نخستین فوتبالیست با سه شروع ثابت خواهد شد.

آیا پله و رونالدو هم در سه فینال بازی کرده بودند؟

در بیان این رکورد باید میان «عضویت در تیمی که به فینال رسیده» و «بازی‌کردن در مسابقه فینال» تفاوت گذاشت. پله و رونالدو هر دو عضو تیم‌های برزیلی بودند که در سه دوره به مسابقه نهایی رسیدند، اما هیچ‌کدام در هر سه فینال وارد زمین نشدند.

پله در فینال سال ۱۹۵۸ مقابل سوئد و فینال ۱۹۷۰ مقابل ایتالیا بازی کرد، اما مصدومیتی که در مرحله گروهی جام جهانی ۱۹۶۲ برایش رخ داد، او را از ادامه مسابقات و فینال برابر چکسلواکی محروم کرد. بنابراین پله سه قهرمانی جهان دارد، اما تنها در دو مسابقه نهایی به میدان رفت.

رونالدو نازاریو نیز در فهرست برزیل قهرمان جام جهانی ۱۹۹۴ قرار داشت، اما در هیچ‌یک از هفت مسابقه آن تورنمنت بازی نکرد. او سپس فینال ۱۹۹۸ مقابل فرانسه و فینال ۲۰۰۲ مقابل آلمان را از ابتدا آغاز کرد و در بازی دوم با زدن هر دو گل برزیل، تیمش را قهرمان کرد. در نتیجه، دقیق‌ترین توصیف این است که پله و رونالدو عضو سه تیم فینالیست بودند، اما فقط کافو پیش از مسی در سه فینال وارد زمین شده بود.

یک رکورد سنی دیگر برای کاپیتان آرژانتین

شروع مسابقه مقابل اسپانیا، رکورد دیگری نیز برای مسی به همراه داشت. او در ۳۹ سالگی به مسن‌ترین بازیکن غیر‌دروازه‌بان تاریخ تبدیل شد که در فینال جام جهانی بازی می‌کند. رکورد قبلی در اختیار گونار گرن، بازیکن سوئد، بود که هنگام حضور مقابل برزیل در فینال سال ۱۹۵۸، ۳۷ سال داشت.

در میان تمام پست‌ها، دینو زوف همچنان مسن‌ترین بازیکن حاضر در یک فینال است. دروازه‌بان ایتالیا هنگام قهرمانی مقابل آلمان غربی در سال ۱۹۸۲، ۴۰ سال داشت. بنابراین مسی رکورد بازیکنان داخل زمین را شکسته، اما رکورد کلی همچنان به زوف تعلق دارد.

چرا رسیدن به سه فینال جام جهانی دشوار است؟

جام جهانی هر چهار سال یک بار برگزار می‌شود و یک بازیکن برای شروع در سه فینال، باید دست‌کم برای حدود هشت سال در بالاترین سطح فوتبال ملی باقی بماند. او همچنین باید همواره مهره ثابت تیمی باشد که در سه دوره جداگانه از مراحل گروهی و حذفی عبور می‌کند.

فاصله میان نخستین و سومین فینال مسی ۱۲ سال است. او در سال ۲۰۱۴ بازیکنی ۲۷ ساله و در اوج توانایی‌های انفرادی بود؛ در سال ۲۰۲۲ نقش رهبر فنی و روحی آرژانتین را ایفا کرد و در سال ۲۰۲۶، در ۳۹ سالگی، با مدیریت انرژی و آزادی تاکتیکی همچنان در مرکز برنامه اسکالونی باقی ماند.

تداوم حضور مسی فقط محصول توانایی فردی نیست. آرژانتین نیز طی این سال‌ها چند نسل متفاوت را بازسازی کرده است. بازیکنانی مانند آنخل دی‌ماریا، خاویر ماسکرانو و گونسالو هیگواین در تیم سال ۲۰۱۴ حضور داشتند، اما در دو فینال بعدی جای خود را به نفراتی مانند خولین آلوارس، انزو فرناندز، الکسیس مک‌آلیستر و کریستین رومرو دادند.

تنها عنصر ثابت هر سه فینال، مسی بود؛ بازیکنی که با وجود تغییر مربیان، هم‌تیمی‌ها و سبک بازی آرژانتین، جایگاه خود را در ترکیب اصلی حفظ کرد.

رکوردی که پیش از مشخص‌شدن قهرمان ثبت شد

ارزش این رکورد به نتیجه مسابقه مقابل اسپانیا وابسته نیست. پیروزی آرژانتین می‌تواند مسی را به دومین قهرمانی متوالی جهان برساند و شکست نیز چیزی از اهمیت سه حضور ثابت او کم نمی‌کند.

او در سه مقطع متفاوت دوران حرفه‌ای خود به فینال رسیده است: یک بار به‌عنوان ستاره‌ای که هنوز برای نخستین جام ملی بزرگش تلاش می‌کرد، یک بار به‌عنوان رهبر تیم قهرمان قطر و این بار به‌عنوان باتجربه‌ترین عضو آرژانتینی که برای دفاع از عنوان قهرمانی به میدان رفت.

در تاریخ جام جهانی بازیکنان زیادی دو بار در مسابقه نهایی حضور داشته‌اند، اما مسی مرز تازه‌ای ایجاد کرده است. او نه‌تنها به رکورد سه بازی کافو رسید، بلکه با سه حضور متوالی در ترکیب اصلی فینال‌های ۲۰۱۴، ۲۰۲۲ و ۲۰۲۶، جایگاهی را به دست آورد که فعلاً تنها به نام خودش ثبت شده است.