خداحافظی تلخ «دایی کمال»؛ مرد ۲۳۶ بازی و ۱۲ جام پرسپولیس کفش‌ها را آویخت

کمال کامیابی‌نیا پس از حدود دو دهه حضور در فوتبال حرفه‌ای، تصمیم گرفت کفش‌هایش را آویزان کند. هافبک سابق تیم ملی و پرسپولیس با انتشار متنی در صفحه اینستاگرام خود، پایان دوران بازی‌اش را اعلام کرد و از مربیان، باشگاه‌ها، هواداران و اعضای خانواده‌اش تشکر کرد.

او پیام خود را با جمله‌ای درباره به صدا درآمدن سخت‌ترین سوت زندگی آغاز کرد؛ سوت پایانی برای مسیری که به گفته خودش، تمام جوانی‌اش را در آن گذاشته بود. کامیابی‌نیا همچنین فوتبال را نه فقط یک بازی، بلکه رؤیایی توصیف کرد که با تمام وجود آن را زندگی کرده است.

این خداحافظی در ۳۷ سالگی انجام شد؛ سنی که بسیاری از بازیکنان پس از کاهش فرصت بازی، افزایش مصدومیت‌ها و دشوارشدن حفظ آمادگی بدنی، به پایان دوران حرفه‌ای خود نزدیک می‌شوند. کامیابی‌نیا در ماه‌های اخیر تیمی نداشت و خبر چندانی از بازگشت او به لیگ برتر منتشر نشده بود؛ بنابراین اعلام بازنشستگی‌اش، با وجود تلخی برای هواداران، اتفاقی کاملاً غیرمنتظره محسوب نمی‌شود.

متن احساسی کامیابی‌نیا؛ جای خالی مادر در روز خداحافظی

بخش مهمی از پیام خداحافظی کامیابی‌نیا به خانواده‌اش اختصاص داشت. او از پدرش به‌عنوان تکیه‌گاه خود یاد کرد و با اشاره به مادر درگذشته‌اش نوشت که جای او در این روز بیش از همیشه خالی است.

هافبک سابق پرسپولیس همچنین از همسرش به دلیل سال‌ها صبوری و حمایت در روزهای سخت، دردها و مصدومیت‌ها تشکر کرد. او در پایان گفت با قلبی پر از خاطره از فوتبال می‌رود، اما دلش برای همیشه در زمین بازی باقی خواهد ماند.

لحن این پیام با تصویری که هواداران طی سال‌ها از کامیابی‌نیا داشتند، تناسب داشت؛ بازیکنی کم‌حاشیه که بیشتر از طریق جنگندگی در زمین، تحمل مصدومیت‌ها و تعهد به تیم شناخته می‌شد و کمتر وارد منازعات رسانه‌ای می‌شد.

۲۳۶ بازی و ۲۳ گل با پیراهن پرسپولیس

کامیابی‌نیا در تابستان ۱۳۹۴ و با نظر برانکو ایوانکوویچ به پرسپولیس پیوست. او خیلی زود در ترکیب اصلی قرار گرفت و در نخستین فصل حضورش، یکی از نفرات مؤثر تیمی بود که پس از رقابتی نزدیک با استقلال خوزستان، به نایب‌قهرمانی لیگ رسید.

این هافبک طی هشت سال و ۹ روز عضویت در پرسپولیس، در مجموع ۲۳۶ مسابقه برای سرخ‌پوشان انجام داد و ۲۳ گل به ثمر رساند. گل‌های تماشایی او برابر سپاهان و ملوان از جمله لحظاتی هستند که در ذهن هواداران باقی مانده‌اند. همکاری رسمی او با پرسپولیس در تیر ۱۴۰۲ پایان یافت.

آمار گلزنی کامیابی‌نیا برای یک هافبک دفاعی قابل توجه بود. وظیفه اصلی او جلوگیری از ضدحملات، پوشش فضای مقابل مدافعان، شرکت در نبردهای میانه میدان و ایجاد تعادل میان خط دفاع و حمله بود؛ با این حال، قدرت سرزنی و شوت‌زنی‌اش باعث می‌شد در ضربات ایستگاهی و حملات موج دوم نیز خطرناک باشد.

او در مقطعی حتی در قلب دفاع بازی کرد و توانست بخشی از کمبودهای پرسپولیس در این پست را پوشش دهد. انعطاف‌پذیری تاکتیکی، قدرت بدنی و آمادگی برای بازی در شرایط دشوار، از ویژگی‌هایی بود که او را برای مربیان مختلف به بازیکنی قابل اعتماد تبدیل می‌کرد.

۱۲ جام داخلی؛ یک رکورد تاریخی با پیراهن پرسپولیس

کامیابی‌نیا در دوران حضورش در پرسپولیس شش بار قهرمان لیگ برتر شد. او همچنین دو قهرمانی جام حذفی و چهار قهرمانی سوپرجام را تجربه کرد؛ مجموعه‌ای شامل ۱۲ جام داخلی که نامش را در میان پرافتخارترین بازیکنان تاریخ باشگاه قرار می‌دهد.

او نخستین بازیکنی بود که توانست شش بار با پیراهن یک باشگاه قهرمان لیگ برتر ایران شود. این رکورد نشان می‌دهد کامیابی‌نیا فقط عضوی از یک تیم موفق نبود، بلکه در چند نسل متفاوت پرسپولیس و زیر نظر مربیان مختلف در ساختار قهرمانی باقی ماند.

پرسپولیس در دوران حضور او دو مرتبه نیز به فینال لیگ قهرمانان آسیا رسید. سرخ‌پوشان در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۲۰ نایب‌قهرمان آسیا شدند؛ افتخاری که اگرچه به جام منتهی نشد، اما یکی از مهم‌ترین دوره‌های بین‌المللی تاریخ باشگاه را شکل داد. کامیابی‌نیا در بخش مهمی از این مسیر، یکی از مهره‌های میانی تیم بود.

نماد دوره طلایی برانکو

کامیابی‌نیا برای بسیاری از هواداران با پرسپولیس برانکو شناخته می‌شود؛ تیمی که پس از سال‌ها ناکامی و بی‌ثباتی، دوباره به قدرت اول فوتبال ایران تبدیل شد.

در آن تیم، بازیکنانی مانند سیدجلال حسینی، امید عالیشاه، محسن مسلمان، احمد نوراللهی، وحید امیری و مهدی طارمی نقش‌های متفاوتی داشتند. وظیفه کامیابی‌نیا بیش از آنکه در آمار پاس گل یا حرکات نمایشی دیده شود، در حفظ تعادل تیم و انجام کارهای کمتر دیده‌شده خلاصه می‌شد.

او توپ‌های دوم را جمع می‌کرد، مقابل ضدحملات می‌ایستاد، برای جبران فضای خالی مدافعان می‌دوید و اجازه می‌داد بازیکنان خلاق‌تر آزادی بیشتری داشته باشند. چنین بازیکنانی معمولاً زمانی بیشتر دیده می‌شوند که در ترکیب حضور ندارند و تیم در کنترل میانه میدان با مشکل روبه‌رو می‌شود.

لقب «دایی کمال» نیز فقط به سابقه یا سن او مربوط نبود. کامیابی‌نیا به‌تدریج به یکی از چهره‌های مورد اعتماد رختکن تبدیل شد و در غیاب کاپیتان‌های اصلی، بازوبند پرسپولیس را نیز بر بازو بست.

بازی با کتف آسیب‌دیده؛ تصویری ماندگار از تعصب

یکی از مهم‌ترین بخش‌های میراث کامیابی‌نیا، بازی‌کردن در شرایط مصدومیت بود. او در چند مقطع با آسیب‌دیدگی جدی کتف روبه‌رو شد و حتی تصاویری از حضورش در زمین با شانه بسته‌شده منتشر شد.

ورزش سه در مرور دوران او نوشته است که کامیابی‌نیا بارها در شرایط سخت و با کتف آسیب‌دیده برای پرسپولیس بازی کرد. همین تصاویر باعث شد مفهوم جنگندگی و تعصب بیش از هر ویژگی دیگری با نام او پیوند بخورد.

البته بازی‌کردن با مصدومیت همیشه تصمیمی مطلوب از نظر پزشکی نیست و ممکن است عمر ورزشی بازیکن را کوتاه کند. با این حال، در ذهن هوادار فوتبال، بازیکنی که درد را تحمل می‌کند تا تیمش تنها نماند، جایگاهی متفاوت پیدا خواهد کرد.

جدایی‌ای که می‌توانست محترمانه‌تر باشد

پایان همکاری کامیابی‌نیا با پرسپولیس در تابستان ۱۴۰۲ بدون حاشیه نبود. او پس از هشت فصل در فهرست فصل جدید قرار نگرفت و رضا درویش جدایی‌اش را اعلام کرد. کامیابی‌نیا نیز با انتشار پیامی احساسی از هواداران خداحافظی کرد و برخی رسانه‌ها نحوه جدایی او را متناسب با سابقه طولانی‌اش ندانستند.

او پس از جدایی با قراردادی دوساله به ذوب‌آهن پیوست، اما مصدومیت‌ها اجازه ندادند دوران اصفهان به اندازه سال‌های پرسپولیس موفق باشد. فرصت‌های بازی کاهش یافت و کامیابی‌نیا نتوانست جایگاه ثابت و تأثیرگذاری گذشته را تکرار کند.

این پایان کم‌فروغ چیزی از ارزش دوران او در پرسپولیس کم نمی‌کند. بسیاری از بازیکنان بزرگ در سال‌های پایانی، از نقطه اوج فاصله می‌گیرند؛ آنچه در حافظه باشگاه باقی می‌ماند، مجموع عملکرد و نقش آنها در موفقیت‌های تاریخی است.

کارنامه کوتاه در تیم ملی

کامیابی‌نیا با وجود عملکرد مستمر در فوتبال باشگاهی، فرصت زیادی در تیم ملی به دست نیاورد. او شش بار برای ایران بازی کرد و یک گل ملی نیز در دیدار برابر گوام در سال ۲۰۱۵ به ثمر رساند.

تراکم هافبک‌های دفاعی در دوره حضور کارلوس کی‌روش و رقابت با بازیکنان تثبیت‌شده، مسیر ملی او را محدود کرد. به همین دلیل، بخش اصلی هویت فوتبالی کامیابی‌نیا نه با پیراهن تیم ملی، بلکه با دوران طولانی و پرافتخارش در پرسپولیس تعریف می‌شود.

آیا پرسپولیس برای کمال بازی خداحافظی برگزار می‌کند؟

کامیابی‌نیا بدون آنکه در یک مسابقه رسمی یا مراسم ورزشگاهی از فوتبال خداحافظی کند، پایان دوران بازی‌اش را در اینستاگرام اعلام کرد. اکنون مدیران پرسپولیس می‌توانند برای یکی از بازیکنان کلیدی دوره طلایی باشگاه، مراسمی متناسب با سابقه او در نظر بگیرند.

تقدیر پیش از یک مسابقه رسمی، حضور در ورزشگاه آزادی یا برگزاری یک دیدار نمادین، کمترین کاری است که برای بازیکنی با ۲۳۶ مسابقه و ۱۲ جام داخلی می‌توان انجام داد. چنین مراسمی فقط احترام به کامیابی‌نیا نیست؛ بلکه پیامی به بازیکنان فعلی است که باشگاه، وفاداری و نقش‌آفرینی در موفقیت‌های تاریخی را فراموش نمی‌کند.

پایان بازی، آغاز یک مسیر تازه

هنوز مشخص نیست کامیابی‌نیا پس از بازنشستگی وارد مربیگری، مدیریت یا فعالیت‌های دیگر فوتبال خواهد شد. تجربه حضور در تیم‌های مختلف و سال‌ها بازی در بالاترین سطح فوتبال ایران می‌تواند سرمایه‌ای مناسب برای آغاز دوران مربیگری باشد.

اما پیش از هر تصمیمی درباره آینده، زمان مرور گذشته است؛ گذشته‌ای شامل ۲۳۶ مسابقه، ۲۳ گل، ۱۲ قهرمانی داخلی، دو فینال آسیا و ده‌ها مسابقه‌ای که هافبک شماره ۱۱ پرسپولیس با جنگندگی در میانه میدان پشت سر گذاشت.

سوت پایان دوران بازی کمال کامیابی‌نیا به صدا درآمد، اما نام «دایی کمال» برای هواداران پرسپولیس با یکی از پرافتخارترین دوره‌های تاریخ باشگاه پیوند خورده است؛ دوره‌ای که بدون دوندگی و فداکاری بازیکنانی مانند او، شکل نمی‌گرفت.