احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، روز جمعه ۲۳ مرداد به همراه سیدمحمدشروین اسبقیان، معاون توسعه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای، از اردوی تیم ملی ووشو بازدید کرد. دنیامالی ضمن بررسی شرایط آماده‌سازی تیم، خطاب به ملی‌پوشان زن از آنها خواست در فاصله باقی‌مانده تا بازی‌های آسیایی تمرکز خود را روی قهرمانی قرار دهند.

همزمان امیر صدیقی تأکید کرد که ووشو همیشه یکی از نقاط قوت کاروان ایران در بازی‌های آسیایی بوده و انتظار از این رشته همچنان بالاست. او همچنین گفت ایران یکی از جوان‌ترین ترکیب‌های تاریخ ووشوی خود را آماده کرده است. فدراسیون پیش‌تر تعداد نمایندگان ایران در ناگویا را ۱۲ نفر در دو بخش ساندا و تالو اعلام کرده بود.

همین جوان‌گرایی، پروژه ناگویا را به آزمونی متفاوت تبدیل می‌کند. ایران باید بدون بخشی از چهره‌های بسیار باتجربه دوره‌های قبل، نتیجه‌ای را تکرار کند که با نسل تثبیت‌شده‌تری در هانگژو به دست آمده بود.

ووشو واقعاً در هانگژو چند مدال گرفت؟

صحبت صدیقی درباره ۳ طلا، ۷ نقره و ۲ برنز از نظر ساختار فدراسیون در آن دوره قابل توضیح است، اما اگر فقط رشته ووشو را محاسبه کنیم، عدد متفاوت است.

ووشوی ایران در بازی‌های آسیایی هانگژو ۲ طلا، ۴ نقره و یک برنز؛ در مجموع ۷ مدال کسب کرد. افشین سلیمی و یوسف صبری دو طلای ایران را در ساندا گرفتند؛ زهرا کیانی، محسن محمدسیفی، شجاع پناهی و الهه منصوریان صاحب مدال نقره شدند و شهربانو منصوریان نیز برنز گرفت.

در کنار آن، کوراش ایران نیز یک طلا، سه نقره و یک برنز به دست آورد. بنابراین جمع عملکرد دو رشته همان ۳ طلا، ۷ نقره و ۲ برنز می‌شود که رئیس فدراسیون به آن اشاره کرده است.

این تفکیک برای تعیین هدف ناگویا اهمیت زیادی دارد، زیرا تکرار نتیجه «خود ووشو» یعنی رسیدن دوباره به حداقل ۲ طلا و ۷ مدال، نه اینکه تیم ووشو به‌تنهایی باید ۱۲ مدال بگیرد.

تالو می‌تواند اولین مدال‌های ایران را بسازد

یکی از مهم‌ترین نکات صحبت صدیقی به زمان برگزاری مسابقات مربوط است. او گفته تالو از نخستین رشته‌هایی است که پس از افتتاحیه وارد رقابت می‌شود و احتمالاً از اولین بخش‌هایی خواهد بود که تکلیف مدال‌هایش مشخص می‌شود.

این ارزیابی با آخرین برنامه منتشرشده از سوی برگزارکنندگان همخوانی دارد. بازی‌های آسیایی آیچی ـ ناگویا از ۱۹ سپتامبر تا ۴ اکتبر ۲۰۲۶ برگزار می‌شود و برنامه جدید مسابقات، ووشو را در روزهای ابتدایی بازی‌ها قرار داده است. طبق جدول زمان‌بندی موجود، رقابت‌های تالو از ۲۰ سپتامبر آغاز می‌شود و برنامه ووشو در نخستین روزهای بعد از افتتاحیه دنبال خواهد شد.

برنامه رسمی بازی‌ها برای ووشو ۱۵ عنوان قهرمانی در نظر گرفته است: هشت رویداد تالو و هفت وزن ساندا. محل برگزاری نیز سالن ورزش‌های رزمی استان آیچی اعلام شده است.

این زمان‌بندی برای ایران اهمیت روانی دارد. مدال گرفتن در یکی از نخستین روزها می‌تواند کاروان را خیلی زود وارد جدول مدالی کند؛ در مقابل، ناکامی تالو در شروع مسابقات فشار بیشتری را روی سانداکاران ایجاد خواهد کرد.

چرا تالو این بار اهمیت بیشتری دارد؟

ووشوی ایران در گذشته عمدتاً قدرت اصلی خود را از ساندا می‌گرفت، اما فاصله فنی تالو با سطح اول جهان در سال‌های اخیر کمتر شده است.

مهم‌ترین نمونه، زهرا کیانی است که در مسابقات جهانی ۲۰۲۵ برزیل موفق به کسب طلای جهان در تالو شد؛ نتیجه‌ای که از نظر تاریخی اهمیت ویژه‌ای برای ووشوی ایران داشت. در همان رقابت‌های جهانی، ایران با مجموع شش طلا، دو نقره و دو برنز عملکرد درخشانی ثبت کرد.

سرمربی تالو مردان نیز پیش‌تر گفته بود تعداد سهمیه‌های ایران در ساندا و تالو برای ناگویا برابر است؛ نشانه‌ای از اینکه فدراسیون دیگر تالو را صرفاً بخش مکمل سبد مدال نمی‌بیند.

اگر ایران بتواند در تالو قبل از شروع مراحل تعیین‌کننده ساندا به مدال برسد، فشار روی تیم مبارزه‌ای کمتر خواهد شد و سناریوی تکرار هانگژو دست‌یافتنی‌تر می‌شود.

تیم جوان ایران؛ فرصت بزرگ یا ریسک ناگویا؟

صدیقی این ترکیب را شاید «جوان‌ترین تیم تاریخ ووشوی ایران» در یک رویداد بزرگ توصیف کرده است. البته جوان بودن به معنای بی‌تجربه بودن کامل نیست؛ بخشی از نفرات کنونی سابقه رقابت در تورنمنت‌های آسیایی و جهانی را دارند.

ایران در مسیر آماده‌سازی نیز برخلاف برخی دوره‌های قبلی فرصت حضور در رقابت‌های بین‌المللی را پیدا کرده است. به گفته رئیس فدراسیون، تیم ساندا در تورنمنتی در چین با حضور تیم‌هایی مانند چین، هنگ‌کنگ و ماکائو شرکت کرد و هشت ورزشکار ایران چهار طلا و چهار نقره گرفتند؛ تیم تالو نیز در جام جهانی این رشته حضور داشته است.

با این حال، مسابقات آسیایی سطح متفاوتی دارد. چین، کشورهای آسیای مرکزی و چند قدرت شرق و جنوب شرق آسیا در ساندا و تالو رقبای جدی ایران هستند. سرمربی ساندا نیز پیش‌تر تأکید کرده بود تکرار دو طلای هانگژو آسان نیست و رقبا با آمادگی بالا وارد بازی‌ها می‌شوند.

به همین دلیل معیار موفقیت تیم جوان ایران فقط تعداد فینالیست‌ها نیست؛ تبدیل کردن فرصت‌های مدال به طلا تعیین‌کننده‌تر خواهد بود.

یک اصلاح دیگر؛ چین «همیشه بیش از ۲۰۰ طلا» نگرفته است

صدیقی در بخشی از صحبت‌های خود گفته چین همیشه بیش از ۲۰۰ مدال طلا در بازی‌های آسیایی می‌گیرد. این جمله به شکل لفظی دقیق نیست.

چین در هانگژو با ۲۰۱ طلا رکورد تاریخی خود را شکست، اما در بازی‌های آسیایی ۲۰۱۰ گوانگژو ۱۹۹ طلا داشت و در ۱۹۹۰ پکن ۱۸۳ طلا کسب کرده بود. بنابراین چین قدرت مسلط بازی‌های آسیایی است، اما نه اینکه در همه دوره‌ها بیش از ۲۰۰ مدال طلا گرفته باشد.

اصل حرف صدیقی درباره قدرت چین اما کاملاً قابل دفاع است. چین از سال ۱۹۸۲ تاکنون در یازده دوره پیاپی صدرنشین جدول طلای بازی‌های آسیایی بوده و در هانگژو با ۲۰۱ طلا فاصله عظیمی با سایر کشورها ایجاد کرد.

در ووشو نیز این برتری حتی پررنگ‌تر است؛ زیرا رشته در چین ریشه دارد و تیم این کشور تقریباً در تمام بخش‌ها مدعی اصلی قهرمانی است. به همین دلیل هر طلایی که ایران در رقابت مستقیم با چین یا در فضایی تحت سلطه آن کشور کسب کند، ارزش فنی زیادی دارد.

آیا ایران می‌تواند نتیجه هانگژو را تکرار کند؟

هدف واقع‌بینانه را می‌توان این‌طور تعریف کرد: حداقل دو طلا و نزدیک شدن دوباره به هفت مدال ووشو.

در هانگژو، ایران با ۲ طلا، ۴ نقره و یک برنز یکی از بهترین رشته‌های کاروان بود و از نظر تعداد مدال نقش بسیار مهمی داشت. کل کاروان ایران آن دوره با ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز در رده هفتم آسیا ایستاد؛ بنابراین دو طلای ووشو بیش از ۱۵ درصد کل طلاهای ایران را تشکیل می‌داد.

این همان دلیلی است که وزارت ورزش به ووشو صرفاً به چشم یک رشته مدال‌آور معمولی نگاه نمی‌کند. اگر ایران در روزهای ابتدایی ناگویا بتواند از تالو یک یا چند مدال مهم بگیرد و سپس ساندا سهم طلای خود را تأمین کند، ووشو دوباره می‌تواند یکی از ستون‌های رتبه نهایی کاروان باشد.

اما ترکیب جوان‌تر باعث می‌شود پیش‌بینی قطعی خطرناک باشد. تجربه کمتر می‌تواند در مسابقات تک‌حذفی ساندا یا اجرای پرریسک تالو تعیین‌کننده شود؛ در مقابل، همین نسل تازه ممکن است آغاز چرخه‌ای باشد که تا بازی‌های آسیایی بعدی نیز ستون اصلی تیم ملی باقی بماند.

ناگویا؛ آزمون پوست‌اندازی ووشوی ایران

فاصله تا افتتاحیه ۱۹ سپتامبر حالا کوتاه شده است. فدراسیون از ۱۲ ورزشکار صحبت می‌کند، وزیر ورزش مستقیماً از «قهرمانی» گفته و رئیس فدراسیون هدف را تکرار عملکرد هانگژو قرار داده است.

اما عددی که باید در ذهن داشت، ۲ طلا، ۴ نقره و یک برنز است؛ کارنامه واقعی ووشو در هانگژو. رقم ۳ طلا، ۷ نقره و ۲ برنز حاصل اضافه شدن عملکرد کوراش به ووشو بود.

ناگویا این بار یک تفاوت بزرگ دارد: ایران با تیمی جوان‌تر می‌رود و تالو از همان شروع بازی‌ها زیر نور قرار خواهد گرفت.

اگر این پوست‌اندازی جواب بدهد، ووشو می‌تواند خیلی زود اولین موج مدالی ایران در ژاپن را بسازد؛ اما برای تکرار هانگژو، فقط مدال کافی نیست. تیم صدیقی باید دوباره حداقل دو بار سرود ایران را در سالن ووشوی آیچی به صدا درآورد.