پشت پرده رضایتنامههای سنگین پرسپولیس؛ پرونده محمد قربانی چرا شبیه محبی شد؟
رقابت پرسپولیس و تراکتور برای جذب محمد قربانی، بار دیگر یک سؤال مهم را درباره سیاست نقلوانتقالاتی سرخها مطرح کرده است؛ چرا پرسپولیس حاضر است برای بازیکنی که ممکن است باشگاه خارجیاش تمایلی به حفظ او نداشته باشد، رضایتنامه بپردازد؟ پرونده قربانی شباهتهایی با انتقال محمدمهدی محبی دارد، اما یک تفاوت مهم نباید نادیده گرفته شود: طبق دادههای فعلی، قربانی تا تابستان ۲۰۲۷ با الوحده قرارداد دارد و آزاد شدن او هنوز قطعی نیست. همین مسئله، مرز میان «خرید سریع و مطمئن» و «پرداخت هزینهای قابل اجتناب» را باریک کرده است.
۱۴:۵۸ - ۱۶ مرداد ۱۴۰۵
وانانیوز|
محمد قربانی یکی از داغترین نامهای باقیمانده در بازار نقلوانتقالات تابستانی فوتبال ایران است. هافبک ۲۵ ساله تیم ملی در حال حاضر بازیکن الوحده امارات محسوب میشود و پرسپولیس و تراکتور به جذب او علاقه دارند.
تازهترین گزارشها اما روایت یکسانی از این رقابت ارائه نمیکنند. خبرورزشی روز ۱۳ مرداد گزارش داد الوحده تصمیمی برای حفظ قربانی ندارد و قصد دارد او را در همین پنجره به فروش برساند. مطابق این گزارش، باشگاه اماراتی ابتدا مبلغی بین ۱.۵ تا دو میلیون دلار برای رضایتنامه درخواست کرده و سپس رقم مورد مطالبه به حدود ۱.۸ میلیون دلار رسیده است. همان گزارش، تراکتور را در آن مقطع پیگیرتر از پرسپولیس معرفی میکرد.
در مقابل، گزارشی که امروز منتشر شده مدعی است تراکتور ترجیح میدهد برای روشن شدن تکلیف قربانی در الوحده صبر کند تا در صورت فسخ یا توافق برای جدایی، او را بدون پرداخت رضایتنامه به خدمت بگیرد؛ در حالی که پرسپولیس آمادگی بیشتری برای پرداخت پول به باشگاه اماراتی دارد. این روایت هنوز از سوی باشگاههای پرسپولیس، تراکتور یا الوحده رسماً تأیید نشده است.
یک نکته مهم؛ محمد قربانی فعلاً بازیکن آزاد نیست
این قسمت، مهمترین نکتهای است که در تحلیل پرونده قربانی نباید از آن عبور کرد. برخی روایتها طوری مطرح میشوند که انگار الوحده ناچار است در روزهای آینده قرارداد هافبک ایرانی را فسخ کند و تراکتور فقط کافی است منتظر بماند.
اما دادههای بهروز موجود نشان میدهد قرارداد محمد قربانی با الوحده تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۷ اعتبار دارد. ترنسفرمارکت علاوه بر ثبت این تاریخ، آخرین تمدید قرارداد او را اول ژوئیه ۲۰۲۶ اعلام کرده است. سوفااسکور نیز پایان قرارداد را تابستان ۲۰۲۷ ثبت میکند.
بنابراین جذب رایگان قربانی فقط در صورتی امکانپذیر خواهد بود که الوحده با بازیکن برای فسخ قرارداد یا جدایی توافقی به نتیجه برسد. اینکه باشگاه اماراتی تمایلی به استفاده از یک بازیکن نداشته باشد، الزاماً به معنای صدور رایگان رضایتنامه نیست.
اتفاقاً وجود مشتری میتواند معادله را برعکس کند. وقتی الوحده میداند دو باشگاه ثروتمند و مدعی فوتبال ایران قربانی را میخواهند، انگیزه بیشتری برای درآمدزایی از انتقال او خواهد داشت.
قیمت عجیب الوحده برای محمد قربانی
ارزش تخمینی محمد قربانی در آخرین بهروزرسانی ترنسفرمارکت حدود ۱.۲ میلیون یورو درج شده است؛ هرچند ارزشهای این سایت قیمت رسمی یا الزامآور بازیکنان نیستند.
در مقابل، گزارش خبرورزشی از درخواست حدود ۱.۸ میلیون دلاری الوحده حکایت دارد. همچنین گفته شده هیچیک از مشتریان حاضر نشدهاند رقم اولیه باشگاه اماراتی را بپردازند.
همینجا مدیریت مذاکره اهمیت پیدا میکند. اگر الوحده واقعاً قربانی را در برنامه فنی خود نمیخواهد، نزدیک شدن به شروع فصل میتواند قدرت چانهزنی باشگاه اماراتی را کاهش دهد. اما حضور همزمان پرسپولیس و تراکتور دقیقاً همان عاملی است که میتواند جلوی کاهش سریع قیمت را بگیرد.
به بیان ساده، باشگاهی که قرار بود برای بازیکن مازادش راه خروج پیدا کند، با مشاهده رقابت دو مشتری حالا میتواند برای فروش او قیمت تعیین کند.
چرا ماجرای قربانی شبیه محمدمهدی محبی شده است؟
چند هفته قبل، پرسپولیس شرایط تقریباً مشابهی را در پرونده محمدمهدی محبی تجربه کرد. محبی تحت قرارداد اتحاد کلباء بود و برای انتقال قطعی به پرسپولیس نیاز به رضایت باشگاه اماراتی داشت.
مذاکرات در نهایت به توافق انجامید و پرسپولیس پس از دریافت رضایتنامه، با محبی قرارداد سهساله امضا کرد. اصل پرداخت رضایتنامه و توافق با کلباء توسط منابع معتبر تأیید شد، هرچند رقم رسمی این انتقال از سوی دو باشگاه اعلام نشد.
برخی منابع غیررسمی مبلغ رضایتنامه محبی را ۴۰۰ هزار دلار اعلام کردند، اما چون سند رسمی برای این عدد منتشر نشده، نمیتوان آن را رقم قطعی قرارداد دانست.
نقطه مشترک دو پرونده مشخص است: پرسپولیس بهجای انتظار برای مشخصشدن آینده بازیکن در باشگاه اماراتی، تلاش میکند با پرداخت رضایتنامه مالکیت ورزشی او را به دست آورد و خطر انتقال به رقیب را حذف کند.
چرا پرسپولیس اصلاً حاضر است رضایتنامه بدهد؟
پرداخت رضایتنامه به خودی خود نشانه مدیریت بد نیست. در فوتبال حرفهای، باشگاهها برای بازیکنی که تحت قرارداد است پول انتقال پرداخت میکنند. سؤال اصلی این است که آیا هزینه پرداختی متناسب با ارزش فنی، طول قرارداد و گزینههای جایگزین است یا خیر؟
استراتژی پرسپولیس یک مزیت روشن دارد: سرعت.
اگر مدیران سرخها منتظر بمانند تا الوحده قربانی را آزاد کند، هیچ تضمینی وجود ندارد که چنین اتفاقی رخ دهد. حتی در صورت فسخ قرارداد نیز تراکتور، یک باشگاه خارجی یا مشتری دیگری ممکن است بازیکن را زودتر جذب کند.
پرداخت رضایتنامه در واقع هزینه حذف این عدم قطعیت است. پرسپولیس با توافق مستقیم با الوحده میتواند بازیکن را همین حالا قطعی کند و فرصت را از رقبا بگیرد.
اما این روش زمانی مشکلساز میشود که باشگاه بدون استفاده از قدرت چانهزنی خود، برای بازیکنی که فروشنده به هر حال قصد کنار گذاشتنش را دارد مبلغی بیش از ارزش منطقی بپردازد.
آیا پرسپولیس با پرداخت رضایتنامه به خودش ضرر میزند؟
پاسخ به مبلغ نهایی بستگی دارد. قربانی ۲۵ ساله است، سابقه حضور در لیگ روسیه و امارات را دارد و بازیکن تیم ملی محسوب میشود. بنابراین خرید او صرفاً یک هزینه مصرفی نیست؛ پرسپولیس در صورت انعقاد قرارداد بلندمدت میتواند در آینده از فروش دوباره او درآمد کسب کند.
محمد قربانی فوریه ۲۰۲۵ با انتقالی که حدود ۱.۲۵ میلیون یورو ارزشگذاری شده بود از اورنبورگ روسیه به الوحده رفت. ارزش تخمینی فعلی او نیز حدود ۱.۲ میلیون یوروست.
اگر پرسپولیس برای بازیکنی با این مشخصات رقمی معقول بپردازد، خرید او قابل دفاع است. اما پرداخت مبلغی بهمراتب بالاتر فقط برای شکستدادن تراکتور در جنگ نقلوانتقالاتی، میتواند بازده اقتصادی معامله را زیر سؤال ببرد.
استراتژی تراکتور هم بدون ریسک نیست
در سوی مقابل، صبر کردن برای گرفتن قربانی بهصورت رایگان روی کاغذ جذاب است، اما تضمینی برای موفقیت ندارد.
ورزش سه چند روز قبل گزارش داده بود تراکتور مستقیماً با الوحده وارد مذاکره شده و حتی صحبت از توافق شخصی با قربانی مطرح شده است؛ با این حال قرارداد او با باشگاه اماراتی مانع اصلی انتقال معرفی شد.
پس حتی درباره استراتژی تراکتور نیز اطلاعات رسانهای یکدست نیست. یک منبع از تلاش برای دریافت رایگان بازیکن میگوید و منابع دیگر از مذاکره مستقیم برای رضایتنامه خبر دادهاند.
بنابراین هنوز نمیتوان با قطعیت گفت تراکتور هیچ پولی برای رضایتنامه نخواهد پرداخت.
پای ایجنتها در میان است؟
در بازار نقلوانتقالات ایران معمولاً همزمان با چنین پروندههایی، بحث واسطهها و ایجنتها مطرح میشود. اما درباره پرونده محمد قربانی سند معتبری مبنی بر پرداخت غیرمتعارف به واسطه یا تخلف مالی منتشر نشده است.
به همین دلیل، نسبت دادن «پولپاشی به ایجنتها» به افراد یا باشگاههای مشخص بدون سند قابل دفاع نیست.
آنچه میتوان مطالبه کرد، شفافیت مالی است. اگر یک باشگاه بورسی مانند پرسپولیس برای رضایتنامه بازیکن خارجی ارز قابلتوجهی پرداخت میکند، هوادار حق دارد بداند مجموع هزینه انتقال شامل رضایتنامه، دستمزد، پاداش، کمیسیون قانونی ایجنت و سایر تعهدات چه میزان است.
این مطالبه با متهمکردن مدیران بدون مدرک تفاوت دارد.
آزمون واقعی مدیریت پرسپولیس در پرونده قربانی
پرونده محمد قربانی اتفاقاً میتواند معیار خوبی برای سنجش عملکرد نقلوانتقالاتی پرسپولیس باشد. هنر مدیر فقط این نیست که قبل از رقیب پول را روی میز بگذارد؛ هنر اصلی، خرید بازیکن موردنیاز با بهترین قیمت ممکن است.
اگر الوحده حاضر باشد با نزدیکشدن به شروع فصل رقم رضایتنامه را بهشدت کاهش دهد، عجله امروز میتواند هزینه اضافی ایجاد کند. اگر در مقابل، تراکتور آماده نهاییکردن انتقال باشد و قربانی از نظر فنی یکی از اولویتهای اصلی مهدی تارتار محسوب شود، تأخیر ممکن است کل انتقال را از دست پرسپولیس خارج کند.
در نتیجه، مسئله اصلی «پرداخت رضایتنامه یا نپرداختن» نیست؛ مسئله این است که باشگاه برای کاهش قیمت، بررسی گزینههای جایگزین و ارزیابی ارزش واقعی بازیکن چه فرایندی طی کرده است.
داستان قربانی شباهت زیادی به محبی پیدا کرده، اما هنوز پایان آن نوشته نشده است. طبق آخرین اطلاعات، الوحده به دنبال درآمدزایی از بازیکنی است که تا ۲۰۲۷ قرارداد دارد، پرسپولیس و تراکتور هر دو به او علاقهمندند و همین رقابت قدرت فروشنده را افزایش داده است. اگر سرخها دوباره با پرداخت رضایتنامه انتقال را نهایی کنند، سؤال تعیینکننده نه این خواهد بود که «چرا پول دادند؟» بلکه این است: چقدر پرداخت کردند و آیا واقعاً لازم بود این مبلغ را بپردازند؟
پرونده ویژه
لینک کپی شد
ارسال نظر
جدیدترین اخبار
روی خط
پربحث
پرطرفدارترین
