اسپانیا قهرمان جام جهانی ۲۰۲۶ شد؛ فران تورس رؤیای مسی و آرژانتین را ویران کرد

آخرین پرده جام جهانی ۲۰۲۶ در ورزشگاه نیویورک–نیوجرسی، که با نام تجاری مت‌لایف شناخته می‌شود، با قهرمانی اسپانیا به پایان رسید. شاگردان لوئیس دلافوئنته در مسابقه‌ای فشرده، تاکتیکی و کم‌موقعیت، آرژانتین را با نتیجه یک بر صفر شکست دادند و دومین قهرمانی تاریخ فوتبال این کشور را رقم زدند.

تک‌گل مسابقه را فران تورس، مهاجم تعویضی اسپانیا، تنها ۳۷ ثانیه پس از آغاز نیمه دوم وقت اضافه به ثمر رساند. پدرو پورو از سمت راست ارسال کرد، نیکو ویلیامز توپ را با ضربه سر در مسیر تورس قرار داد و مهاجم بارسلونا با شوتی محکم سقف دروازه امیلیانو مارتینس را هدف گرفت. اسپانیا با همین گل، قهرمانی سال ۲۰۱۰ را پس از ۱۶ سال تکرار کرد.

ترکیب اصلی اسپانیا و آرژانتین در فینال

اسپانیا بدون تغییر نسبت به دیدار نیمه‌نهایی برابر فرانسه وارد زمین شد. اونای سیمون درون دروازه قرار گرفت و پدرو پورو، پائو کوبارسی، آیمریک لاپورت و مارک کوکوریا خط دفاعی را تشکیل دادند. رودری، فابین روئیس و دنی اولمو در میانه میدان حضور داشتند و لامین یامال، الکس بائنا و میکل اویارسابال سه بازیکن هجومی لاروخا بودند.

آرژانتین با سه تغییر نسبت به پیروزی نیمه‌نهایی مقابل انگلیس بازی را شروع کرد. امیلیانو مارتینس دروازه‌بان بود و گونسالو مونتیل، کریستین رومرو، لیساندرو مارتینس و نیکولاس تالیافیکو در خط دفاعی قرار گرفتند. رودریگو دی‌پائول، انزو فرناندس، الکسیس مک‌آلیستر و نیکولاس گونسالس پشت سر زوج لیونل مسی و خولیان آلوارس بازی کردند.

شروع تهاجمی یامال و مهار بزرگ مارتینس

اسپانیا از همان دقایق ابتدایی مالکیت توپ را در اختیار گرفت و تلاش کرد با گردش سریع توپ، عرض‌دادن به حملات و حرکات لامین یامال از سمت راست، ساختار دفاعی آرژانتین را باز کند.

نخستین فرصت جدی مسابقه در دقیقه پنجم ایجاد شد. یامال با عبور از مدافعان به موقعیتی مناسب رسید، اما امیلیانو مارتینس با خروج و واکنشی به‌موقع مانع گل‌زنی ستاره جوان اسپانیا شد. پس از این موقعیت نیز لاروخا کنترل توپ و ریتم بازی را حفظ کرد و آرژانتین بیشتر در زمین خودی به دفاع پرداخت.

تیم لیونل اسکالونی در نیمه نخست عملاً فرصت هجومی قابل‌توجهی نداشت. طبق داده‌های منتشرشده، تنها سه شوت در مجموع نیمه اول ثبت شد؛ کمترین تعداد شوت در نیمه نخست یک فینال جام جهانی از زمان آغاز ثبت این آمار در سال ۱۹۶۶. آرژانتین نیز بدون شوت به رختکن رفت.

میکل اویارسابال در دقیقه ۳۹ با ضربه‌ای زمینی مارتینس را وادار به واکنش کرد و مارک کوکوریا نیز کمی بعد با شوت پای چپ دروازه آرژانتین را تهدید کرد؛ اما نیمه نخست بدون گل به پایان رسید.

مصدومیت لیساندرو مارتینس؛ نخستین ضربه به آرژانتین

آرژانتین پیش از پایان نیمه نخست یکی از مدافعان اصلی‌اش را از دست داد. لیساندرو مارتینس که دقایقی قبل کارت زرد گرفته بود، به دلیل آسیب‌دیدگی قادر به ادامه مسابقه نبود و نیکولاس اوتامندی جای او را گرفت.

اسکالونی در شروع نیمه دوم نیز برای افزایش قدرت میانه میدان، لئاندرو پاردس را به جای نیکولاس گونسالس وارد زمین کرد. با این تغییر آرژانتین متراکم‌تر شد، اما همچنان برای رساندن توپ به مسی و آلوارس مشکل داشت.

اسپانیا در دقیقه ۶۲ نخستین تغییرهای مهم خود را انجام داد. فران تورس به جای اویارسابال و پدری به جای فابین روئیس وارد زمین شدند؛ دو تعویضی که در ادامه مسابقه نقشی مهم در افزایش فشار اسپانیا داشتند.

حملات اسپانیا و مقاومت امیلیانو مارتینس

فران تورس پس از ورود به زمین بارها در قلب خط دفاعی آرژانتین حرکت کرد. یکی از نخستین موقعیت‌های او روی ارسال لامین یامال شکل گرفت، اما ضربه سرش در اختیار مارتینس قرار گرفت.

آرژانتین با دفاع فشرده، درگیری‌های فیزیکی و کاهش فضای بین خطوط تلاش می‌کرد مسابقه را کنترل کند. مسی نیز برای دریافت توپ عقب می‌آمد، اما فاصله زیاد او با آلوارس و کمبود حمایت هافبک‌ها باعث شد حملات آلبی‌سلسته عمق و تداوم لازم را نداشته باشد.

در دقیقه ۷۱ کریستین رومرو و رودریگو دی‌پائول جای خود را به فاکوندو مدینا و جولیانو سیمئونه دادند. برخلاف روایتی که مولینا را جانشین رومرو معرفی می‌کرد، ناهوئل مولینا پیش‌تر و در دقیقه ۵۸ به جای گونسالو مونتیل وارد زمین شده بود.

لوئیس دلافوئنته نیز با ورود نیکو ویلیامز و میکل مرینو، توان هجومی تیمش را افزایش داد. ویلیامز با سرعت و حرکت از سمت چپ، خط دفاع خسته آرژانتین را تحت فشار قرار داد و در واپسین دقایق وقت قانونی ضربه‌ای سنگین به سمت دروازه زد که مارتینس آن را دفع کرد.

اخراج انزو فرناندس؛ نقطه عطف فینال

مهم‌ترین اتفاق پایان وقت قانونی، اخراج انزو فرناندس بود. هافبک آرژانتین پس از خطا روی پائو کوبارسی دومین کارت زرد خود را دریافت کرد و آلبی‌سلسته در آستانه وقت اضافه ۱۰ نفره شد.

اسپانیا با داشتن یک بازیکن بیشتر، فشار خود را افزایش داد. ضربه ایستگاهی لامین یامال نیز در دقایق پایانی با واکنش مارتینس به کرنر رفت تا مسابقه پس از ۹۰ دقیقه با تساوی بدون گل وارد وقت اضافه شود. آرژانتین در حالی ۹۰ دقیقه نخست را به پایان رساند که نتوانسته بود ضربه‌ای در چارچوب دروازه اسپانیا ثبت کند.

گل مردود نیکو ویلیامز و ادامه فشار لاروخا

اسپانیا وقت اضافه را کاملاً هجومی آغاز کرد. پدری در دقیقه ۹۳ توپی را برای نیکو ویلیامز ارسال کرد، اما ضربه سر این بازیکن را مارتینس از فاصله نزدیک مهار کرد.

چند دقیقه بعد ویلیامز توپ را وارد دروازه کرد، ولی داور پیش از گل خطای میکل مرینو روی نیکولاس اوتامندی را اعلام کرده بود. اسپانیا با وجود گل مردود، همچنان توپ را در اختیار داشت و آرژانتین ۱۰ نفره را در اطراف محوطه جریمه‌اش نگه داشت.

دلافوئنته در دقیقه ۹۹ نیز رودری و لاپورت را بیرون کشید و مارتین سوبیمندی و اریک گارسیا را به زمین فرستاد تا هم انرژی تازه‌ای وارد تیم کند و هم احتمال ضدحملات آرژانتین را کاهش دهد.

دقیقه ۱۰۶؛ لحظه قهرمانی فران تورس

گره مسابقه سرانجام در آغاز نیمه دوم وقت اضافه باز شد. پدرو پورو از سمت راست توپ را به محوطه جریمه فرستاد، نیکو ویلیامز با ضربه سر پاس را به فران تورس رساند و مهاجم بارسلونا با ضربه‌ای قدرتمند، مارتینس را شکست داد.

گل تورس نتیجه فشار ممتد اسپانیا و نقش مؤثر بازیکنان تعویضی بود. نیکو ویلیامز پاس گل را ارسال کرد، تورس گل زد و مرینو نیز با حضور در میانه میدان، تسلط لاروخا را افزایش داده بود. اسپانیا در مجموع مسابقه ۲۰ شوت ثبت کرد، درحالی‌که آرژانتین تا دقایق پایانی تقریباً هیچ تهدید جدی‌ای ایجاد نکرد.

تورس در دقیقه ۱۱۳ برای دومین بار گل زد، اما این بار کمک‌داور پرچم آفساید را بالا برد. آرژانتین در آخرین دقایق تلاش کرد با ارسال توپ‌های بلند و حضور مدافعان در محوطه جریمه اسپانیا بازی را مساوی کند، اما شوت جولیانو سیمئونه از بالای دروازه خارج شد و آخرین فرصت مدافع عنوان قهرمانی نیز از دست رفت.

پایان رؤیای دومین قهرمانی متوالی مسی

لیونل مسی در سومین فینال جام جهانی خود نتوانست آرژانتین را به دومین قهرمانی متوالی برساند. کاپیتان ۳۹ ساله آلبی‌سلسته در مسابقه‌ای که اسپانیا فضای حرکت و پاس‌دادن را از او گرفته بود، کمتر از همیشه فرصت تأثیرگذاری پیدا کرد.

آرژانتین امیدوار بود نخستین تیم پس از برزیل سال‌های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ باشد که دو دوره متوالی قهرمان جهان می‌شود؛ اما اخراج انزو فرناندس، مصدومیت دو مدافع و برتری فنی اسپانیا این رؤیا را از بین برد.

در سوی مقابل، اسپانیا پس از قهرمانی سال ۲۰۱۰ به دومین ستاره رسید. نسلی که با رودری، پدری، یامال، کوبارسی، نیکو ویلیامز و فران تورس شکل گرفته، با غلبه بر قهرمان دوره قبل نشان داد که قهرمانی اروپا فقط آغاز مسیرش بوده است.

فینال جام جهانی ۲۰۲۶ با یک صحنه ماندگار تمام شد: فران تورس و لامین یامال در حال جشن، بازیکنان اسپانیا در انتظار بالا بردن جام و مسی و هم‌تیمی‌هایش که پس از ۱۲۰ دقیقه مقاومت، شاهد فرو ریختن رؤیای دفاع از قهرمانی بودند.