افشاگری رامین رضاییان از دوران ساپینتو؛ «اجازه تمرین نداشتم، در خیابان تمرین می‌کردم»

رضاییان در این مصاحبه بار دیگر به انتقال پرسر و صدای خود از سپاهان به استقلال در تابستان ۱۴۰۳ برگشت و گفت پیش از آبی‌پوش شدن نیز رابطه متفاوتی با هواداران استقلال داشته است.

او مدعی شد در دوره‌ای که احتمال جدایی‌اش از پرسپولیس وجود داشت، هواداران استقلال با تعداد بسیار زیادی کامنت از او خواسته بودند به این تیم بپیوندد و هنگام امضای قرارداد نیز قسم خورده بود تا آخرین روز برای پیراهن استقلال بجنگد. اصل انتقال رضاییان به استقلال در تابستان ۲۰۲۴ یکی از مهم‌ترین نقل‌وانتقالات آن مقطع فوتبال ایران بود.

این بخش از حرف‌های رضاییان بیشتر روایت شخصی او از رابطه‌اش با هواداران است و عدد «۲۵۰ هزار کامنت» را نمی‌توان بدون دسترسی به پست مورد اشاره به‌صورت مستقل تأیید کرد.

اما اهمیت حرف‌های تازه او بیشتر به اتفاقاتی مربوط می‌شود که بعد از این شروع پرهیجان رخ داد.

آمار رامین در فصل اول؛ ۱۲ گل یا ۱۳ گل؟

رضاییان در مصاحبه خود گفت در نخستین فصل حضورش حدود ۱۲ گل زده و شش یا هفت پاس گل داده است.

آمارهای جمع‌بندی‌شده از فصل ۱۴۰۴-۱۴۰۳ نشان می‌دهد عدد دقیق‌تر احتمالاً ۱۳ گل در ۴۲ مسابقه رسمی بوده است. روزنامه دنیای اقتصاد در پایان آن فصل برای رضاییان ۱۳ گل و ۶ پاس گل در همه رقابت‌ها ثبت کرده بود. بنابراین روایت خود بازیکن از نظر کلی به آمار واقعی نزدیک است، هرچند تعداد گل‌هایش یک گل بیشتر از عدد تقریبی‌ای بوده که به زبان آورده است.

رضاییان در مجموع یک فصل و نیم حضورش در استقلال نیز طبق آمار منتشرشده ۵۴ مسابقه انجام داد و ۱۴ گل و ۸ پاس گل ثبت کرد.

برای یک مدافع راست، این اعداد از نظر هجومی قابل توجه هستند و توضیح می‌دهند چرا او باوجود مشکلات فنی و حاشیه‌ای، در فصل نخست یکی از مؤثرترین مهره‌های استقلال بود.

استقلال واقعاً چند مربی عوض کرد؟

رضاییان گفته در فصل اول حضورش «فکر کنم پنج مربی» تغییر کردند.

اصل اشاره او به بی‌ثباتی شدید نیمکت استقلال کاملاً درست است، اما تعداد دقیق بسته به اینکه سرمربیان موقت را چگونه بشماریم، حتی بیشتر می‌شود.

در فصل ۱۴۰۴-۱۴۰۳ جواد نکونام، سهراب بختیاری‌زاده، پیتسو موسیمانه، محمد نوازی، میودراگ بوژوویچ و مجتبی جباری در مقاطع مختلف روی نیمکت استقلال قرار گرفتند. گزارش‌های آن فصل از هفت مقطع مربیگری با شش چهره مختلف حکایت داشتند.

حتی تا پایان سال ۱۴۰۳ نیز استقلال پنج مربی و سه مدیرعامل را تجربه کرده بود؛ آماری که نشان می‌دهد توصیف رضاییان از یک فصل «بسیار سخت» اغراق‌آمیز نیست.

با وجود این آشفتگی، استقلال فصل را با قهرمانی جام حذفی به پایان رساند و در لیگ نخبگان آسیا نیز به مرحله یک‌هشتم نهایی رسید؛ جایی که بعد از تساوی صفر-صفر مقابل النصر در تهران، در بازی برگشت حذف شد.

آیا رامین واقعاً در استقلال به تیم ملی دعوت نشد؟

این بخش از صحبت‌های رضاییان تا حد زیادی قابل تأیید است.

او می‌گوید برخلاف این تصور که استقلال باعث بازگشتش به تیم ملی شده، در نخستین فصل حضورش در استقلال به اردو دعوت نشد. گزارش‌های اسفند ۱۴۰۳ نشان می‌داد با وجود عملکرد خوب رضاییان، نام او همچنان در فهرست امیر قلعه‌نویی قرار نداشت.

بازگشت واقعی او به فهرست تیم ملی در ابتدای فصل بعد اتفاق افتاد. چهارم شهریور ۱۴۰۴ قلعه‌نویی رضاییان را در فهرست ۲۷ نفره برای مسابقات کافا قرار داد و او بعداً در مهرماه نیز دوباره دعوت شد.

بنابراین جمله دقیق‌تر این است:

رضاییان در فصل اول استقلال به تیم ملی برنگشت، اما ابتدای فصل دوم و در حالی که همچنان بازیکن استقلال بود دوباره دعوت شد.

با این حال عبارت او که «تنها سالی که دعوت نشدم همان سال بود» را نباید به‌عنوان یک آمار قطعی کل دوران حرفه‌ای منتشر کرد؛ زیرا رضاییان در مقاطع دیگری از دوران ملی خود نیز خارج از فهرست بوده است.

آغاز اختلاف با ساپینتو؛ صالح حردانی جلو افتاد

شروع فصل دوم برای رضاییان متفاوت بود.

او در هفته سوم مقابل استقلال خوزستان اخراج شد و دو مسابقه را به دلیل محرومیت از دست داد. پس از بازگشت نیز صالح حردانی در سمت راست دفاع استقلال جایگاه خود را تثبیت کرد و رضاییان مدتی نیمکت‌نشین شد. گزارش‌های پایان دوره حضور او نشان می‌دهند از پنج مسابقه پایانی نیم‌فصل نخست تنها مقابل خیبر خرم‌آباد بازی کرد.

بنابراین افت محسوس دقایق بازی رضاییان قابل تأیید است.

اما جمله او درباره «هشت بازی روی نیمکت» را نباید الزاماً به معنای هشت بازی متوالی گرفت. سوابق مسابقات نشان می‌دهد میان دوره‌های نیمکت‌نشینی، محرومیت و عدم حضور او تفاوت وجود داشته و حتی در بخشی از این بازه یک بار نیز مقابل خیبر بازی کرده است.

آنچه روشن است این است که رضاییان از مهره اصلی و کاپیتان ابتدای فصل به گزینه دوم پشت سر صالح حردانی تبدیل شد.

ادعای بزرگ رامین؛ «ساپینتو اجازه تمرین نمی‌داد»

مهم‌ترین جمله این مصاحبه همین بود.

رضاییان مدعی شد در مقطعی ساپینتو حتی اجازه حضور او در تمرین تیم را نمی‌داد و به همین دلیل تمرین‌های انفرادی خود را در فضای عمومی و خیابان انجام می‌داد. این ادعا امروز به‌طور مستقیم در گزارش گفت‌وگوی فوتبال برتر منتشر شده است.

اما برای انتشار حرفه‌ای خبر باید حتماً روایت طرف مقابل نیز آورده شود.

در آذر ۱۴۰۴ و درست زمانی که رسانه‌ها از اخراج رضاییان از تمرین توسط ساپینتو خبر داده بودند، پژمان ماندگاری، مدیر رسانه‌ای استقلال، کل ماجرا را تکذیب کرد و گفت هیچ درگیری‌ای وجود نداشته، رضاییان در تمرین حضور داشته و رابطه خوبی با سرمربی دارد.

در نتیجه امروز دو روایت متفاوت داریم:

رضاییان می‌گوید در مقطعی اجازه تمرین نداشته؛ مدیریت رسانه‌ای استقلال در همان زمان چنین اتفاقی را انکار کرده بود.

بدون انتشار اسناد داخلی، گزارش تمرینی یا توضیح تازه ساپینتو، نمی‌توان یکی از این دو روایت را حقیقت قطعی معرفی کرد.

ساپینتو چه روایتی از جدایی رامین داشت؟

روایت خود ساپینتو نیز نکته مهم دیگری به پرونده اضافه می‌کند.

سرمربی پرتغالی هفتم دی ۱۴۰۴ بعد از بازی گل‌گهر علناً گفت رضاییان نزد او رفته و درخواست کرده برای افزایش شانس حضور در تیم ملی و جام جهانی از استقلال جدا شود. ساپینتو آن زمان تأکید کرد خودش ترجیح می‌داده رضاییان بماند و یکی از گزینه‌های تیم باشد، اما صالح حردانی روی فرم بوده و نمی‌توانسته صرفاً با احساسات تصمیم بگیرد.

این صحبت‌ها با روایت امروز رضاییان درباره «تنهایی کامل» تفاوت دارد.

ممکن است هر دو روایت مربوط به مقاطع متفاوتی باشند؛ یعنی اختلاف تمرینی در یک بازه رخ داده و بعداً رابطه تا حدی مدیریت شده باشد. اما داده‌های موجود اجازه نمی‌دهد نتیجه بگیریم ساپینتو از ابتدا تا انتها قصد حذف کامل رضاییان را داشته است.

چرا رضاییان در نهایت استقلال را ترک کرد؟

در پایان نیم‌فصل اول، رضاییان برای گرفتن دقایق بیشتر و حفظ شانس تیم ملی راهی فولاد شد. گزارش‌های همان زمان نیز این تصمیم را به کاهش زمان بازی او و دغدغه حضور در جام جهانی مرتبط می‌دانستند.

بعد از پایان دوره قرضی و بازگشت، مذاکرات تازه‌ای میان استقلال و رضاییان انجام شد؛ اما اختلاف بر سر شرایط قرارداد ادامه پیدا کرد.

سرانجام باشگاه استقلال در ۱۴ مرداد ۱۴۰۵ رسماً پایان همکاری با او را اعلام کرد و گفت با توجه به مفاد قرارداد یک‌ساله، نپذیرفتن شرایط پیشنهادی باشگاه و پایان مهلت تفاهم‌نامه، همکاری دو طرف خاتمه یافته است.

بنابراین مصاحبه جدید رضاییان را باید در فضایی دید که فقط چند روز از قطع رسمی رابطه او با استقلال گذشته است.

روایت رامین درباره استقلال؛ دفاع از خودش یا باز کردن پرونده قدیمی؟

رضاییان در این گفت‌وگو تلاش دارد یک تصویر مشخص از دوران استقلال خود ارائه کند: بازیکنی که در فصل اول با وجود بحران مدیریتی گل زد، پاس گل داد و جام گرفت؛ در فصل دوم جایگاهش را از دست داد، سکوت کرد و برای حفظ آینده ملی خود مجبور به جدایی شد.

بخش قابل توجهی از این تصویر با آمار همخوان است.

او در ۴۲ بازی فصل نخست ۱۳ گل زد، استقلال قهرمان جام حذفی شد و به یک‌هشتم نهایی لیگ نخبگان رسید؛ در فصل دوم نیز واقعاً دقایقش کاهش یافت و صالح حردانی انتخاب اصلی ساپینتو شد.

اما روایت اختلافات پشت پرده هنوز یک‌طرفه نیست.

ادعای «اجازه تمرین نداشتن» در همان زمان از سوی مدیر رسانه‌ای باشگاه تکذیب شده بود و خود ساپینتو نیز بعداً گفت رضاییان خواهان جدایی بوده و او ترجیح می‌داده بازیکن بماند.

جمع‌بندی؛ پایان استقلال، شروع حرف‌های ناگفته رامین

جدایی رسمی رضاییان از استقلال شاید پایان قرارداد باشد، اما ظاهراً پایان داستان نیست.

مدافع باتجربه حالا پس از فاصله گرفتن از باشگاه، بخشی از اتفاقات دوره ساپینتو را از زاویه خودش روایت کرده و مهم‌ترین ادعایش این است که در مقطعی حتی امکان تمرین با تیم را نداشته است.

آمار به سود بخش دیگری از دفاعیات اوست: رضاییان در فصل نخست واقعاً یکی از مهره‌های هجومی مهم استقلال بود، ۱۳ گل در ۴۲ مسابقه زد و با این تیم جام حذفی گرفت. همچنین در همان فصل، با وجود این آمار، به اردوهای تیم ملی برنگشت و بازگشتش به تیم ملی به ابتدای فصل بعد موکول شد.

اما درباره ماجرای ساپینتو هنوز نمی‌توان یک حکم قطعی داد.

رامین می‌گوید «در استقلال تنها بودم و اجازه تمرین نداشتم»؛ باشگاه در همان مقطع این موضوع را تکذیب کرده و ساپینتو نیز بعداً مدعی شده بود خودش مایل به حفظ رضاییان بوده است.

همین تناقض، مصاحبه تازه رضاییان را از یک گلایه ساده فراتر می‌برد و دوباره پرونده یکی از پرتنش‌ترین روابط فصل گذشته استقلال را باز می‌کند.