نه بزرگ کاوه رضایی به منصوریان؛ بمب نقل‌وانتقالاتی الطلبه خنثی شد

علیرضا منصوریان که برای دومین فصل متوالی هدایت الطلبه را برعهده دارد، در هفته‌های اخیر مذاکراتی را برای جذب کاوه رضایی آغاز کرده بود. گزارش ورزش سه از پیشرفت گفت‌وگوها و استقبال اولیه مهاجم سپاهان از حضور در لیگ عراق خبر می‌دهد؛ به‌گونه‌ای که احتمال همکاری دوباره دو چهره سابق استقلال جدی شده بود.

بااین‌حال، رضایی در ادامه نظر خود را تغییر داد و از انتقال به الطلبه منصرف شد. براساس همین گزارش، پرونده حضور او در فوتبال عراق بسته شده و این مهاجم فصل جدید را با پیراهن سپاهان ادامه خواهد داد. دلیل مشخص تغییر تصمیم رضایی اعلام نشده و ادعاهایی مانند اختلاف مالی، مخالفت سپاهان یا نگرانی درباره شرایط لیگ عراق در منابع معتبر تأیید نشده‌اند.

نکته مهم این است که خبر مذاکرات بر پایه «شنیده خبرنگار» منتشر شده است. هیچ اطلاعیه‌ای از سوی باشگاه سپاهان، الطلبه یا خود کاوه رضایی درباره دریافت پیشنهاد، موافقت اولیه یا منتفی‌شدن انتقال در دسترس نیست. بنابراین، اصل مذاکره را باید یک گزارش نقل‌وانتقالاتی معتبر اما غیررسمی دانست، نه فرآیندی که با ارائه پیشنهاد کتبی یا امضای پیش‌قرارداد اثبات شده باشد.

چرا منصوریان دوباره به سراغ مهاجم سابق استقلال رفت؟

منصوریان شناخت کاملی از توانایی‌های کاوه رضایی دارد. این دو در فصل ۹۶-۱۳۹۵ در استقلال همکاری کردند؛ فصلی که رضایی یکی از مهره‌های اصلی خط حمله آبی‌ها بود و در تمام رقابت‌ها ۱۳ گل به ثمر رساند. استقلال در همان دوره با هدایت منصوریان به نایب‌قهرمانی لیگ رسید و رضایی نیز پس از پایان فصل راهی فوتبال بلژیک شد.

مهم‌ترین تصویر مشترک رضایی و منصوریان به پیروزی سه بر دو استقلال مقابل پرسپولیس بازمی‌گردد. پرسپولیس در دقیقه پنجم پیش افتاد، اما استقلال با سه گل نتیجه را تغییر داد و کاوه رضایی گل سوم تیمش را در دقیقه ۴۴ به ثمر رساند. آن گل در نهایت گل برتری آبی‌ها شد؛ هرچند پرسپولیس در وقت‌های تلف‌شده فاصله را به یک گل کاهش داد.

رضایی در تیم‌های منصوریان تنها یک تمام‌کننده کلاسیک نبود. تحرک میان خطوط، توانایی بازی در کنار مهاجم دیگر، پرس مدافعان و مشارکت در ساخت حمله، ویژگی‌هایی هستند که می‌توانستند برای الطلبه مفید باشند. منصوریان نیز برای ورود به فصل تازه لیگ عراق به مهاجمی نیاز داشت که علاوه بر تجربه، بدون زمان طولانی برای شناخت متقابل با تفکرات سرمربی هماهنگ شود.

چرا کاوه رضایی در سپاهان ماند؟

مهم‌ترین عامل ورزشی می‌تواند کمبود گزینه در خط حمله سپاهان باشد. این باشگاه تا زمان انتشار گزارش موفق به جذب مهاجم خارجی نشده و گزینه‌های اصلی محرم نویدکیا برای نوک حمله، کاوه رضایی و رضا جعفری هستند. جعفری در دیدار دوستانه مقابل گل‌گهر نخستین حضور خود را تجربه کرد و رقابت این دو برای حضور در ترکیب اصلی شکل گرفته است.

در چنین شرایطی، رضایی در سپاهان فقط یک بازیکن ذخیره باتجربه نیست. خروج او می‌توانست دست نویدکیا را در پستی حساس خالی‌تر کند و باشگاه را در فاصله کوتاه باقی‌مانده تا شروع مسابقات، مجبور به ورود دوباره به بازار مهاجمان کند. ماندن در تیمی که کادر فنی به او نیاز دارد، احتمال برخورداری از زمان بازی و نقش مشخص را نیز افزایش می‌دهد.

نویدکیا پیش‌تر به‌صراحت از رضایی دفاع کرده و او را بازیکنی دانسته بود که کاملاً در اختیار تیم بازی می‌کند. سرمربی سپاهان پس از یکی از مسابقات فصل گذشته گفت درباره عملکرد این مهاجم کم‌لطفی شده و رضایی حتی بدون گل‌زنی نیز به ساختار تیم کمک می‌کند. این حمایت فنی می‌تواند یکی از عواملی باشد که ادامه حضور در اصفهان را برای مهاجم ۳۴ ساله جذاب‌تر کرده است.

سپاهان نیز در گزارش‌ها و ترکیب‌های رسمی ماه‌های گذشته همچنان از رضایی به‌عنوان یکی از بازیکنان تیم اول استفاده کرده است. او در مسابقات داخلی و آسیایی به میدان رفته و رسانه رسمی باشگاه نیز مصاحبه‌ها و اظهاراتش را با عنوان بازیکن سپاهان منتشر کرده است.

آیا ماندن رضایی به معنای حضور ثابت در ترکیب است؟

باقی‌ماندن کاوه رضایی، جایگاه ثابت او را تضمین نمی‌کند. رضا جعفری با سابقه بازی در ملوان، نساجی و گل‌گهر برای افزایش سرعت و تحرک خط حمله جذب شده و تلاش می‌کند به انتخاب اول نویدکیا تبدیل شود. کادر فنی همچنین ممکن است در ادامه پنجره نقل‌وانتقالات یک مهاجم خارجی یا بازیکن تهاجمی دیگری به خدمت بگیرد.

رضایی برای حفظ موقعیت خود باید بیش از تجربه گذشته به آمادگی امروز تکیه کند. او در سال‌های اخیر با مصدومیت‌ها و دوره‌های کم‌فروغ مواجه بوده، اما همچنان قابلیت بازی ترکیبی، حفظ توپ و حضور در مسابقات پرفشار را دارد. در برخی مسابقات آسیایی فصل گذشته نیز بیشتر از گل‌زنی، در نقش بازیکن مکمل ظاهر شد و با حرکت میان خطوط برای دیگر مهاجمان فضا ایجاد کرد.

ماندن در سپاهان از یک منظر انتخاب کم‌ریسک‌تری محسوب می‌شود. رضایی محیط باشگاه، کادر فنی، هم‌تیمی‌ها و لیگ ایران را می‌شناسد؛ درحالی‌که انتقال به عراق، او را با لیگ، شرایط زندگی و انتظارات تازه‌ای روبه‌رو می‌کرد. در ۳۴ سالگی، ثبات ورزشی و مدیریت بدن ممکن است برای یک مهاجم به اندازه رقم قرارداد اهمیت داشته باشد.

مسیر شش‌ساله رضایی در فوتبال بلژیک

کاوه رضایی پس از جدایی از استقلال در سال ۲۰۱۷ به شارلروا پیوست و عملکردش در این تیم باعث شد کلوب بروژ او را با قراردادی چهارساله جذب کند. او سپس در دو دوره به‌صورت قرضی به شارلروا بازگشت و در سال ۲۰۲۱ نیز به اودهورلی لوون منتقل شد.

حضور در شارلروا، کلوب بروژ و اودهورلی باعث شد رضایی چند فصل در فوتبال اروپا باقی بماند؛ تجربه‌ای که او را از بسیاری از مهاجمان هم‌نسلش متمایز می‌کند. بااین‌حال، دوران بلژیک همیشه یکدست نبود. رضایی در شارلروا دوره‌های موفق‌تری داشت، اما در کلوب بروژ و سپس لوون نتوانست همان ثبات گل‌زنی را حفظ کند.

او پس از بازگشت به فوتبال ایران ابتدا پیراهن تراکتور و سپس سپاهان را پوشید. انتخاب ادامه حضور در اصفهان به این معناست که انتقال احتمالی به الطلبه و دومین دوره لژیونری او، دست‌کم در پنجره فعلی، شکل نخواهد گرفت.

منصوریان بدون کاوه، اما با یک مدافع ایرانی

منتفی‌شدن انتقال رضایی به معنای پایان خریدهای ایرانی الطلبه نیست. منصوریان پیش‌تر جعفر سلمانی را جذب کرده بود و برای اضافه‌کردن مرتضی پورعلی‌گنجی نیز وارد مذاکره شد. او ابتدا تأکید کرده بود انتقال مدافع سابق پرسپولیس قطعی نیست و تکمیل مذاکرات به مشخص‌شدن وضعیت قرارداد و رضایت باشگاه ایرانی وابسته است.

چند ساعت بعد، خبرگزاری مهر و ایلنا از امضای قرارداد یک‌ساله پورعلی‌گنجی با الطلبه خبر دادند. به این ترتیب، برخلاف زمان انتشار نخستین گزارش، پرونده این مدافع به مرحله عقد قرارداد رسیده است؛ هرچند اطلاعیه و رونمایی مستقیم باشگاه الطلبه همچنان روشن‌ترین مرجع برای تأیید تمام جزئیات قرارداد خواهد بود.

پورعلی‌گنجی پیش‌تر در تیم امید ایران و نفت تهران شاگرد منصوریان بوده است. بنابراین، سرمربی الطلبه حتی بدون جذب کاوه رضایی نیز یکی از بازیکنان قدیمی و مورد اعتماد خود را به بغداد برده و احتمالاً در ادامه پنجره نیز به استفاده از بازار ایران ادامه خواهد داد.

سپاهان از لغو انتقال کاوه سود می‌برد؟

از نظر تعداد نفرات، پاسخ مثبت است. سپاهان هنوز در خط حمله گزینه‌های محدودی دارد و جدایی رضایی می‌توانست توازن فهرست نویدکیا را به هم بزند. حفظ مهاجمی که هم در نقش نوک و هم در عقب‌تر از مهاجم اصلی بازی می‌کند، امکان استفاده از سیستم‌های متفاوت را برای کادر فنی فراهم خواهد کرد.

از نظر فنی اما همه‌چیز به عملکرد خود بازیکن بستگی دارد. رضایی باید نشان دهد ماندنش فقط نتیجه منتفی‌شدن یک انتقال نبوده و هنوز توان رقابت برای ترکیب اصلی یک مدعی قهرمانی را دارد. سپاهان نیز باید مشخص کند آیا به همین دو مهاجم اکتفا خواهد کرد یا همچنان به‌دنبال گزینه‌ای تازه است.

انتقال به الطلبه می‌توانست برای رضایی قراردادی تازه و تجربه‌ای متفاوت ایجاد کند؛ اما ماندن در سپاهان فرصتی است تا در محیطی آشنا، زیر نظر مربی‌ای که به کیفیت بازی تیمی او اعتقاد دارد، فصل دیگری را دنبال کند. نتیجه این تصمیم زمانی مشخص می‌شود که رقابت رسمی آغاز شود و میزان حضور او در ترکیب روشن باشد.

همکاری دوباره‌ای که شکل نگرفت

علیرضا منصوریان امیدوار بود پس از حدود یک دهه، همکاری خود با یکی از ستاره‌های استقلال فصل ۹۶-۱۳۹۵ را در فوتبال عراق تکرار کند. مذاکرات طبق گزارش‌ها پیشرفت کرد، اما کاوه رضایی در نهایت ماندن در سپاهان را انتخاب کرد و انتقال به الطلبه منتفی شد.

این خبر برای سپاهان اهمیت بیشتری از یک شایعه نقل‌وانتقالاتی دارد. محرم نویدکیا اکنون می‌تواند روی رضایی و رضا جعفری به‌عنوان دو گزینه فعلی خط حمله حساب کند، درحالی‌که منصوریان باید مهاجم دیگری برای تقویت الطلبه پیدا کند.

بااین‌حال، تا زمان انتشار موضع رسمی رضایی یا باشگاه‌ها، جزئیاتی مانند رقم پیشنهادی، مدت قرارداد و دلیل دقیق رد انتقال مشخص نیست. واقعیت تأییدشده فعلی این است که کاوه رضایی همچنان بازیکن سپاهان است و منابع رسمی باشگاه نیز او را در ترکیب تیم اصفهانی معرفی می‌کنند.